Με αφορμή τις νέες του θεατρικές και κινηματογραφικές δουλειές, «ξεδιπλώνει» σκέψεις για τις σχέσεις, τις προκλήσεις της εποχής και τα όνειρα που εξακολουθεί να κυνηγά.
Τι κοινό μπορεί να έχουν τρεις εργένηδες που καλούνται ξαφνικά Απαρέα φίλων που δοκιμάζει τα όρια της σχέσης της μέσα από τις ανατροπές της ζωής; Στην περίπτωση του Ζήση Ρούμπου, η απάντηση βρίσκεται στις ιστορίες που μιλούν για τους ανθρώπους, τους δεσμούς τους και τον τρόπο που αυτοί μεταμορφώνουν την καθημερινότητά τους.
- Από τον Ηλία Μαραβέγια
Ο αγαπημένος καλλιτέχνης διανύει μία από τις πιο δημιουργικές περιόδους της καριέρας του, συνδυάζοντας θεατρικές, κινηματογραφικές και συγγραφικές δραστηριότητες με συνέπεια και επιτυχία. Αυτό το καλοκαίρι ανεβαίνει στη σκηνή του θεάτρου Αθηνά, πρωταγωνιστώντας στην κωμωδία «Ενα μωρό για τρεις», της Coline Serreau, σε σκηνοθεσία της Θέμιδας Μαρσέλλου. Δίπλα στους Διονύση Ατζαράκη, Χάρη Χιώτη, Ελένη Καρακάση, Μαρία Βασιλάτου, Πέτρο Ιωάννου και Μαριλένα Λιακοπούλου, συμμετέχει σε μια παράσταση που συνδυάζει γέλιο και συγκίνηση, ακολουθώντας την περιπέτεια τριών ανδρών που καλούνται να αναλάβουν έναν ρόλο για τον οποίο δεν ήταν καθόλου προετοιμασμένοι: αυτόν του γονιού.
Την ίδια στιγμή ο Ρούμπος ξεχωρίζει και στην κινηματογραφική ταινία «Φίλοι για πάντα», του Κωνσταντίνου Μουσούλη, όπου υποδύεται έναν ζωγράφο, σε έναν ρόλο που τον φέρνει κοντά σε ένα παλιό προσωπικό όνειρο. Με αφορμή αυτές τις δύο δουλειές το «ENJOY» μίλησε με τον δημοφιλή ηθοποιό, συγγραφέα και stand up comedian για την πατρότητα, τη φιλία, την κωμωδία στην εποχή της πολιτικής ορθότητας και τις προσκλήσεις στη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα.
Στην παράσταση τρεις εργένηδες βρίσκονται ξαφνικά αντιμέτωποι με την… πατρότητα. Ως πατέρας στην πραγματική ζωή, πόσο εύκολο ήταν να ταυτιστείτε με αυτή την ιστορία;
Η θεατρική συνθήκη, αν και πιο «κωμική» -τρεις άντρες βρίσκουν ένα μωρό στην πόρτα τους-, ήταν μία συνθήκη με την οποία ήμουν εξοικειωμένος όντας μπαμπάς ο ίδιος. Η βασική θεματική του έργου είναι πως όταν καλείσαι να γίνεις γονιός, αν και είναι κάτι δύσκολο, γνωρίζεις τεράστιες δόσεις αγάπης, πρωτόγνωρες.
To έργο μιλά για τη φροντίδα, την αγάπη και την ευθύνη. Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα που σας έχει δώσει μέχρι σήμερα ο γιος σας;
Δύσκολο να ξεχωρίσω μόνο ένα από τα πολλαπλά μαθήματα που έχω πάρει ως πατέρας. Το πιο σημαντικό, νομίζω, είναι να αναγνωρίζω πως η μεγαλύτερη ευθύνη ενός γονιού είναι να μεγαλώσει έναν αυτόνομο άνθρωπο. Οτι στην ουσία μαθαίνω τον γιο μου να μη με έχει ανάγκη.
Η ιστορία βασίζεται σε μια κλασική γαλλική ταινία, που έγινε παγκόσμια επιτυχία στα μέσα των 80s. Τι πιστεύετε ότι εξακολουθεί να συγκινεί το κοινό σε αυτή 40 χρόνια μετά;
Η ευθύνη του να μεγαλώνεις ένα παιδί, ένα απροστάτευτο πλασματάκι, το να γίνεσαι μπαμπάς ενώ δεν είσαι έτοιμος, γονιός χωρίς να το περιμένεις. Είναι θεματικές που προκαλούν μεν κωμωδία, αλλά στη βάση τους απασχολούν τους πάντες.
