Στη σκηνή της οδού Φρυνίχου του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν η «Locandiera» του Κάρλο Γκολντόνι επιστρέφει με τη σκηνοθετική υπογραφή του Γιάννη Κακλέα και τη μουσική του Δημήτρη Παπαδημητρίου, μετατρέποντας την κωμωδία σε ένα σύγχρονο πεδίο μάχης συναισθημάτων. Η Βερόνικα Δαβάκη και ο Ιβάν Σβιτάιλο μιλούν στο «ENJOY» για τον έρωτα ως δύναμη και φόβο, για την ελευθερία ως πράξη και για τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο παιχνίδι και στην έκθεση, σε μια παράσταση όπου τίποτα δεν είναι αθώο και όλα είναι αποκαλυπτικά.
Στη σκηνή της οδού Φρυνίχου του ιστορικού Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν η διαχρονική «Locandiera» του Κάρλο Γκολντόνι ζωντανεύει σε μια φρέσκια, σύγχρονη εκδοχή με τη σκηνοθετική σφραγίδα του Γιάννη Κακλέα και την πρωτότυπη μουσική του Δημήτρη Παπαδημητρίου.
- Από τον Ηλία Μαραβέγια
Στον πυρήνα της παράστασης, η Μιραντολίνα, μια γυναίκα αυτάρκης, ευφυής και ανεξάρτητη, που διαχειρίζεται το πανδοχείο της αλλά και τους άντρες που την περιβάλλουν, ανατρέποντας στερεότυπα και κοινωνικές συμβάσεις. Απέναντί της, ο μισογύνης ιππότης Ριπαφράττα, βέβαιος για την ανωτερότητά του, θα βρεθεί παγιδευμένος σε ένα παιχνίδι εξουσίας όπου ο έρωτας γίνεται όπλο, άμυνα και αποκάλυψη μαζί.
Η «Locandiera» παραμένει ανατρεπτικά επίκαιρη, «φωτίζοντας» με χιούμορ αλλά και οξυδέρκεια τη διαχρονική σύγκρουση των φύλων, την κοινωνική υποκρισία και τον φόβο της συναισθηματικής έκθεσης. Η Βερόνικα Δαβάκη και ο Ιβάν Σβιτάιλο, ένα πρωταγωνιστικό δίδυμο με χημεία και ένταση, συναντιούνται επί σκηνής σε μια παράσταση που ισορροπεί ανάμεσα στην κωμωδία και τη λεπτή υπαρξιακή αγωνία.
Βερόνικα Δαβάκη: «Η τέχνη δεν οφείλει τίποτα και σε κανέναν»
Eπειτα από ερμηνείες που άφησαν έντονο αποτύπωμα, η Βερόνικα Δαβάκη συναντά τη Μιραντολίνα, μια ηρωίδα πολύπλευρη, παιχνιδιάρα και βαθιά πολιτική χωρίς να το διακηρύσσει. Η γνωστή ηθοποιός και ερμηνεύτρια μιλά στο «ENJOY» για την ελευθερία ως πράξη, το θάρρος απέναντι στο συναίσθημα και για το πώς η κωμωδία μπορεί τελικά να αποκαλύψει τις πιο σοβαρές αλήθειες.
Επιστρέψατε στο Θέατρο Τέχνης έπειτα από μια εμβληματική επιτυχία, αυτή της Μαρίκας Νίνου. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η επιστροφή με έναν τόσο σύνθετο ρόλο;
Το Θέατρο Τέχνης είναι για μένα μια πατρίδα. Το γνωρίζω καλά, αισθάνομαι ασφάλεια στην αγκαλιά του, αλλά νιώθω και ευθύνη, έχω την ανάγκη να φανώ αντάξια της ιστορίας του. Η κωμωδία ήταν κάτι που αναζητούσα τα τελευταία χρόνια και είναι ευχής έργο που τη συνάντησα εδώ, σ’ αυτό το θέατρο. Και η Μιραντολίνα είναι ένα έδαφος τόσο εύφορο και γόνιμο.
