Εχει μεγαλώσει στα καμαρίνια, έχει ζήσει από κοντά ιστορίες ανθρώπων που έγραψαν δικές τους σελίδες στο τραγούδι και έχει μάθει από μικρός να βλέπει τη μουσική όχι μόνο ως επάγγελμα αλλά και ως τρόπο έκφρασης.
- Από τον Ηλία Μαραβέγια
Ο Κωνσταντίνος Μαργαρίτης, γιος του Γιώργου Μαργαρίτη, δεν επέλεξε ποτέ να αλλάξει το επίθετό του για να αποφύγει το βάρος των προσδοκιών. Αντίθετα, το βλέπει ως μια ιστορία που περνά από γενιά σε γενιά και την οποία θέλει να συνεχίσει με τον δικό του τρόπο. Σήμερα, με το τραγούδι του «Ηλιος και Φεγγάρι» να έχει ήδη αγαπηθεί από το κοινό, βρίσκεται σε μια δημιουργική περίοδο και ετοιμάζει τα επόμενα βήματά του. Ο ίδιος μιλά στο «Enjoy» για τη μουσική, την οικογένεια, τον έρωτα, τις σχέσεις, τα social media, την Τεχνητή Νοημοσύνη, αλλά και για τη δύναμη που μπορεί να έχει ένα τραγούδι όταν καταφέρνει να δώσει στους ανθρώπους μια ανάσα ελπίδας και χαράς.
Από τις σπουδές στα μαθηματικά μέχρι την ενασχόληση με τη μουσική, υπήρξε κάποια συγκεκριμένη στιγμή που αισθανθήκατε ότι η ζωή είχε ήδη πάρει την απόφασή της για εσάς αναφορικά με την επαγγελματική σας πορεία;
Πρώτα ήταν η ενασχόληση με τη μουσική και μετά οι σπουδές. Από μικρός ήμουν εξοικειωμένος με το αντικείμενο και, σε συνδυασμό με το επάγγελμα του πατέρα μου, ήταν μέσα στην καθημερινότητά μου. Στην ε’ δημοτικού άρχισα να μαθαίνω κιθάρα, να συμμετέχω στις γιορτές του σχολείου, ενώ ήμουν και στη χορωδία. Οταν πέρασα στο πανεπιστήμιο και τελείωσα τις σπουδές μου, ήμουν ήδη σίγουρος για τον καλλιτεχνικό μου δρόμο.
Μεγαλώσατε στα καμαρίνια, στις πρόβες και στα νυχτερινά κέντρα ερχόμενος σε συναναστροφή με θρύλους της μουσικής. Αν έπρεπε να περιγράψετε εκείνα τα χρόνια όχι ως «ο γιος του Γιώργου Μαργαρίτη», αλλά ως ένα παιδί που παρατηρούσε τον κόσμο των μεγάλων, ποια εικόνα θα λέγατε πως έχει χαραχτεί πιο έντονα μέσα σας;
Τότε δεν καταλάβαινα τι ήταν όλο αυτό, γιατί για μένα ήταν το φυσιολογικό: το περιβάλλον και η δουλειά του πατέρα μου. Το έβλεπα αγνά και ζεστά. Ενιωθα άνετα στους χώρους αυτούς. Πάντα με πρόσεχαν και είχα τις καλύτερες θέσεις για να παρατηρώ τα πάντα. Γίνονταν πράγματα και ζούσα καταστάσεις που τότε δεν ήξερα τη σημαντικότητά τους και το πώς θα «έγραφαν» μέσα μου αργότερα. Ας πούμε, έχω φωτογραφία με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση. Μικρούλης εγώ, καλά καλά δεν θυμάμαι πότε βγήκε. Θυμάμαι, όμως, να πηγαίνω με τον πατέρα μου στο σπίτι του.
