Ο δημοφιλής ηθοποιός μιλά για το επιτυχημένο σίριαλ, την αγάπη που κρατά οικογένειες και ζευγάρια ενωμένα, αλλά και για μια κοινωνία που δείχνει να αντέχει, ενώ μέσα της βράζει.
Ούτε ο Alpha δεν θα μπορούσε να προβλέψει τα εντυπωσιακά νούμερα τηλεθέασης που θα κατέγραφε η επιστροφή της επιτυχημένης οικογενειακής κωμικής σειράς «Το σόι σου». Η πρεμιέρα ξεπέρασε το 40%, σημειώνοντας επιδόσεις άλλης εποχής και φέρνοντας τον ανταγωνισμό σε δύσκολη θέση.
- Από τη Μαρία Ανδρέου
Υστερα από έξι χρόνια απουσίας από την ελληνική τηλεόραση, οι Χαμπέοι και οι Τριαντάφυλλοι επέστρεψαν ανανεωμένοι και κατέκτησαν την prime time. Η σειρά σημείωσε 39,5% στο δυναμικό κοινό, αγγίζοντας σε επιμέρους τέταρτα ακόμη και το 45,4%. Στο γενικό σύνολο συγκέντρωσε 37,3%, με ορισμένα τέταρτα να φτάνουν έως το 44,1%. Τα υψηλά ποσοστά δικαιώνουν απόλυτα την επιλογή του σταθμού να επαναφέρει τη σειρά με το γνώριμο και αγαπημένο καστ.
Ο Μελέτης Ηλίας, ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές, μιλώντας στο «ENJOY» της «κυριακάτικης δημοκρατίας», αναφέρεται στη δυναμική επιστροφή της σειράς, η οποία από το πρώτο κιόλας επεισόδιο κατέγραψε εντυπωσιακές επιδόσεις και πλέον σταθεροποιείται στο 22%, επιβεβαιώνοντας ότι το τηλεοπτικό κοινό αναζητεί οικογενειακές ιστορίες με χιούμορ και θετική ενέργεια. Τον συναντήσαμε στις πρόβες που κάνει αυτή την περίοδο στο θέατρο «Κάτια Δανδουλάκη», εν όψει της πρεμιέρας της παράστασης «Λαπωνία», την Παρασκευή 6 Μαρτίου. Το έργο, που αγαπήθηκε ιδιαίτερα από το κοινό, επιστρέφει για δεύτερη χρονιά.
Οπως εξηγεί, πρόκειται για μια σύγχρονη κωμωδία ηθικών διλημμάτων, που πραγματεύεται τις έννοιες του ψέματος και της αλήθειας, της λογικής και της μαγείας, των οικογενειακών αξιών και των ανείπωτων μυστικών. Με φόντο τη χιονισμένη, χριστουγεννιάτικη Λαπωνία, δύο οικογένειες συναντιούνται για να γιορτάσουν τις γιορτές. Η εύθυμη ατμόσφαιρα, όμως, διαταράσσεται όταν ένα παιδί αποκαλύπτει σε ένα άλλο ότι ο Αγιος Βασίλης δεν είναι παρά μια επινόηση των γονιών. Οι ενήλικες καλούνται τότε να διαχειριστούν την κρίση, φέρνοντας στην επιφάνεια συγκρούσεις, αλήθειες και βαθύτερα ζητήματα.
Στη «Λαπωνία» πρωταγωνιστούν η Βάσω Λασκαράκη, η Βίβιαν Κοντομάρη και ο Μελέτης Ηλίας, οι οποίοι συναντιούνται ξανά επί σκηνής, επιβεβαιώνοντας τη δυνατή χημεία που «έχτισαν» στο «Σόι». Μαζί τους και ο Σπύρος Τσεκούρας, ο οποίος μεταφέρει την κωμική του ενέργεια στη σκηνή, συμπληρώνοντας ιδανικά το καστ. Ολα δείχνουν πως, τόσο στην τηλεόραση όσο και στο θέατρο, το «Σόι» συνεχίζει να αποδεικνύει ότι η συνταγή της επιτυχίας βασίζεται στη ζεστασιά, στο χιούμορ και στη δύναμη των οικογενειακών δεσμών.