Το μεγάλωμα ενός μωρού είναι ένας ρόλος που παραδοσιακά η κοινωνία συνέδεε περισσότερο με τις γυναίκες. Πιστεύετε ότι έχει αλλάξει η εικόνα της πατρότητας στην Ελλάδα;
Δεν έχω το απαραίτητο στατιστικό δείγμα για να εκφέρω άποψη, αλλά θέλω να πιστεύω πως ναι. Το λέω βασιζόμενος στα οικογενειακά μοντέλα που βλέπω γύρω μου, τους μπαμπάδες με τους οποίους γνωρίζομαι μέσω του μικρού μας. Η πατρότητα έχει γίνει συνειδητή επιλογή περισσότερο και όχι κοινωνική επιταγή.
Πώς είναι να παίζει κανείς θέατρο το καλοκαίρι στην Αθήνα; Το προτιμάτε από μια περιοδεία;
Εχει τα καλά της η καλοκαιρινή Αθήνα. Αδειάζει και δείχνει έναν άλλον «εαυτό», πιο ανέμελο, ειδικά τα βράδια. Παρόλο που αγαπώ και τις περιοδείες, προτιμώ να είμαι κοντά στην οικογένειά μου.
Μιλήστε μου για τη συνύπαρξή σας στα παρασκήνια με τους Διονύση Ατζαράκη, Χάρη Χιώτη και τους λοιπούς συντελεστές της παράστασης. Πόσο σημαντική είναι η off stage χημεία με τους συνεργάτες σας;
Θα τολμήσω να πω πως έπειτα από 24 χρόνια καριέρας, η καλή συνύπαρξη είναι το πιο σημαντικό για μένα στις δουλειές. Δεν αντέχω να πηγαίνω για δουλειά σε τοξικό περιβάλλον, αποφεύγω την τοξικότητα και τη μιζέρια διακαώς!
Τα τελευταία χρόνια κινείστε ανάμεσα στο θέατρο, στην τηλεόραση, στο stand up και στη συγγραφή. Ποια από αυτές τις ιδιότητες σας εκφράζει περισσότερο;
Το να λέω ιστορίες, αυτός είναι ο σταθερός συνδετικός κρίκος. Απλώς αλλάζει το μέσο κάθε φορά. Το να αφηγούμαι ιστορίες. Αστείες, συγκινητικές, ανθρώπινες ιστορίες.
Στο παρελθόν δοκιμάσατε επιτυχώς και την παρουσίαση. Θα σας ενδιέφερε να επιστρέψετε στην τηλεόραση με μια εκπομπή;
Μου άρεσε πολύ και ελπίζω να το ξανακάνω. Λατρεύω να μιλάω με κόσμο, να μαθαίνω καινούργιες ιστορίες και να αναδεικνύω τα όμορφα κομμάτια της ζωής στο κοινό.
Τη φετινή χειμερινή σεζόν παίζατε ταυτόχρονα σε τρεις διαφορετικές παραστάσεις, ενώ παράλληλα γράφατε κείμενα και κάνατε και σινεμά. Πώς καταφέρνετε να διαχειρίζεστε έναν τόσο απαιτητικό ρυθμό;
Δεν τα καταφέρνω και τόσο καλά! Εννοώ ότι πλέον μεγάλωσα και προσπαθώ να μειώνω τον χρόνο που λείπω από το σπίτι. Ταυτόχρονα όμως βρισκόμαστε και σε μία εποχή που δύσκολα θα πεις όχι σε δουλειά, ειδικά σε καλλιτεχνικό επάγγελμα.
Το «Σποτ», μία από τις προαναφερόμενες παραστάσεις, είναι δικό σας έργο. Είναι εύκολο ή δύσκολο να γράφετε ρόλους για τον εαυτό σας;
Σχετικά εύκολο, θέλω να πω ότι το κάνω χρόνια και είναι κάτι με το οποίο έχω εξοικειωθεί. Το καλό με το να γράφει κανείς για τον εαυτό του είναι ότι ξέρει τις δυνάμεις του και μπορεί να τις αξιοποιήσει στο έπακρο.