Συχνά λέμε ότι ένα διάσημο επίθετο ανοίγει πόρτες ή δημιουργεί προσδοκίες. Πέρασε ποτέ από το μυαλό σας να χρησιμοποιήσετε κάποιο καλλιτεχνικό ψευδώνυμο ώστε να αποφύγετε ενδεχόμενο «βάρος»;
Ενα διάσημο επίθετο δημιουργεί όντως προσδοκίες και είναι λογικό, γιατί ο κόσμος θέλει να δει αν έχεις πάρει το ταλέντο, αν μοιάζεις, αν, αν, αν… Το επίθετό μας δεν είναι κάποιο ψευδώνυμο. Μαργαρίτης ήταν ο παππούς μου, Μαργαρίτης ο πατέρας μου, Μαργαρίτης είμαι κι εγώ. Τα ονόματα φέρουν μνήμες και ιστορίες και η κάθε γενιά προσθέτει κάτι. Είναι τιμή μου να είμαι συνεχιστής αυτού του ονόματος. Δεν σκέφτηκα ποτέ να το αλλάξω.
Υπάρχει κάποια συμβουλή του πατέρα σας που δεν αφορούσε καθόλου τη μουσική, αλλά τελικά αποδείχθηκε η πιο πολύτιμη στη ζωή σας;
Ο πατέρας μου πάντα είναι πολύ μετρημένος και ευθύς. Το να έχεις τιμή, να έχεις λόγο και να τον κρατάς είναι η μεγαλύτερη αξιοπρέπεια στη ζωή. Ετσι έχω μάθει.
Ζούμε σε μια εποχή όπου ένας νέος τραγουδιστής καλείται να είναι ταυτόχρονα καλλιτέχνης, δημιουργός περιεχομένου και… influencer.
Αυτό είναι αλήθεια. Πλέον ένας καλλιτέχνης κάνει πολύ περισσότερα γύρω από το επάγγελμά του, γιατί παίζει μεγάλο ρόλο η εικόνα και το πώς προβάλλεται. Το θέμα είναι να μη χαθεί η ουσία. Και η ουσία είναι τα τραγούδια, η φωνή μας και η ερμηνεία. Αυτά θα μείνουν, αυτά θα μας δώσουν διαχρονικότητα και αντοχή. Εγώ βλέπω τα social σαν μια ωραία ευκαιρία να δείξεις την αισθητική σου και πτυχές που ίσως δεν γνωρίζουν για σένα. Η επαφή με τον κόσμο αλλάζει και εμπλουτίζεται μέσα από τα social, όμως για μένα στα lives γίνεται η πραγματική σύνδεση με το κοινό και αυτό είναι κάτι που δεν θα αντικατασταθεί.
Τα social προβάλλουν διαρκώς ζωές που μοιάζουν τέλειες. Πιστεύετε ότι αυτή η ανάγκη για «τέλεια εικόνα» έχει κάνει τους ανθρώπους πιο μοναχικούς και ανασφαλείς;
Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από αλήθεια και έχουν ψυλλιαστεί τι παίζει. Σαφώς όλοι θα προβάλουμε όμορφες στιγμές στα social media, αλλά όχι να ζούμε μέσα από αυτά ή, ακόμα χειρότερα, γι’ αυτά. Αν πίσω από το κινητό είσαι δυστυχισμένος, ποιο το νόημα; Κανένα φίλτρο δεν θα μας κάνει χαρούμενους ή δεν θα μας κρατήσει παρέα στα δύσκολα. Να είμαστε καλά με εμάς και ειλικρινείς με τους άλλους. Αυτό λείπει και αυτό μας κάνει μοναδικούς.
Η γενιά σας μεγάλωσε μέσα σε οικονομικές κρίσεις, πανδημία, αβεβαιότητα και τώρα σε μια εποχή όπου όλα αλλάζουν με ταχύτητα. Ποιες είναι οι μεγαλύτερες αγωνίες ενός νέου καλλιτέχνη σήμερα;
Η γενιά μας πέρασε πολλά διαδοχικά σοκ. Μόλις πήγαινες να τακτοποιήσεις κάτι, «έσκαγε» το επόμενο και σε εμάς τους νέους καλλιτέχνες η πανδημία στέρησε χρόνο και έκανε την εκκίνησή μας πολύ δύσκολη. Πλέον, εκτός από δημιουργός, είσαι και… επιχείρηση του εαυτού σου. Ομως οι αγωνίες είναι πάντα οι ίδιες: να εκφραστείς, να μοιραστείς και να πετύχεις.