Κύριε Μελέτη, περιμένατε αυτή τη μεγάλη επιτυχία της σειράς «Το σόι σου» στον Alpha; Πιστεύατε ότι έξι χρόνια μετά ο κόσμος θα «αγκάλιαζε» με την ίδια ζέση τα επεισόδια του καινούργιου κύκλου;
Προσωπικά ήμουν πολύ επιφυλακτικός. Γιατί, ξέρετε, πάντα οι αναβιώσεις αγαπημένων τηλεοπτικών σειρών είναι και λίγο επικίνδυνες. Τόσο εδώ όσο και στο εξωτερικό αρκετές αναβιώσεις σειρών δεν κατάφεραν να ανταποκριθούν στις προσδοκίες, διαψεύδοντας κανάλια, καστ και παραγωγούς. Στο «Σόι σου» αποδείχτηκε τελικά ότι το περίμεναν με πολλή αγάπη οι τηλεθεατές. Τα νούμερα τηλεθέασης που έπιασε η σειρά στην πρεμιέρα ήταν ένα θαύμα. Τέτοια ποσοστά, τηλεθεάσεις της τάξεως του 40%, «έπιαναν» σειρές, δράματα, σίριαλ εποχής, κωμωδίες τη δεκαετία του ‘90. Είναι ποσοστά άλλων εποχών, τα οποία μάλιστα κράτησαν για μια μικρή περίοδο. Να όμως που το καλό σενάριο, η ωραία σκηνοθεσία, το ενωμένο καστ και η σοβαρή παραγωγή έκαναν «Το σόι σου» να έχει μέχρι και σήμερα μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά των τηλεθεατών.
Γιατί ο κόσμος ταυτίζεται με τους ήρωες της σειράς;
Πιστεύω ότι το μεγάλο ατού είναι οι χαρακτήρες της σειράς. Τα πρόσωπα και οι σχέσεις που έχουν αναπτύξει μεταξύ τους. Στην οικογένεια των Χαμπέων αλλά και σε εκείνη των Τριαντάφυλλων μπορεί να γίνονται ομηρικοί καβγάδες, αλλά στο τέλος υπερισχύει ανάμεσα στις οικογένειες η αγάπη. Αυτή η οικογενειακή θαλπωρή και ζεστασιά είναι αναντικατάστατη. Είναι ανακουφιστική. Θα μου πείτε, τους συγγενείς δεν τους διαλέγεις στη ζωή. Είναι αλήθεια. Μετά από μια ηλικία δε, τους συγγενείς τους βλέπουμε και ως ενήλικες ανθρώπους: τα παιδιά μας, τα αδέρφια μας, τα ανίψια μας, ακόμη και τους ίδιους τους γονείς μας. Ερχεται η στιγμή που αναρωτιέσαι και σκέφτεσαι αν μ’ αυτούς ταιριάζεις ή όχι. Αναρωτιέσαι αν θα μπορούσες να τους κάνεις καθημερινά παρέα. Αυτή είναι μια ένδειξη ωρίμανσης. Στις οικογένειες των Χαμπέων και των Τριαντάφυλλων, παρά τις διαφορές σε χαρακτήρα, τα ενδιαφέροντα ή τις κοινές πεποιθήσεις, στο τέλος επικρατούν ο σεβασμός και η κατανόηση. Παραμένουν ενωμένοι στα δύσκολα και στα προβλήματα. Θα μου πείτε βέβαια «Μα στο “Σόι” οι καβγάδες μεταξύ της νύφης και της πεθεράς είναι ακραίοι». Ναι, αλλά αυτές οι έντονες συγκρούσεις είναι μέρος της κωμικής υπερβολής. Μην τα παίρνετε και όλα σοβαρά, άλλωστε κωμωδία κάνουμε, γι’ αυτό κάποια πράγματα είναι τραβηγμένα. Βέβαια, δεν είναι λίγες οι φορές που τηλεθεατές με συναντάνε στον δρόμο και μου λένε πως η σειρά τούς θυμίζει τα δικά τους κυριακάτικα τραπέζια στο πατρικό τους, με όλη αυτή τη γνώριμη ένταση και τον χαμό. Η σειρά έχει ένα πολυπληθές και δεμένο καστ ηθοποιών. Εχουμε μεταξύ μας «χημεία». Ο καθένας στο σενάριο έχει φέρει τον ρόλο στα μέτρα του, ενώ πίσω από τις κάμερες υπάρχει ένα πλάνο, μια πολύ καλή παραγωγή και όλα είναι σε πρόγραμμα. Ολα είναι καλοκουρδισμένα, στοιχείο που αποτυπώνεται και στο τελικό αποτέλεσμα.