Είναι τελικά η πολιτική ορθότητα εχθρός του αστείου; Πού θεωρείτε ότι βρίσκεται σήμερα η ισορροπία ανάμεσα στον σεβασμό και στην ελευθερία της κωμωδίας;
Η πολιτική ορθότητα είναι ένα εργαλείο. Οπως όλα τα εργαλεία, μπορεί να είναι ταυτόχρονα δημιουργικό και καταστρεπτικό, αν χρησιμοποιηθεί λάθος. Εγώ έχω σαν κύριο μέλημά μου να μην προσβάλω άλλους ανθρώπους και πάντα ζητάω συγγνώμη, αν το κάνω άθελά μου. Δεν με ενοχλεί η πολιτική ορθότητα, γιατί μέσω της κωμωδίας μου θέλω να κάνω τον κόσμο να γελάει, δεν θέλω να προκαλώ.
Ζούμε σε μια εποχή που όλοι εκφράζουν άποψη δημόσια μέσα από τα social media. Αυτό βοηθά τον δημόσιο διάλογο ή τον κάνει πιο τοξικό;
Ζούμε σε άγριες εποχές και δεν το λέω καθόλου μοιρολατρικά. Ζούμε στην εποχή όπου το ψηφιακό δικαστήριο έχει τη μεγαλύτερη δύναμη και ζούμε επίσης στην εποχή όπου το αυτονόητο δεν είναι και το λογικό. Οποιος δεν το αναγνωρίζει αυτό, απλώς εθελοτυφλεί νομίζω. Πρέπει να γνωρίζεις πολύ καλά τι συμβαίνει για να προστατεύεις τον εαυτό σου. Πάρτε για παράδειγμα την ερώτησή σας: δημόσιος διάλογος. Πότε πραγματικά είδατε στα social υγιή δημόσιο διάλογο; Η επίφαση της δημοκρατίας είναι ο θάνατός της.
Οι νέοι άνθρωποι σήμερα αντιμετωπίζουν δυσκολίες στο να δημιουργήσουν οικογένεια λόγω οικονομικών συνθηκών. Πιστεύετε ότι η κοινωνία έχει γίνει πιο απαιτητική απέναντί τους;
Η κοινωνία δεν είναι απαιτητική, η κοινωνία είναι ένας όρος που σημαίνει ομάδα, σύνολο. Οι πολιτικοί είναι αυτοί που δεκαετίες τώρα γράφουν τους νέους στα παλιά τους τα παπούτσια. Το οποίο είναι ειρωνικό, αν σκεφτείς ότι το μέλλον κάθε τόπου είναι οι νέοι.
Πρόσφατα σας είδαμε και στην ταινία «Φίλοι για πάντα», όπου υποδύεστε έναν ζωγράφο, το πρώτο επάγγελμα που θέλατε να κάνετε ως Ζήσης. Εχετε σκεφτεί ποτέ πώς μπορεί να ήταν η ζωή σας αν είχατε ασχοληθεί τελικά με τις καλές τέχνες αντί για το θέατρο;
Συχνά σκέφτομαι ένα εναλλακτικό σύμπαν στο οποίο έχω καταλήξει ως εικαστικός. Δεν μετανιώνω για τις επιλογές μου, αλλά θα μου άρεσε να έχω δώσει παραπάνω ενέργεια σε αυτό το μονοπάτι. Ποτέ δεν είναι αργά…
Η φιλία είναι ένας από τους βασικούς άξονες τόσο στην ταινία του Κωνσταντίνου Μουσούλη όσο και στην παράσταση στο θέατρο Αθηνά. Πόσο σημαντικοί είναι οι φίλοι στη δική σας ζωή;
Οι φίλοι είναι από τα μεγαλύτερα σχολεία. Οι αληθινές φιλίες ξεπερνούν πολλές φορές και δεσμούς αίματος. Αλλά θέλουν τεράστια προσοχή, γιατί συχνά μπολιάζονται με φθόνο.
Νιώθετε ότι η ελληνική κοινωνία σήμερα είναι περισσότερο διχασμένη ή περισσότερο ώριμη από ό,τι πριν από δέκα χρόνια;
Ειλικρινά θέλω να περάσω ένα μήνυμα αισιοδοξίας, αλλά δυσκολεύομαι. Νιώθω την Ελλάδα κατακερματισμένη και διχασμένη, οι άνθρωποί της είμαστε όλοι θυμωμένοι και πιεσμένοι και αυτό φαίνεται παντού. Σε κάθε μικρή επαφή, στον δρόμο, στην εργασία μας. Εύχομαι να βγούμε από αυτό το τέλμα και να ξαναχαμογελάσουμε πραγματικά.
Κοιτώντας μπροστά, ποιο είναι το επόμενο δημιουργικό όνειρο που δεν έχετε πραγματοποιήσει ακόμη και θα θέλατε να κυνηγήσετε;
Μια έκθεση ζωγραφικής!