Τι ήταν αυτό που σας έκανε να πείτε «ναι» στη «Locandiera» του Γκολντόνι; Και πώς νιώσατε όταν μάθατε ότι θα συναντηθείτε σκηνικά με τον Ιβάν Σβιτάιλο;
Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία, κανένας δισταγμός. Ολα ήταν ιδανικά. Ο Γκολντόνι, ο Γιάννης Κακλέας, ο θίασος, το Θέατρο Τέχνης. Χαίρομαι πολύ για τη συνάντησή μας με τον Ιβάν γιατί είναι ένας εξαιρετικός συνεργάτης, δοτικός και υποστηρικτικός, με χιούμορ και δύναμη. Κάθε φορά οι σκηνές μαζί του είναι ένα πολύ όμορφο ταξίδι.
Η Μιραντολίνα και ο ιππότης Ριπαφράττα μοιάζουν σαν δύο αντίθετοι κόσμοι. Πότε καταλάβατε ότι πρόκειται τελικά για δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος;
Η αλήθεια είναι πως μου αποκαλύφθηκε σταδιακά μέσα στις πρόβες. Ετσι συμβαίνει με τα έργα. Σου αποκαλύπτονται. Οσο πιο πολύ τα κυνηγάς τόσο περισσότερες πόρτες σού ανοίγουν.
Αυτή είναι η πρώτη συνεργασία σας με τον Γιάννη Κακλέα. Τι σας ζήτησε να ξεχάσετε από το παρελθόν για να ανακαλύψετε αυτόν τον νέο ρόλο μαζί του;
Οντως είναι η πρώτη φορά που συνεργάζομαι με τον Γιάννη Κακλέα, παρόλο που σπάνια χάνω παράστασή του τα τελευταία πολλά χρόνια. Δεν θα έλεγα πως μου ζητήθηκε να ξεχάσω κάτι. Πιο πολύ να ανασύρω, να ανακαλύψω, να φέρω στην επιφάνεια, να εφεύρω, να φανταστώ! Ελευθερία και δημιουργικότητα με απόλυτη προσήλωση, αυτό αισθάνθηκα συχνά πως μου ζητήθηκε.
Ποια σκηνή στην παράσταση θα λέγατε ότι σας δυσκόλεψε περισσότερο συναισθηματικά και ποια σας απελευθέρωσε;
Δυσκολεύτηκα να παίξω απενοχοποιημένα τα παιχνίδια της ηρωίδας μας. Συχνά αναρωτήθηκα: μα πώς το κάνει; Μέχρι που συνειδητοποίησα πως μόνο με αυτή την παιδικότητα, με αυτή την παρόρμηση, μόνο έτσι έχει αξία το παιχνίδι! Και τότε ομολογώ πως τη ζήλεψα τη Μιραντολίνα!
Η παράσταση τοποθετείται σε έναν κόσμο «χωρίς κινητά», αλλά απολύτως σημερινό. Τι αλλάζει όταν αφαιρείται ο σύγχρονος θόρυβος και μένουν μόνο οι άνθρωποι και τα ένστικτά τους;
Ο Γιάννης Κακλέας έφτιαξε έναν χρόνο ποιητικό, ταυτόχρονα σύγχρονο, αλλά και άχρονο, χωρίς ακριβή στοιχεία. Δεν έχει και τόση σημασία το πότε ακριβώς. Σημασία έχει ότι όσα συμβαίνουν μπορεί να συμβούν αύριο, συνέβησαν χτες, σήμερα ή και δυο αιώνες πριν.
Αν η Μιραντολίνα ζούσε σήμερα, πώς θα ασκούσε την εξουσία της; Κι αν ο ιππότης υπήρχε στον κόσμο μας, από τι θα φοβόταν περισσότερο;
Τη Μιραντολίνα μας δεν νομίζω πως την ενδιαφέρει να ασκήσει εξουσία. νΤην ενδιαφέρει να ασκεί το δικαίωμά της στην ελευθερία και τη γοητεύουν ο έρωτας, το παιχνίδι και τελικά η αγάπη. Ο ιππότης και πάλι τον έρωτα θα φοβόταν, μην τυχόν και χάσει τον έλεγχο, μην εκτεθεί! Είναι πράγματι αποκαθηλωτικό να εξαρτάται η διάθεσή σου, ο κόσμος σου όλος, από έναν άλλον άνθρωπο! Αλλά και μοιραίο!