Ποιο ήταν το συναίσθημα όταν ειδωθήκατε στο πλατό όλοι οι συντελεστές και οι ηθοποιοί έπειτα από έξι ολόκληρα χρόνια;
Τι να σας πω… Επικράτησε στο πλατό μεγάλη συγκίνηση. Ηταν φοβερή η ατμόσφαιρα όταν συναντηθήκαμε όλοι μαζί. Γέλια, δάκρυα, χαρά, αγκαλιές, πολλή θετική ενέργεια. Βλέποντάς τους όλους μαζί, ένιωσα πως δεν είχε περάσει ούτε μια μέρα. Το πρώτο γύρισμα θα έλεγα ήταν εύκολο και δύσκολο μαζί. Δύσκολο, γιατί υπήρχε αυτή συγκίνηση.
Ο ήρωάς σας, ο Σάββας, είναι πατέρας και έχει μεγάλη αγωνία. Εσείς ως γονιός ποιον θεωρείτε σήμερα τον μεγαλύτερο φόβο ενός γονέα;
Τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης. Τα κινητά, τα λάπτοπ, το ίντερνετ, το Instagram. Οσο μοντέρνοι και εξοικειωμένοι να είναι οι γονείς με την τεχνολογία, είναι πολύ δύσκολο να προστατεύσεις τα παιδιά σου από την οθόνη του κινητού. Μπράβο που έστω και αργά θα απαγορευτεί η χρήση των κοινωνικών μέσων δικτύωσης σε παιδιά μέχρι 16 ετών. Οι κίνδυνοι από αυτό το ατελείωτο σκρολάρισμα είναι πολλοί: εθισμός, χάσιμο χρόνου, λάθος πρότυπα. Μέσα σ’ αυτόν τον ηλεκτρονικό κόσμο κρύβονται απατεώνες και επιτήδειοι, άνθρωποι που μόνο κακό μπορούν να κάνουν στην παιδική αθωότητα. Για αυτό και θέλει μεγάλη προσοχή και επαγρύπνηση από τους σύγχρονους γονείς. Σίγουρα το διαδίκτυο είναι χρήσιμο και δίνει και πολλές πληροφορίες, αλλά ταυτόχρονα εγκυμονεί και τεράστιους κινδύνους. Δεν είναι όλα ακίνδυνα, ας μην είμαστε αφελείς. Υπάρχουν πολλές ηλεκτρονικές απάτες μέσα από το κινητό και να μη μιλήσουμε για το φλερτ και τις γνωριμίες που γίνονται μέσα από το Instagram και το πόσο επικίνδυνες αυτές μπορεί να γίνουν. Κατά τη γνώμη μου, αυτές οι εφαρμογές δεν είναι εφαρμογές εμπιστοσύνης. Το ίδιο είναι να γνωρίσεις ένα άνθρωπο από φίλους, από τη σχολή σου, από τις δραστηριότητές σου και το ίδιο από το διαδίκτυο; Το βρίσκω πολύ άοσμο, ψυχρό, ψεύτικο, δίχως αυθορμητισμό. Σε αυτές τις γνωριμίες λείπουν οι αισθήσεις και το βλέμμα. Θεωρώ ότι το φλερτ μέσα από το διαδίκτυο είναι παγωμένο. Με τις εφαρμογές αυτές έχει χαθεί η ερωτική μαγεία. Στη σειρά τα κορίτσια του Σάββα μπορεί να είναι 20 χρονών, ωστόσο εκείνος θα τα βλέπει πάντα σαν τα «μικρά του τα κορίτσια» και θα τα προστατεύει. Για αυτό τα παιδιά μας και τα μάτια μας.
