Στο σκοτεινό σύμπαν του Φρέντερικ Νοτ, όπου οι λεπτές ψυχολογικές ισορροπίες ανατρέπονται με μόνο μία κίνηση, ο Χρήστος Μάντακας βρίσκει τον ιδανικό χώρο για να αποκαλύψει μια νέα πλευρά της υποκριτικής του.
Συμμετέχοντας στο αγωνιώδες θρίλερ «Ο τέλειος φόνος» στο θέατρο Eliart, ο δημοφιλής ηθοποιός μιλά στο «ENJOY» της «κυριακάτικης δημοκρατίας» για την καλλιτεχνική του πορεία, τις επιλογές που τον διαμόρφωσαν, αλλά και για τη σχέση του με την εικόνα του και το κοινό που τον ακολουθεί εδώ και δεκαετίες.
- Από τον Ηλία Μαραβέγια
Τι σας γοήτευσε στο έργο του Φρέντερικ Νοτ και είπατε «ναι, θα συμμετάσχω»;
Εκτός του ότι πρόκειται για ένα ιδιαίτερο αστυνομικό θρίλερ με μεγάλο ενδιαφέρον και ανατροπές μέχρι την τελευταία στιγμή, η χαρά μου ήταν ότι την πρόταση μου την έκανε ο φίλος μου, ο Γιώργος Φρατζεσκάκης, με τον οποίο έχουμε ξαναδουλέψει και τον εκτιμώ πολύ, και ως άνθρωπο και ως σκηνοθέτη.
Συστήστε μας τον ρόλο σας…
Είναι ο Μαρκ Χάλιντεϊ, εραστής της Μάργκο, συζύγου του Τόνι Γουέντις. Ενας συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων που βοηθάει με κάποιον τρόπο στην εξιχνίαση του εγκλήματος. Ο έρωτας τον κάνει να ξεπεράσει τον εαυτό του και τον οδηγεί
σε δρόμους που ούτε καν φανταζόταν.
Το έργο αυτό έχει γίνει και ταινία με την υπογραφή του «μετρ του τρόμου» Αλφρεντ Χίτσκοκ. Είδατε το «Dial M for Murder» πριν ξεκινήσετε τις πρόβες ή προτιμήσατε να κρατήσετε απόσταση;
Την είχα δει παλιότερα την ταινία και μου είχε αρέσει πολύ. Ξέρετε, το θεατρικό ανέβασμα και το κινηματογραφικό έργο είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα. Σίγουρα οι ερμηνείες των ηθοποιών μπορούν να βοηθήσουν, αλλά καμιά φορά και να σε αποσυντονίσουν. Προτίμησα λοιπόν να τη δω ξανά αφού πρώτα είχαμε δουλέψει το κείμενο στις πρόβες με τους άλλους ηθοποιούς και τον σκηνοθέτη μας.
Υπάρχει «ο τέλειος φόνος» κατά τη γνώμη σας;
Οπως λέει και ο Φρέντερικ Νοτ, «μπορεί στα βιβλία όλα να γίνονται όπως τα θέλει ο συγγραφέας, στην πραγματικότητα όμως δεν συμβαίνει πάντα έτσι».
Γενικά είστε άνθρωπος που αγαπά να βλέπει θρίλερ μυστηρίου ή προτιμάτε άλλα είδη;
Μου αρέσουν πάρα πολύ τα θρίλερ – κυρίως τα αστυνομικά και τα δικαστικά. Είναι πρώτα στις προτιμήσεις μου. Είναι και ένας επιπλέον λόγος που χαίρομαι γι’ αυτή τη συνεργασία στο θέατρο Eliart.
Πέρα από ηθοποιός, υπήρξατε επιτυχημένο μοντέλο και παραγωγός στον χώρο της μόδας. Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε στο fashion industry;
Ολοι οι χώροι με τους οποίους ασχολήθηκα είχαν τις ιδιαιτερότητες, τις δυσκολίες και τις προκλήσεις τους – είτε πίσω από τις κάμερες στον χώρο της μόδας και της διαφήμισης είτε μπροστά από την κάμερα. Είναι η γοητεία της δημιουργίας που τα ενώνει όλα. Μου αρέσουν πολύ τα ταξίδια και χάρη σε αυτή τη δουλειά ταξίδεψα σε πολλά μέρη του κόσμου – είδα, έμαθα και άκουσα πολλά, και είμαι ευγνώμων γι’ αυτό.