Η μουσική του Δημήτρη Παπαδημητρίου μετασχηματίζει σκηνές και μονολόγους σε ραπ και τραγούδι. Πώς σας επηρεάζει αυτό ηχητικά και συναισθηματικά κατά την ερμηνεία της Μιραντολίνας;
Η μουσική του Δημήτρη δεν λειτουργεί ως ένα έξωθεν στοιχείο που μπαίνει στην παράσταση και την επηρεάζει. Αντίθετα, είναι ακόμη ένα μέλος αυτής, αποκαλύπτει στον θεατή τις σκέψεις των δύο ηρώων, της Μιραντολίνας και του Ρομπέρτο. Είναι ο δρόμος που επέλεξαν για να εκτεθούν, να εξηγήσει καθένας τον κόσμο του στο κοινό.
Ο Γκολντόνι σατιρίζει την ανδρική αλαζονεία και τις κοινωνικές τάξεις. Ποιον «τύπο» του έργου αναγνωρίζετε πιο εύκολα γύρω σας σήμερα;
Ολους! Οι γκολντονικοί ήρωες μέσα στην υπερβολή τους είναι τόσο, μα τόσο οικείοι και γνωστοί. Τους έχουμε συναντήσει όλους πολλές φορές και ακόμα τους περιέχουμε.
Το κοινό ταυτίζεται περισσότερο με τη Μιραντολίνα ή με τον ιππότη;
Δεν το ξέρω αυτό… δεν μπορώ να πω με σιγουριά… Είναι πολύ προσωπικό για τον καθένα.
Αν ο Γκολντόνι καθόταν σήμερα στην πλατεία και έβλεπε την παράσταση, τι πιστεύετε ότι θα σας έλεγε μετά το χειροκρότημα;
Πιστεύω θα γέλαγε, θα ξαφνιαζόταν και ο ίδιος από το πόσο ίδια παραμένουν τα ζητήματα αιώνες μετά.
Η «Locandiera» μιλά για τη γυναικεία αυτοδιάθεση μέσα σε ένα βαθιά πατριαρχικό πλαίσιο. Πόσο πιστεύετε ότι η ελληνική κοινωνία σήμερα αντέχει πραγματικά γυναίκες που δεν ζητούν άδεια;
Στις κοινωνίες αρέσουν η ομοιότητα, ο μέσος όρος, η κοινή γραμμή. Λογικό είναι, γιατί έτσι γλιτώνουν τις εκπλήξεις, τα «εκτός προγράμματος». Αρέσκονται στο να δίνουν άδεια! Σήμερα όλοι μας είμαστε πολύ αυστηροί κριτές, επί παντός επιστητού, και έτοιμοι
να καταδικάσουμε, να αποκλείσουμε, να ακυρώσουμε. Η πραγματική ωριμότητα όμως βρίσκεται στην αποδοχή. Και για να αποδεχτείς σημαίνει πως δεν φοβάσαι να χάσεις κάτι. «Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία»…
Σε μια εποχή που η συζήτηση για την έμφυλη βία και τις ανισότητες έχει βγει δυναμικά στο φως, τι ευθύνη έχει -ή μπορεί να έχει- το θέατρο;
Το θέατρο είναι το ποιητικό ισότοπο της καθημερινότητας. Δεν φέρει ευθύνη για αυτήν, όμως έχει τη δύναμη να κάνει παρεμβάσεις και να ασκήσει επιρροή. Μέσα από το θέατρο μπορούμε να βρούμε απαντήσεις και λύσεις, μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε ευκολότερα και πιο ανώδυνα όσα στη ζωή θα μαθαίναμε με κόστος. Ενα μεγάλο δώρο είναι το θέατρο!
Πιστεύετε ότι η τέχνη οφείλει σήμερα να παίρνει σαφή πολιτική θέση ή να δημιουργεί χώρο για σύνθετα, άβολα ερωτήματα χωρίς εύκολες απαντήσεις;
Η τέχνη δεν οφείλει τίποτα και σε κανέναν. Εμείς της οφείλουμε να την αφήνουμε ελεύθερη. Αλλες φορές προτάσσοντας σαφή μηνύματα και άλλες θέτοντας ερωτήματα. Πάντα όμως χωρίς φόβο, χωρίς φραγμούς, χωρίς ενοχές, χωρίς προσποιήσεις.