H οικογένεια κρατάει ακόμη στις μέρες μας;
Πιστεύω ότι στην Ελλάδα αλλά και γενικότερα στις μεσογειακές χώρες η οικογένεια παραμένει ισχυρός θεσμός με γερά θεμέλια. Με τα καλά και με τα κακά της, τον εναγκαλισμό και τον έλεγχό της εννοώ. Ιδιαίτερα τις εποχές των Μνημονίων, αν δεν ήταν η ελληνική οικογένεια να στηρίξει με τις συντάξεις των παππούδων και των γιαγιάδων, τα πράγματα θα ήταν ακόμη πιο δύσκολα. Η καθημερινή βοήθεια, από το μαγειρεμένο φαγητό και τη φροντίδα μέχρι τη στήριξη στο διάβασμα των εγγονιών, ήταν πολύτιμη και συνεχίζεται σθεναρά. Σήμερα οι γονείς τρέχουν πρωί βράδυ, εργάζονται ασταμάτητα με δυο δουλειές για να τα βγάλουν πέρα. Οι γιαγιάδες είναι αυτές που κρατάνε το νοικοκυριό. Κακά τα ψέματα, σήμερα δεν υπάρχει οικονομική ευχέρεια. Αν δεν υπήρχε βοήθεια από τους παππούδες, τα πράγματα θα ήταν ανυπόφορα.
Τα παιδιά φεύγουν από το σπίτι στα 18;
Στην Ευρώπη ναι, στην Ελλάδα, με αυτές τις τιμές στα ενοίκια, όχι. Βλέπεις παιδιά 30 ετών να μένουν μαζί με τους γονείς τους και να μην μπορούν να κόψουν τον ομφάλιο λώρο, να ωριμάσουν και να ανεξαρτητοποιηθούν. Πώς να κόψουν τον «γόρδιο δεσμό»; Οταν ένας νέος 25 χρονών μένει στην ασφάλεια του πατρικού του, το κάνει γιατί δεν έχει να δώσει 600 ευρώ ενοίκιο. Οταν ο μισθός είναι 1.000 ευρώ και δίνει 600 ευρώ σε ενοίκιο, με τι θα ζήσει; Με τα 400 που του έχουν απομείνει; Με τι θα πληρώσει ρεύμα, τηλέφωνο, σούπερ μάρκετ; Με τι χρήματα θα μετακινηθεί, με τι θα αγοράσει για να ντυθεί; Ετσι τα παιδιά παίρνουν τα λεφτά τους από part-time δουλειές ή ζουν με τα χαρτζιλίκια από παππούδες, νονές και θείες. Αυτή η κατάσταση τους κρατά δεμένους με την οικογένεια, αλλά δεν ωριμάζουν ούτε μπορούν να αναλάβουν ευθύνες. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί σαν χώρα έχουμε δημογραφικό πρόβλημα. Αφού οι νέοι δεν παντρεύονται ούτε κάνουν παιδιά. Με τι λεφτά να τα κάνουν όλα αυτά; Για αυτό και πολλοί επιλέγουν τη μετανάστευση. Τα Ελληνόπουλα δεν αυτονομούνται και δεν επαναστατούν. Και αυτό όμως δεν συμφέρει την Ελλάδα: να μην κάνουν παιδιά οι νέοι μας, να μην έχουν χρήματα να ξοδέψουν για να κινηθεί η οικονομία της χώρας. Οι νέοι φοβούνται να κάνουν παιδιά, γιατί δεν μπορούν να στηρίξουν την οικογένεια. Και έτσι τα χρόνια περνούν. Ο χρόνος που φεύγει είναι πολύτιμος και δεν ξαναγυρνά, ειδικά για μια νέα κοπέλα που θέλει να κάνει παιδιά. Της έχουν κλέψει τα όνειρα στην Ελλάδα.