Εχετε πει ότι θέλετε να τραγουδάτε ιστορίες που να αγγίζουν τον κόσμο. Ποια είναι η τελευταία εικόνα ή αντίδραση που σας συγκίνησε πολύ;
Ηρθε μια κυρία σε συναυλία φέτος το καλοκαίρι, στη Βέροια, μόλις κατέβηκα από τη σκηνή, με αγκάλιασε και μου είπε: «Είσαι πραγματικά φανταστικός. Να προσέχεις τις επιλογές σου, γιατί είσαι ακριβό παιδί». Με συγκίνησε τόσο, που το σκεφτόμουν για μέρες.
Το «Ηλιος και Φεγγάρι», η πιο πρόσφατη κυκλοφορία σας από την Panik Platinum, ακούγεται δυνατά και γνωρίζει επιτυχία. Ποια είναι η ιστορία πίσω από τη δημιουργία του;
Θέλαμε μια χαρούμενη, φρέσκια, καλοκαιρινή ρούμπα και, όταν έγραψαν το κομμάτι ο Νίκος Σαρρής και ο Θανάσης Πετρέλης, το ερωτεύτηκα. Ηθελα ακριβώς αυτό: ένα τραγούδι να μου ανεβάζει τη διάθεση, να μου θυμίζει καλοκαίρι και να το έχω στο repeat. Μετά το Πάσχα πέρασα μια δύσκολη ψυχολογικά περίοδο και ήταν αυτό το τραγούδι που με έβγαλε από αυτή την κατάσταση και με κινητοποίησε. Γι’ αυτό νιώθω ξεχωριστά συνδεδεμένος μαζί του. Χαίρομαι που, όταν το λέω, ξεσηκώνει τον κόσμο και περνάει αυτή τη χαρά, την αγάπη και την ανεμελιά του έρωτα.
Στις ζωντανές εμφανίσεις σας βλέπουμε ότι αγαπάτε τόσο το κλασικό λαϊκό τραγούδι όσο και τον πιο σύγχρονο ήχο. Προς ποια κατεύθυνση νιώθετε ότι θα κινηθείτε στα επόμενα δισκογραφικά σας βήματα;
Εγώ, δισκογραφικά, ανήκω στο σύγχρονο λαϊκό τραγούδι. Οι ρίζες μου, όμως, σίγουρα πάνε πιο βαθιά, γιατί με αυτά τα ακούσματα έχω μεγαλώσει από το σπίτι μου: Τσιτσάνη, Βαμβακάρη κ.ά. Βλέπω τα τελευταία χρόνια ότι επανέρχονται πολλά κομμάτια με νέο ήχο, και ρεμπέτικα και λαϊκά, όπως αυτό που κάνει, για παράδειγμα, ο ΑΡΟΝ, και το βρίσκω φοβερά ενδιαφέρον. Η μουσική είναι υβριδική και για πάντα. Είναι εδώ για να εμπνέει, να επανέρχεται, να επανεφευρίσκεται. Μου αρέσει να δοκιμάζομαι και το έχω αποδείξει από τα πρώτα μου δισκογραφικά βήματα. Καλά τραγούδια θέλουμε.
Η μουσική βιομηχανία αλλάζει συνεχώς, με τις πλατφόρμες, τα streams και την Τεχνητή Νοημοσύνη να επηρεάζουν πλέον και την τέχνη. Σας προβληματίζει το ότι κάποια στιγμή ίσως η τεχνολογία «κλέψει» κάτι από την ανθρώπινη ερμηνεία;
Την ερμηνεία και τα βιώματα δεν μπορεί να τα κλέψει ή να τα μεταφέρει καμία AI φωνή. Αυτό είναι σίγουρο. Το ανησυχητικό, και ένα θέμα που συχνά συζητώ με τους συνεργάτες μου, είναι η διαδικασία της συγγραφής και της σύνθεσης. Η τριβή και το παίδεμα του μυαλού γέννησαν τόσα και τόσα αριστουργήματα που έχουμε σήμερα και τραγουδάμε. Αυτή η ευκολία δεν ξέρω πού θα οδηγήσει.