Τι θα θέλατε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από το Θέατρο Τέχνης έχοντας δει τη «Locandiera», πέρα από το γέλιο;
Θα ήθελα πολύ να πάρει κουράγιο, να πάρει θάρρος απέναντι στο συναίσθημα, τη σύνδεση με άλλους ανθρώπους και μια προτροπή προς την ελευθερία και την έκφραση της βαθιάς επιθυμίας του.
Υπάρχουν επόμενα καλλιτεχνικά σχέδια σημειωμένα στην ατζέντα σας;
Αυτή τη στιγμή ζω μια μάλλον ερωτικού τύπου αφοσίωση στη «Locandiera» μας!
Ιβάν Σβιτάιλο: «Δεν μπορείς να εξουσιάζεις τον άλλον»
Mε μακρά διαδρομή από τον χορό μέχρι την υποκριτική, ο Ιβάν Σβιτάιλο ενσαρκώνει στη «Locandiera» τον ιππότη Ριπαφράττα ως έναν άντρα που φοβάται περισσότερο απ’ όσο παραδέχεται. Με οδηγό τη σωματικότητα αλλά και τη μουσικότητα του λόγου, ο δημοφιλής καλλιτέχνης μιλά στο «ENJOY» για τη σημασία των συναντήσεων που τον διαμόρφωσαν και για το πώς ένας ρόλος μπορεί να γίνει καθρέφτης προσωπικών φόβων και συνειδητοποιήσεων.
Κοιτάζοντας πίσω, όταν ξεκινούσατε την καλλιτεχνική σας πορεία ως χορευτής, πιστεύατε τότε ότι θα έφτανε η μέρα που θα πρωταγωνιστούσατε ως ηθοποιός, και μάλιστα σε δύο παραστάσεις ταυτόχρονα, όπως συμβαίνει φέτος;
Με τίποτα! Κρατούσα πάντα μικρό καλάθι. Η ζωή μού έδινε πράγματα, αλλά πάντοτε με μια μικρή καθυστέρηση. Δεν με πείραζε αυτό, βέβαια. Εκείνο που με ενδιέφερε ήταν ότι εγώ, συνειδητά, είχα ξεκινήσει την πορεία μου. Οταν είπα πρώτη φορά στον αδελφό μου ότι δεν θα πήγαινα να δουλέψω στη δική του εταιρία επειδή είχα αποφασίσει να ασχοληθώ με τον χορό, ήταν μια μεγάλη επανάσταση για μένα. Εκείνος, ως μεγαλύτερος και με διαφορετική επαγγελματική πορεία, θεωρούσε ότι ο χορός δεν έχει μέλλον, ότι δεν θα μπορούσα να ζήσω από αυτό. Φυσικά, δεν πήρα την απόφαση με γνώμονα το οικονομικό κομμάτι. Απλώς ο χορός ήταν ένα ταξίδι που ήθελα να ανακαλύψω. Προφανώς, λοιπόν, δεν περίμενα τίποτε απ’ όλα αυτά που ήρθαν στην πορεία. Ούτε ότι θα ήμουν μια μέρα με τον Κακλέα και τον Παπαδημητρίου στο Θέατρο Τέχνης.