Η ελληνική κοινωνία πώς είναι σήμερα; Σε τι φάση;
Δείχνει ότι ακόμη αντέχει. Αυτή είναι η εικόνα που θέλει να δείξει προς τα έξω, αλλά θεωρώ ότι είναι πλασματική. Οι άνθρωποι έχουν θυμό, είναι σκυθρωποί, έχουν χάσει το χαμόγελό τους – και όμως ζούμε σε μια ηλιόλουστη χώρα. Στην Αθήνα βλέπω πολλά σκυμμένα κεφάλια στον δρόμο. Στην επαρχία οι ρυθμοί είναι πιο χαλαροί και τα πράγματα είναι πιο ανθρώπινα και χαρούμενα. Ξέρετε, η κατάθλιψη είναι βαρύ και άσχημο πράγμα: σε παίρνει στη δίνη της. Και το κράτος, δυστυχώς, δεν βοηθά τον Ελληνα. Είμαστε ο πιο φτωχός λαός στην Ευρώπη. Ακόμη και η Βουλγαρία μάς πέρασε σε ευημερία. Τίποτα δεν λειτουργεί σωστά σε υποδομές. Μετά τα Μνημόνια το σύστημα έχει σαπίσει. Κάτι πολύ σάπιο υπάρχει στη χώρα μας. Ο κόσμος το βλέπει και έχει αρχίσει να φοβάται. Εχει γυρίσει την πλάτη στους πολιτικούς, στην πολιτική, σε όλο αυτό το σάπιο σύστημα. Το όλο σύστημα στην Ελλάδα είναι λάθος. Διαφθορά, αναξιοκρατία, ένα κράτος που υπολειτουργεί, δομές που δεν αποδίδουν. Πολλές οι τραγωδίες… Ζούμε από τύχη; Ετσι σκεφτόμαστε έπειτα από κάθε καταστροφή. Να πνίγονται άνθρωποι στο πιο ακριβό προάστιο της Αττικής; Πώς θα αλλάξει αυτό; Πώς θα τα διορθώσουμε όλα αυτά που βγαίνουν στη φόρα μετά από μια πλημμύρα, φωτιά και χιόνι; Ο κόσμος βγήκε στους δρόμους μετά την τραγωδία στα Τέμπη και τους 57 νεκρούς. Το πήραν το μήνυμα οι κυβερνώντες; Τι δείγματα έχουμε σήμερα; Δεν ξέρω. Είστε ευχαριστημένοι από την επόμενη μέρα; Εγώ νομίζω ότι έχουμε δρόμο ακόμη.
Το πιστεύετε αυτό; Είναι ακόμη μακρύ το τούνελ;
Ναι. Τελικά μας έγιναν μάθημα κάποια πράγματα; Δεν ξέρω. Μάθαμε από τις φωτιές κάτι; Δεν ξέρω. Κάθε χρόνο στο ίδιο έργο θεατές και οι ελλείψεις πολλές. Ποια είναι η κορυφή του παγόβουνου; Πότε θα σηκωθούμε από τους καναπέδες μας για να διεκδικήσουμε μια καλύτερη ζωή; Δεν μπορώ να το κατανοήσω όλο αυτό που γίνεται. Δεν χωράει ο νους μου αυτά που συμβαίνουν. Υπάρχει έλεγχος, Αρχές ή τα πάντα είναι κέρδος; Αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο τι γίνεται; Τι έγινε στη Βενεζουέλα το πήραμε χαμπάρι; Ναι, ο Μαδούρο κυβερνούσε σαν τύραννος, αλλά ο λαός αποφασίζει πώς θα πετάξει από το εσωτερικό του τον κάθε δικτάτορα. Εδώ όμως είχαμε επέμβαση από τις ΗΠΑ. Το ίδιο και στο Ιράν. Ο λαός θα αποφασίσει τι θα κάνει με το θεοκρατικό καθεστώς. Πραγματικά, αυτή τη στιγμή παγκοσμίως δεν έχουμε καταλάβει τι γεωπολιτικά παιχνίδια παίζονται. Δεν έχουμε ιδέα τι θέλουν να κάνουν με τα πετρέλαια, με τη Γροιλανδία, με τις ζώνες επιρροής, με τους δασμούς, το εμπόριο, τα ορυκτά, τα μέταλλα. Εχουμε μπλέξει όλοι μας. Αυτήν τη στιγμή αυτό που κυριαρχεί είναι το κέρδος.
Το θέατρο διώχνει την κατάθλιψη;
Η τέχνη γενικότερα. Σε ταξιδεύει. Αλλάζεις διάθεση από όλα αυτά που είπαμε πριν. Ο κόσμος ψάχνει τρόπους να διασκεδάσει και να ξεφύγει από τη ζοφερή πραγματικότητα. Και το θέατρο σε κάνει να ξεχαστείς αλλά και σε αφυπνίζει. Υπάρχει μια πλειάδα καλών επιλογών στο θέατρο. Η Ελλάδα παράγει καλό θέατρο – παραστάσεις για να γελάσεις, να προβληματιστείς, ακόμη και να εκπαιδευτείς. Ο ελληνικός λαός αγαπά το θέατρο ανά τους αιώνες. Εμείς αυτή την περίοδο, μετά τη Θεσσαλονίκη, θα ανεβάσουμε τη «Λαπωνία» και στην Αθήνα. Είναι ένα πολύ όμορφο έργο που έχει κάνει θραύση στην Ευρώπη. Εμείς το φέραμε στα ελληνικά μέτρα, το κάναμε πιο ζεστό. Είναι μια παράσταση για μικρούς και μεγάλους που μιλά για τη μαγεία και την πραγματικότητα. Αγγίζει τις καρδιές των Φινλανδών και των Ισπανών, των λαών της Μεσογείου και της Βόρειας Ευρώπης, παρά τις διαφορετικές κουλτούρες. Χαίρομαι που θα παίξω με τη Βάσω Λασκαράκη και τη Βίβιαν Κοντομάρη από «το Σόι σου» και με τον Σπύρο Τσεκούρα, με τον οποίο συναντηθήκαμε στη «Μάγισσα» του ΑΝΤ1. Με αυτούς του ηθοποιούς με συνδέει πολλή αγάπη και η αγάπη είναι ο ισχυρότερος δεσμός.