Η καριέρα σας στην υποκριτική ξεκίνησε με μια σειρά-θρύλο, τη «Λάμψη» του Νίκου Φώσκολου. Τι θυμάστε πιο έντονα από εκείνη την εποχή; Πώς ήταν ο εμβληματικός σκηνοθέτης;
Ηταν η αρχή της ιδιωτικής τηλεόρασης και όλα λειτουργούσαν σε αχαρτογράφητα νερά. Για μένα, ως νέο ηθοποιό που μόλις είχα τελειώσει τη δραματική σχολή, ήταν μια μεγάλη πρόκληση, με σίγουρα υπερβολική έκθεση. Ηταν η πρώτη καθημερινή σειρά της ελληνικής τηλεόρασης. Εμεινα τρία χρόνια και ήταν πραγματικά μοναδική εμπειρία. Ο Φώσκολος ήταν ένας πολύ έντονος και γοητευτικός άνθρωπος, απόλυτα αφοσιωμένος -για να μην πω ερωτευμένος – σε αυτό που έκανε, με πάθος και δημιουργικότητα. Είναι από τους ανθρώπους που δεν ξεχνάς.
Υπήρξε στιγμή που νιώσατε ότι η εντυπωσιακή εικόνα σας επισκίαζε το ταλέντο σας;
Καμία εικόνα δεν μπορεί να μπλοκάρει κανένα ταλέντο και κανένα ταλέντο δεν μπορεί να το επισκιάσει μια εικόνα. Βέβαια, πολλοί άνθρωποι δυστυχώς σταματούν στην εικόνα – κάτι που όλοι το κάνουμε κάποιες φορές. Και, ναι, χρειάζεται να παλέψεις με αυτό το ταμπού.
Από τον «Αστέρη» στο «Καφέ της Χαράς» μέχρι το «50-50» έχετε συνδεθεί με πολύ αγαπημένους χαρακτήρες. Ποιος ρόλος σάς έχει «ακολουθήσει» περισσότερο στον δρόμο;
Ολοι οι ρόλοι έχουν κάτι αγαπημένο να σου θυμίσουν – τόσο για τη συνεργασία όσο και για την ανταπόκριση του κόσμου. Η αλήθεια είναι πως τον «Αστέρη» τον «ακολουθούν» ακόμα πολλοί στον δρόμο, από μικρά μέχρι… μεγάλα παιδιά, και αυτό είναι πολύ όμορφο!
Τι σας οδήγησε πριν από χρόνια να αφήσετε την τηλεόραση για την εστίαση;
Η οικονομική κρίση, αλλά και ο χαρακτήρας μου: πάντα ψάχνω κάτι δημιουργικό. Δεν μου αρέσει να κάθομαι και να περιμένω. Ηταν μια όμορφη και δημιουργική φάση, και ξέρετε… όλα κάτι έχουν να σε μάθουν στη ζωή. Ολα είναι χρήσιμα.
Επειτα από μία δεκαετία τηλεοπτικής απουσίας, επιστρέψατε πέρυσι με τη «Διάφανη αγάπη». Πώς ήταν η επιστροφή σε μια τηλεόραση που έχει αλλάξει;
Υστερα από πολύ καιρό αλλάζουν οι συνθήκες, αλλάζουν οι άνθρωποι, έχει αλλάξει γενικά η κατάσταση – οπότε δεν είναι και το πιο εύκολο. Αγαπώ τη δουλειά μου, πιστεύω ότι έχω να προσφέρω και προσπαθώ πάντα για το καλύτερο. Ηταν πολύ ωραία πρόταση και νιώθω τυχερός που συμμετείχα. Ηταν εξαιρετική συνεργασία, και με τους συντελεστές και με την εταιρία παραγωγής.