Αλήθεια, πότε έγινε αυτή η καλλιτεχνική μετάβαση από τον χορό στην υποκριτική; Ποια ήταν η στιγμή που συνειδητοποιήσατε ότι μπορείτε να εξελιχθείτε σε ηθοποιό;
Ηταν κάτι που έγινε συνειδητά όταν γνωρίστηκα με τον Γιάννη Κακλέα το 2006. Ο Γιάννης συνεργαζόταν τότε με τον χορογράφο Κυριάκο Κοσμίδη, με τον οποίο ήμασταν μαζί στη Λυρική Σκηνή ως χορευτές. Εκείνος με έφερε σε επαφή με τον Κακλέα, ο οποίος, και λόγω της κόρης του, της Λενιώς -που είναι χορεύτρια-, χρησιμοποιούσε συχνά χορευτές στις παραστάσεις του. Οταν γνωριστήκαμε, είχα ήδη κάνει το ταξίδι μου στη Νέα Υόρκη, καλύπτοντας ένα μεγάλο μέρος των επιθυμιών μου ως χορευτής. Θυμάμαι ότι ήταν Πάσχα και είχα έρθει από την Αμερική για να δω τους δικούς μου και να ξαναφύγω, όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Ηταν ο Γιάννης Κακλέας, ο οποίος μου πρότεινε να κάνουμε τον «Υπηρέτη δύο αφεντάδων». Αυτή ήταν η στιγμή που αποφάσισα να μη γυρίσω στην Αμερική και συνειδητοποίησα ότι στο πλευρό του Κακλέα θα άρχιζα σταδιακά να διεκδικώ όσα με ενδιέφεραν στην υποκριτική. Νομίζω πως η συνάντηση μαζί του υπήρξε καθοριστική για μένα.
Ηταν εύκολο να σας εμπιστευτούν οι συνάδελφοί σας, ηθοποιοί στο θέατρο και στην τηλεόραση, ως άνθρωπο που προερχόταν από τον χορό; Αντιμετωπίσατε δυσκολίες ή τα πράγματα ήταν πιο βατά για εσάς λόγω του ότι είχατε κερδίσει ήδη την εμπιστοσύνη του Κακλέα;
Είναι πολύ σημαντικό να έχεις τη στήριξη των συναδέλφων. Οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργάστηκα θαύμαζαν πάντοτε το χορευτικό κομμάτι και είχαν διακρίνει και άλλα θετικά στοιχεία σε μένα. Ετσι, δεν ένιωσα ποτέ σε κάποια δουλειά ότι ήμουν στο περιθώριο. Ίσα ίσα, μου έδιναν χώρο – μάλιστα αναγνωρισμένοι καλλιτέχνες, όπως ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, η Βίκυ Σταυροπούλου, η σκηνοθέτις Σοφία Σπυράτου, με την οποία κάναμε πολλά έργα για παιδιά, αργότερα ο Κωνσταντίνος Ρήγος σε μιούζικαλ, ο Γρηγόρης Βαλτινός. Κατάλαβα μέσα από τις συνεργασίες μου ότι μπορώ να αποτελέσω ένα καλό «εργαλείο», με πολλή δουλειά βέβαια, έρευνα και μελέτη, για να καλύψω τα κενά που είχα, αφού δεν πήγα ποτέ σε δραματική σχολή, και με την εμπειρία που απέκτησα στο πέρασμα του χρόνου. Μου άρεσε πολύ το ότι ο μέντοράς μου είναι ένας επαγγελματίας σκηνοθέτης, που με έμαθε να «βουτάω» στους ρόλους, να μπαίνω σε ξένα παπούτσια, να αφουγκράζομαι, να ανακαλύπτω σιγά σιγά τον λόγο, κάτι που δεν ήταν εύκολο, γιατί ήμουν και δίγλωσσος. Εχει πολλή προσωπική δουλειά το επάγγελμά μας. Θέλει να είσαι άνθρωπος ευαισθητοποιημένος, δεκτικός, δοτικός, συνεπής.
Ο χορός σάς έχει λείψει;
Δεν είναι ότι έκλεισε ο κύκλος του χορού για μένα, αλλά δεν γίνεται στα
40 μου να έχω τις ίδιες δυναμικές που είχα στα 25, όταν έστριβα δέκα πιρουέτες. Τώρα δεν μπορώ να το κάνω αυτό, αλλά καλύπτω όποια κενά με άλλον τρόπο. Εχουμε δημιουργήσει ένα πολιτιστικό κέντρο στον Νέο Κόσμο, που λέγεται Palm Tree, όπου γίνονται μαθήματα χορού, σεμινάρια, φιλοξενούμε καθηγητές. Βλέπω άλλους να χορεύουν, κι αυτό με καλύπτει αρκετά. Εκεί υπήρχε, για σχεδόν 20 χρόνια, ένας εγκαταλειμμένος πρώην θεατρικός χώρος. Οταν τον ανακαλύψαμε, με προσωπική προσπάθεια και σε συνεργασία με το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης, έγινε κάτι που σπάνια συμβαίνει στην Ελλάδα: μας δόθηκε η δυνατότητα να τον ανακαινίσουμε και να τον επαναφέρουμε σε λειτουργία. Αυτή τη στιγμή φιλοξενούμε εκδηλώσεις και δράσεις που σχετίζονται με τις παραστατικές τέχνες.