Η αγάπη είναι αυτή που κρατά και τα ζευγάρια έπειτα από χρόνια γάμου ενωμένα;
Φυσικά. Η αγάπη κάνει τα δύσκολα εύκολα. Οταν δυο άνθρωποι πέφτουν μαζί στο κρεβάτι έπειτα από μια δύσκολη μέρα με εντάσεις και αγκαλιάζονται με τρυφερότητα, χωρίς να είναι θυμωμένοι ή τσακωμένοι, τότε ανοίγει η πόρτα της ελπίδας και βάζει ο ένας στην καρδιά του τον άλλον. Μόνο η αγάπη κάνει θαύματα. Να νιώθεις τον άλλο δικό σου άνθρωπο αληθινό, όχι να παίζεις θέατρο. Να μαλώσεις, αλλά να τον νιώθεις φίλο σου. Να σε ανέχεται στα στραβά σου, να είναι δίπλα σου όταν πέφτεις, συνοδοιπόρος στη ζωή.
Είδαμε πρόσφατα και τον γιο σας στο «Σόι» να λέει τα κάλαντα. Πώς έγινε αυτό;
Εψαχναν παιδιά στο γύρισμα για να πουν τα κάλαντα και τους είπα αν σας κάνει, θα φέρω τον γιο μου. Ηθελα να έρθει στα γυρίσματα για να δει πώς βγάζει ο πατέρας του το μεροκάματο. Το παράδειγμα μετρά στα παιδιά, όχι μόνο αυτά που τους λες. Να δει από πρώτο χέρι τι σημαίνει γύρισμα. Και το καλοκαίρι στην «Αντιγόνη» τον είχα πάρει στις πρόβες στο θέατρο. Κατάλαβε, του άρεσε κιόλας. Δεν ξέρω αν θα γίνει ηθοποιός. Αν όμως το θέλει, θα πρέπει να έχει πολύ ισχυρό θέλω. Δεν υπάρχει άλλη δίοδος, είναι ένα επάγγελμα δύσκολο, με πολλή δουλειά και αβεβαιότητα.
Πιστεύατε ότι θα γίνετε διάσημος ηθοποιός όταν ξεκινούσατε;
Προς Θεού, όχι. Θα ήμουν μεγάλο ψώνιο να νομίζω κάτι τέτοιο. Δεν επιδίωξα να γίνω γνωστός. Ηθελα να έχω δουλειά, να βγάζω το ψωμί μου. Δεν ήταν όνειρό μου να γίνω γνωστός. Αυτό ήρθε σε μεγάλη ηλικία και ευτυχώς, γιατί μπόρεσα και το διαχειρίστηκα χωρίς να «καβαλήσω καλάμι». Η επιτυχία ήρθε για μένα στα 34 μου χρόνια. Και είχα αρχίσει να εργάζομαι από τα 23. Ημουν και τυχερός βέβαια – και η τύχη παίζει ρόλο. Δούλεψα πολύ και συνεχόμενα, τόσο στο θέατρο όσο και στην τηλεόραση. Βέβαια το «Σόι σου» ήταν σταθμός. Ηταν μια πολύ ωραία ιδέα που έγινε σειρά και αγαπήθηκε από τον κόσμο. Είμαι από τους ηθοποιούς που είχαν τη χαρά να τους δοθούν ωραίοι ρόλοι στην τηλεόραση, όπως συνέβη και στη «Μάγισσα» και στα «Καλύτερά μας χρόνια». Η δουλειά μας δεν έχει καμία ασφάλεια ή σταθερότητα, έχει όμως εξέλιξη, αν εργαστείς με συνέπεια.