Μπορώ να το δεχτώ σαν εργαλείο στα χέρια κάποιου έμπειρου συνθέτη, ενορχηστρωτικά, όμως είναι δύσκολο να το οριοθετήσεις και το βλέπουμε ήδη. Βέβαια, η πρόοδος της τεχνολογίας δεν μπορεί να εμποδιστεί. Είναι μια συνθήκη στην οποία θα κληθούμε να προσαρμοστούμε όλοι.
Σχεδόν κάθε μέρα η επικαιρότητα φέρνει πολέμους, φυσικές καταστροφές ή ανθρώπινες τραγωδίες. Πόσο δύσκολο είναι να ανεβαίνει κανείς στη σκηνή και να καλείται να χαρίσει χαμόγελα όταν έξω συμβαίνουν όλα αυτά;
Στο επάγγελμά μας η ψυχολογία είναι το Α και το Ω. Και όταν είσαι στη σκηνή, όλα είναι διάφανα. Εμείς μεταφέρουμε συναισθήματα με τη φωνή και τα τραγούδια και, ναι, είναι δύσκολο να τραγουδάς όταν η επικαιρότητα πολλές φορές είναι φριχτή, γιατί πολύ απλά δεν μπορείς να είσαι αδιάφορος.
Όμως πιστεύω ότι το χαμόγελο και η ψυχαγωγία είναι βασική ανάγκη των ανθρώπων, ειδικά σε δύσκολες στιγμές που η χαρά λείπει. Είναι μια ανάσα. Εγώ, όταν ανεβαίνω στη σκηνή, προσπαθώ να αφήνω στην άκρη όσα με βαραίνουν και να δίνω στο κοινό κάτι όμορφο, γιατί αυτό είναι κομμάτι της δουλειάς μας: να βρίσκουμε χώρο για χαρά και ελπίδα.
Αν έπρεπε να διαλέξετε μία λέξη που λείπει περισσότερο από την κοινωνία μας σήμερα, ποια θα ήταν και γιατί;
Θα έλεγα η αγάπη. Και την εννοώ σαν στάση ζωής. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να δίνεται, να βάζει μεράκι σε αυτά που κάνει, αλλά και στις σχέσεις του. Μας λείπει να κάνουμε πράγματα με ψυχή και από πραγματικό ενδιαφέρον. Πολλές φορές όλα γίνονται μηχανικά, γρήγορα και για τους τύπους. Η ουσία, όμως, πιστεύω ότι είναι να αφήνουμε το αποτύπωμά μας μέσα από πράγματα που αγαπάμε. Πολλές φορές λέω τη φράση «είμαστε οι επιλογές μας». Θα συμπληρώσω πως από την αγάπη που βάζουμε σε αυτές τις επιλογές καθορίζεται και η ποιότητα της ζωής μας.
Βρίσκεστε σε μια περίοδο συνεχών εμφανίσεων ανά την Ελλάδα. Τι άλλο ετοιμάζετε για τη νέα σεζόν;
Ηταν ένα ουσιαστικό καλοκαίρι για μένα. Εκανα εμφανίσεις σε όλη την Ελλάδα και στην Κύπρο, με μεγάλη επιτυχία και αποδοχή. Πέρασα υπέροχα, γέμισα εικόνες και δύναμη από το κοινό. Ηδη έχω στο μυαλό μου τα επόμενα δισκογραφικά μου βήματα, που «μαγειρεύουμε» με τους συνεργάτες και την εταιρία μου, την Panik Records. Επίσης, βρίσκομαι σε συζητήσεις για εμφανίσεις σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα και εύχομαι να είναι μια γεμάτη και επιτυχημένη σεζόν!