Τι σας αρέσει περισσότερο στο επάγγελμα του ηθοποιού; Τι αγαπάτε πιο πολύ σε αυτό;
Μου αρέσει να είμαι επί σκηνής και να ανακαλύπτω το σώμα κάθε χαρακτήρα. Εφόσον γεννήθηκα με την κίνηση μέσα μου, είναι ένα στοιχείο που προσπαθώ πάντα να κρατώ. Μου αρέσει να βρίσκω τη συγκίνηση κάθε ρόλου, να τον ανακαλύπτω μεθοδικά, να δοκιμάζω πράγματα που δεν θα συνέβαιναν στην καθημερινότητά μου, βιώνοντάς τα μέσα από μια παράσταση. Επίσης, μου αρέσει πολύ η συνεργασία. Είναι ομαδικό σπορ αυτή η δουλειά, ποτέ δεν παίζουμε μόνοι μας. Χρειάστηκε να αλλάξω και να ρυθμίσω πολλά πράγματα μέσα μου, ώστε να αποδέχομαι την ομάδα και να με αποδέχεται κι εκείνη, με γνώμονα τη συνέπεια στον κοινό στόχο.
Πάμε τώρα στη «Locandiera». Είχε άγχος αυτή η πρεμιέρα;
Πάντα υπάρχει ένα σχετικό άγχος, μια ευθύνη. Θέλεις ο κόσμος να ευχαριστηθεί, να βγει από το θέατρο και να πει: «Η ομάδα δούλεψε, παρουσίασε κάτι αξιόλογο». Είμαστε όλοι αρκετά έμπειροι σε αυτό που έχει αναλάβει ο καθένας και ξεκινήσαμε με θετικότητα τις παραστάσεις μας. Οταν, μάλιστα, το θέατρο είναι γεμάτο, αυτό σου δίνει δύναμη και όρεξη να το διατηρήσεις.
Τι ήταν αυτό που σας έκανε να πείτε το «ναι» σε αυτή τη δουλειά;
Δεν μπορείς να πεις «όχι» στον Κακλέα (γελάει) ούτε στον Παπαδημητρίου! Ο Δημήτρης, ας πούμε, είναι ο μουσικός μου «πατέρας», αυτός που με εισήγαγε, μέσα από την παράσταση «Μόμπι Ντικ», σε ένα λιμπρέτο 30.000 λέξεων. Ηταν μια τεράστια εμπειρία. Οπότε, αν έχω έναν θεατρικό «πατέρα», που είναι ο Κακλέας, έχω και έναν μουσικό «πατέρα», που είναι ο Δημήτρης Παπαδημητρίου.
Η συνάντηση επί σκηνής με τη Βερόνικα Δαβάκη πώς σας έκανε να αισθανθείτε;
Χάρηκα πάρα πολύ, γιατί τη γνωρίζω και προσωπικά μέσα από τον Δημήτρη Παπαδημητρίου. Ξέρω ότι είναι ένας άνθρωπος που αγαπά πολύ το θέατρο και τη μουσική. Είναι ωραίο να δουλεύεις με ανθρώπους που εστιάζουν στην ομαδική συνεργασία. Η δουλειά μας είναι δύσκολη, γιατί όλοι κουβαλάμε και ανασφάλειες. Το να σηκώσει κάποιος την ευθύνη μιας δυναμικής γυναίκας θέλει δίπλα του και τη στήριξη ενός ισχυρού άντρα. Νομίζω ότι αυτό το πετύχαμε με τη Βερόνικα. Είμαστε αγαπημένοι, ανακαλύψαμε πολλά πράγματα ο ένας για τον άλλον μέσα από αυτή τη διαδικασία και θα προσπαθήσουμε να στηρίξουμε τη συνεργασία μας με όλες μας τις δυνάμεις.