Εχετε μιλήσει για μια περιπέτεια υγείας με αυτοάνοσο. Τι σας δίδαξε αυτή η εμπειρία; Μάθατε να διαχειρίζεστε το στρες;
Τα προβλήματα υγείας -ειδικά αυτά που εμφανίζονται ξαφνικά- είναι μεγάλα μαθήματα. Στην καλύτερη περίπτωση σε βάζουν στον σωστό δρόμο των επιλογών σου. Μαθαίνεις να διαχειρίζεσαι κακοτοπιές, αστοχίες, λάθος επιλογές, επαγγελματικές ή προσωπικές. Είναι λίγο σαν ψυχανάλυση· επανατοποθετεί τα πράγματα στο μυαλό σου και σε κάνει να βλέπεις τη ζωή με άλλη ματιά, να δίνεις νέες προτεραιότητες. Τελικά, όλα στη ζωή έχουν λιγότερη σημασία από την υγεία μας – και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε.
Ποια είναι σήμερα η σχέση σας με την εικόνα σας; Τι αλλάζει όσο ωριμάζετε;
Η σχέση μου με την εικόνα μου είναι ίδια όπως πάντα. Αποδέχομαι τον εαυτό μου σε κάθε φάση της ζωής μου. Πρέπει να ζούμε τα χρόνια μας κάνοντας πράγματα που μας ικανοποιούν και μας κάνουν ευτυχισμένους – αυτό φαίνεται στην εικόνα μας, στη διάθεση, στην ενέργειά μας. Είναι όμορφο να γράφουν τα χρόνια πάνω μας, να γεμίζει το κοντέρ από εμπειρίες, γνώση, επαφές και δημιουργία. Θέλω στο τέλος της ημέρας η εικόνα μου να αποτυπώνει αυτή τη διαδρομή με ένα μεγάλο χαμόγελο.
Αν ξεκινούσατε την πορεία σας σήμερα, τι θα κάνατε διαφορετικά;
Η εποχή σήμερα είναι πολύ διαφορετική από τότε που ξεκίνησα. Θα ήμουν το ίδιο τίμιος, δοτικός, συνεργάσιμος και ενσυναισθητικός. Σίγουρα όμως η αγάπη για τη δουλειά, η γνώση, η συνεχής ενημέρωση και ο χρόνος που αφιερώνεις είναι τα «κλειδιά» για μια δυνατή πορεία.
Τι σας συγκινεί περισσότερο στην επαφή με το κοινό;
Αυτή η γλυκιά οικειότητα με έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζεις και ξαφνικά σου μιλάει με ενθουσιασμό, θαυμασμό, σου εκφράζει συναισθήματα και σε κάνει να χαμογελάς. Είναι σαν να είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι μια μεγάλη οικογένεια.
Ποιο όνειρο ή καλλιτεχνική πρόκληση δεν έχετε κατακτήσει ακόμη;
Οι προκλήσεις δεν τελειώνουν, ούτε και τα όνειρα. Μακάρι να βρίσκομαι σε καλές δουλειές, με καλούς συνεργάτες, να χτίζουμε κοινά όνειρα και να τα μοιραζόμαστε με τους θεατές.
Info: «Ο τέλειος φόνος» του Φρέντερικ Νοτ, θέατρο Eliart.
Απόδοση/Σκηνοθεσία: Γιώργος Φρατζεσκάκης.
Παίζουν: Θάνος Καληώρας, Αλεξάνδρα Ούστα, Γιώργος Φρατζεσκάκης, Χρήστος Μάντακας, Παναγιώτης Κατσίκης.
Σύνοψη: Ο Τόνι Γουέντις, πρώην πρωταθλητής του τένις, ανακαλύπτει ότι η σύζυγός του, Μάργκο, τον απατά με τον Μαρκ Χάλιντεϊ, συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων. Ο Γουέντις αποφασίζει να ξεφορτωθεί τη σύζυγό του για να κληρονομήσει την περιουσία της και, προκειμένου να μην κινήσει τις υποψίες της αστυνομίας, αναθέτει τη δολοφονία της στον Τσαρλς Σουάν, ένα παλιό γνωστό του με βεβαρημένο παρελθόν. Με όπλα τον εκβιασμό και οικονομική αποζημίωση, ο Γουέντις αναγκάζει τον Σουάν να σκοτώσει τη γυναίκα του, σχεδιάζοντας έτσι το τέλειο έγκλημα.
