Μ. Τετάρτη και Μ. Πέμπτη στις 23:30
Οι μαρτυρίες, τα διακονήματα, τα εργόχειρα, οι προσευχές και οι ευλαβικές σιωπές των κοριτσιών που φόρεσαν ράσο, τη Μεγάλη Τετάρτη και την Μεγάλη Πέμπτη στον Alpha. Ο Σταύρος Θεοδωράκης ανοίγει τις πόρτες δυο ξεχωριστών γυναικείων αδελφοτήτων της Μακεδονίας, στη Βέροια και τις Σέρρες.
Οι μοναχές του πολέμου
Από το Χαλέπι στη Βέροια
Σε μια γωνιά του κάμπου της Βέροιας «πίσω» από τις ανθισμένες ροδακινιές βρίσκεται η Μονή της Αγίας Κυριακής. Πριν χρόνια ήταν ένα μοναστήρι που ερήμωνε με δύο μόνο καλόγριες. Αλλά το 2013 ο πόλεμος στη Συρία έφερε εδώ μια αδελφότητα από το Χαλέπι.
Ο Σταύρος Θεοδωράκης συνάντησε τις μοναχές που γνώρισαν τον πόλεμο και άκουσε τις συγκινητικές ιστορίες τους. Όλες σπουδασμένες στα πανεπιστήμια της Συρίας – από Καλών Τεχνών μέχρι Οικονομικά – όλες από παλιές χριστιανικές οικογένειες και οι περισσότερες με μεταπτυχιακά στην Ελλάδα.
Οι κάμερες των Πρωταγωνιστών κατέγραψαν αραβικούς ύμνους και ψαλμωδίες μαζί με ελληνικές προσευχές. Οι μοναχές όμως βιώνουν μια… απουσία. Τον Παύλο, τον Μητροπολίτη Χαλεπίου που τέτοιες μέρες πριν 13 χρόνια απήχθη από Τζιχαντιστές του ISIS. Και αυτό που ζήτησαν από τον Σταύρο είναι να αναφέρει τον Παύλο, ως ζώντα στην εκπομπή, γιατί πιστεύουν ότι κάποια στιγμή ο πνευματικός τους πατέρας θα επιστρέψει.
Αποσπάσματα από τις συγκλονιστικές μαρτυρίες τους:
Αδελφή Γερασίμη: «Παιδί ήμουν όταν έδειξα τις ζωγραφιές μου στον πατέρα Παύλο και αυτός μου συνέστησε να πάω στην Καλών Τεχνών».
Γερόντισσα Μαρία – Ηγουμένη της Μονής: «Κανένας δεν μπορεί να ξεχάσει τις μέρες του πολέμου. Συνέχεια είχαμε καταστροφές αλλά και απώλειες ανθρώπων».
Αδελφή Θέκλα: «Το μοναστήρι μας στο Χαλέπι ζούσε από τις εικόνες που αγιογραφούσε, κι από το ραφείο που ράβαμε άμφια. Στον πόλεμο, αυτά τελείωσαν. Οι άνθρωποι δεν είχαν ψωμί».
Αδελφή Σιλουανή: «Ο Δεσπότης Παύλος μας έλεγε: η χαρά στον άνθρωπο είναι μια απόφαση. Όταν δεν είμαστε χαρούμενοι σε αυτή την ζωή είναι αμαρτία απέναντι στον Θεό και στην αγάπη Του».
Προφήτης Ηλίας
Ο μοναστικός θησαυρός των Σερρών
Στο Άγιο Πνεύμα Σερρών σε ένα μικρό λόφο στέκει ένα Μοναστήρι που το 1990 ξεκίνησε να το χτίζει μια γερόντισσα σε αναπηρικό αμαξίδιο με την ολιγάριθμη συνοδεία της κι ένας Αγιορείτης πνευματικός.
Μια γερόντισσα που δεν είναι άλλη από την Καίτη Χρυσολωρά που, την δεκαετία του ’60, ο Μίμης Πλέσσας, της είχε εμπιστευθεί τα τραγούδια του! Χρόνια μετά αποσύρθηκε από την δισκογραφία για να φτιάξει κοντά στο χωριό Άγιο Πνεύμα Σερρών, μια μοναστική κυψέλη!
Οι μοναχές – που ζουν σαν μια μεγάλη οικογένεια – υποδέχθηκαν με νηστίσιμα φιλέματα τον Σταύρο Θεοδωράκη και τον προσκάλεσαν να ζήσει μαζί τους, τις προετοιμασίες τους για την Ανάσταση. Λαμπάδες ζωγραφισμένες με ευλάβεια, άσπρες κουρτίνες κεντημένες στο χέρι και χιλιάδες αυγά – από το κοτέτσι της Μονής – που βάφονται για να προσφερθούν στους προσκυνητές.
Η Μονή διαθέτει μελισσόκηπο, αγιογραφείο, ξυλουργείο, ραφείο, βιβλιοθήκη καθότι – όπως λένε οι μοναχές – η γερόντισσα τους ήθελε, όλες, να ασχολούνται με παστρικές δουλειές, δηλαδή με χειρωνακτικά διακονήματα και εργόχειρα, ώστε να νιώθουν χρήσιμες στο κοινόβιο και στους επισκέπτες.
Καταθέσεις ψυχής από τις μοναχές του Προφήτη Ηλία
Αδελφή Ευφημία: «Ο μοναχισμός είναι κι αυτός ένα μυστήριο όπως ο γάμος. Και δεν μπορεί κανείς, σε κάποιον που δεν το έχει ζήσει, να το εξηγήσει με λόγια».
Αδελφή Συγκλητική: «Για ένα διάστημα ήμουν και δόκιμη μοναχή και φοιτήτρια. Στο πανεπιστήμιο με αντιμετώπιζαν περίεργα, γιατί το παρουσιαστικό μου ήταν διαφορετικό από μιας κοσμικής κοπέλας».
Αδελφή Χριστονύμφη: «Στο μοναστήρι ήρθα μωρό. Εδώ βαπτίστηκα και μόλις ενηλικιώθηκα αποφάσισα να ζήσω εδώ».
Αδελφή Μαρκέλλα: «Μια κυψέλη είναι και το μοναστήρι. Εμείς την ηγουμένη μας, οι μέλισσες την βασίλισσά τους».