Πώς επηρέασε την ερμηνεία σας η μουσική δραματουργία του Παπαδημητρίου; Οι ραπ μονόλογοι απαιτούν ακρίβεια και έκθεση. Τι σας απελευθέρωσε και τι σας δυσκόλεψε;
Πλέον μπορώ να πω ότι το μουσικό κομμάτι το κατέχω. Στο παρελθόν έχω κάνει αρκετά δύσκολα πράγματα. Το «Μόμπι Ντικ», για παράδειγμα, ήταν ένα πραγματικά απαιτητικό εγχείρημα. Οπότε, στη «Locandiera» οι ραπ μονόλογοι δεν θα έλεγα ότι με δυσκόλεψαν ιδιαίτερα. Μετά το «Μόμπι Ντικ», το χάος! (γελάει) Το λέει και ο Κακλέας: «Μη ξεχνάτε πως έχω σκηνοθετήσει “Μόμπι Ντικ”».
Τι φοβάται περισσότερο ο ήρωάς σας: τις γυναίκες ή την πιθανότητα να αγαπήσει;
Δεν μπορώ να ξέρω τι σκεφτόταν ο ίδιος ο Γκολντόνι όταν δημιουργούσε τον ιππότη της «Locandiera». Αυτό που ξέρω είναι ότι χρειαζόταν αυτόν τον τύπο, ο οποίος σίγουρα κουβαλά κάποιο κενό ή τραύμα. Μπορεί να ήταν μια προβληματική σχέση με τη μητέρα του, μπορεί να πληγώθηκε κάποια στιγμή από έναν έρωτα, που δεν χαρίζει. Μέσα από τον έρωτα ο άνθρωπος ανακαλύπτει την αγάπη. Πληγώνεται, πέφτει και ξανασηκώνεται, για να ανακαλύψει ότι η ουσιαστική αγάπη περιέχει και την ελευθερία. Δεν μπορείς να εξουσιάζεις τον άλλον.
Πόσο σύγχρονος είναι, κατά τη γνώμη σας, ο μισογυνισμός του ιππότη;
Για να θέτει τέτοια ζητήματα ο Γκολντόνι τον 18ο αιώνα, σκεφτείτε σήμερα πόσο -ίσως- εξίσου προβληματική είναι η κοινωνία μας. Είναι επίκαιρα όλα όσα συζητάμε: ο μισογυνισμός, το περιθώριο στο οποίο αναγκάζονται να βρίσκονται οι γυναίκες, χωρίς να μπορούν να διεκδικήσουν πράγματα σε μια πατριαρχική κοινωνία. Μπορούμε, ωστόσο, να το δούμε και από την άλλη πλευρά: και τους σύγχρονους άντρες τούς μεγαλώνουν σύγχρονες μητέρες. Αρα δεν αφορά μόνο τους άντρες, αλλά και τις γυναίκες. Ο Γκολντόνι δεν τοποθετεί τυχαία τους γυναικείους χαρακτήρες στο έργο, αναδεικνύει και τύπους γυναικών πιο ελαφρών στη συμπεριφορά, που εκμεταλλεύονται την οικονομική δύναμη των πλούσιων αντρών. Ασκησε έντονη κοινωνική κριτική. Ηταν από τους πρώτους που πήγαν κόντρα στην commedia dell’arte, δημιουργώντας ρεαλιστικούς χαρακτήρες και κείμενα, χωρίς μάσκες, δίχως τον παλιό τρόπο ύπαρξης της κωμωδίας. Αυτό σε βάζει σε μια διαδικασία συνεχούς ακροβασίας μεταξύ κωμωδίας και τραγωδίας -ένα πολύ ιδιαίτερο στοιχείο του Γκολντόνι- με ήρωες που βιώνουν καταστάσεις και αλλάζουν μέσα από αυτές.
Τι σας αποκάλυψε αυτή η δουλειά για τη σχέση εξουσίας και φόβου μέσα στον έρωτα;
Για να αγαπήσει κάποιος ουσιαστικά πρέπει να πετάξει από πάνω του πολλά «φορεμένα» πράγματα, ώστε να ανακαλύψει την ελευθερία μέσα από την αγάπη. Δεν μπορούμε να εξουσιάζουμε τους άλλους. Ο έρωτας εμπεριέχει μια μορφή εξουσίας, γιατί συχνά νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε χωρίς τον άλλον.
Παράλληλα, είστε και στο «Hotel Amour».
Ναι, πανδοχείο στη «Locandiera», ξενοδοχείο στο «Hotel Amour»! (γελάει) Η παράσταση ήταν να ολοκληρωθεί τον Ιανουάριο, αλλά λόγω της απήχησης θα συνεχιστεί όλη τη σεζόν. Στο «Hotel Amour» ο χαρακτήρας μου είναι εντελώς αντίθετος από εκείνον της «Locandiera». Υποδύομαι τον Χρήστο, έναν χασάπη που έχει ερωτευτεί τη Ζωή, την οποία ενσαρκώνει η Χαρά Κεφαλά. Εκείνος, πέρα από το σεξ, θέλει χρόνο μαζί της – ένα ποτό, μια βόλτα στη θάλασσα πριν από τη δύση του ήλιου. Εκείνη, όμως, του λέει πως είναι «από άλλο ύφασμα» και δεν θέλει δεσμεύσεις. Είναι κόντρα ρόλος με του ιππότη. Και αυτή η συνεργασία είναι ευλογία: η σκηνοθεσία της Σμαράγδας Καρύδη, τα 28 τραγούδια που έγραψαν ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος και ο Θέμης Καραμουρατίδης. Τέσσερα ζευγάρια, τέσσερα διαφορετικά δωμάτια, τέσσερις διαφορετικές ιστορίες – με κάποια από αυτές οι θεατές σίγουρα θα ταυτιστούν.
Τηλεοπτικά σάς είδαμε φέτος στο «Να με λες μαμά» του Alpha, όπου υποδυθήκατε έναν πολύ σκληρό χαρακτήρα. Σας δυσκολεύουν τέτοιοι ρόλοι;
Ευτυχώς, είχε λίγα επεισόδια η σειρά! (γέλια) Τα γυρίσματά μου έγιναν μέσα σε μόλις μία εβδομάδα. Ο σκηνοθέτης μας, Αντώνης Αγγελόπουλος, είχε άψογο τρόπο να μας καθοδηγήσει με ισορροπία, ώστε να αναδείξουμε το ζητούμενο. Το δικό μου ζητούμενο ήταν να δημιουργήσω έναν ήρωα στα «παπούτσια» του οποίου δεν θα ευχόμουν ποτέ να βρεθώ. Ομως είμαι αρκετά έμπειρος -και λόγω θεάτρου- ώστε να μπορώ να σηκώνω και ρόλους που δεν θα επέλεγα. Είναι παγίδα να παίζεις μόνο ό,τι σου αρέσει. Καμιά φορά μπαίνεις και σε μια διαδικασία έρευνας για τον εαυτό σου. Ακόμη και ο Τόλης της σειράς, που είναι ένα «τέρας», υπήρξε για μένα μια εποικοδομητική εμπειρία. Με έκανε να παρατηρήσω πόσο αδιάφορος ή απόλυτος μπορώ να γίνω κι εγώ σε κάποια πράγματα, λόγω καθημερινότητας, πίεσης ή κούρασης. Το «τέρας» μπορεί να κρύβεται σε πολλές συμπεριφορές – δεν είναι απαραίτητα η βία. Μπορεί να είναι και η απόλυτη αδιαφορία ή κάτι άλλο.
Info
«Locandiera» του Κάρλο Γκολντόνι. Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν, Σκηνή Φρυνίχου. Διασκευή – Σκηνοθεσία: Γιάννης Κακλέας. Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου. Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Βερόνικα Δαβάκη, Ιβάν Σβιτάιλο, Αλέξανδρος Ζουριδάκης, Βάσια Λακουμέντα, Ντίνος Ποντικόπουλος, Σαμψών Φύτρος, Μάιρα Γραβάνη. Παραστάσεις: Τετάρτη & Κυριακή: 19.00, Πέμπτη & Παρασκευή: 21.00, Σάββατο: 18.00/21.00
