Να διατηρήσει τον έλεγχο της στρατηγικής της πορείας η Ευρώπη, ως προς την χρηματοοικονομική ενοποίηση, επεσήμανε ο Έλντερσον
Η ανάγκη για μια βαθύτερη χρηματοοικονομική ενοποίηση στην Ευρώπη τίθεται πλέον επιτακτικά από το μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Φρανκ Έλντερσον.
Ο ίδιος υπογραμμίζει πως η ήπειρος οφείλει να διευθετήσει τα εσωτερικά της ζητήματα αν επιθυμεί να διατηρήσει τον έλεγχο της στρατηγικής της πορείας, καλώντας παράλληλα την πολιτική ηγεσία να παραμερίσει τις εθνικές προκαταλήψεις που τροχοπεδούν την κοινή πρόοδο. “Η Ευρώπη πρέπει “να βάλει τάξη στα του οίκου της” όσον αφορά τη στενότερη χρηματοοικονομική ενοποίηση, αν θέλει να παραμείνει κυρίαρχη της μοίρας της”, δήλωσε χαρακτηριστικά.
Σε πρόσφατη τοποθέτησή του στη Φρανκφούρτη, ο Έλντερσον παρομοίασε την πρόκληση της ολοκλήρωσης των κεφαλαιαγορών με την ιστορική επιτυχία της υιοθέτησης του κοινού νομίσματος, τονίζοντας ότι η παρούσα γενιά οφείλει να επιδείξει την ίδια αποφασιστικότητα.
Παρά τις διακηρύξεις, η πορεία προς μια ενιαία τραπεζική αγορά παραμένει στάσιμη εδώ και μία δεκαετία, καθώς τα εθνικά συμφέροντα συχνά υπερισχύουν του κοινού οράματος.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της δυστοκίας αποτέλεσε η σθεναρή αντίδραση της Γερμανίας στις κινήσεις της UniCredit προς την Commerzbank, γεγονός που αναδεικνύει το χάσμα μεταξύ της ρητορικής για την ενιαία αγορά και της πραγματικής αποδοχής των διασυνοριακών τραπεζικών συγχωνεύσεων.
Ο Έλντερσον εξέφρασε την έκπληξή του για αυτή τη δυαδικότητα, όπου η βούληση για ενοποίηση συνοδεύεται ακαριαία από επιφυλάξεις για τους κινδύνους που αυτή συνεπάγεται.
“Μερικές φορές με εκπλήσσει το γεγονός ότι στο ίδιο ακριβώς σημείο κάποιοι διακηρύσσουν τη σθεναρή τους βούληση για τη δημιουργία μιας πραγματικής ενιαίας αγοράς. Και έπειτα, χωρίς τελεία αλλά με κόμμα, αρχίζουν να μιλούν για τους κινδύνους της διασυνοριακής τραπεζικής ενοποίησης”.
Στο πλαίσιο αυτό, ο ρόλος των ρυθμιστικών αρχών κρίνεται κομβικός, με την ΕΚΤ να προσανατολίζεται σε έναν πιο ευέλικτο και αποτελεσματικό εποπτικό μηχανισμό. Στόχος είναι η απλοποίηση των κανόνων ώστε η εποπτεία να μην αποτελεί τροχοπέδη για τα ιδρύματα, αλλά να επικεντρώνεται ουσιαστικά στους πραγματικούς κινδύνους.
Αυτή η νέα προσέγγιση προβλέπει την εντατική ενασχόληση με τα μείζονα προβλήματα των τραπεζών, ενώ για δευτερεύουσας σημασίας αδυναμίες θα υιοθετείται μια πιο χαλαρή παρακολούθηση. Αν και ο εποπτικός διάλογος παραμένει η προτιμώμενη μέθοδος επίλυσης διαφορών, ο Έλντερσον ξεκαθάρισε ότι η ΕΚΤ είναι έτοιμη να κλιμακώσει την αντίδρασή της αναλογικά, εφόσον τα ουσιώδη ζητήματα δεν διορθώνονται.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται πλέον και στη διαχείριση των κλιματικών κινδύνων, με πρόσφατα παραδείγματα προστίμων σε ιδρύματα όπως η Credit Agricole και η Abanca να λειτουργούν ως προειδοποίηση για τον κλάδο. Η απειλή κυρώσεων φαίνεται πως ήδη ωθεί τις τράπεζες σε ταχύτερη συμμόρφωση, ενώ παρόμοια αυστηρότητα ενδέχεται να επιδειχθεί και στην ποιότητα των δεδομένων που αναφέρουν τα ιδρύματα για τους συνολικούς κινδύνους τους.
Παράλληλα, οι προσπάθειες για επιτάχυνση των εγκρίσεων σε θέματα χρήσης κεφαλαίων και επαναγοράς μετοχών έχουν τύχει θετικής υποδοχής, με εκπροσώπους του κλάδου, όπως η Μικαέλα Ζάτλερ της Ένωσης Γερμανικών Τραπεζών, να αναγνωρίζουν τη μετατόπιση της ΕΚΤ προς μια λιγότερο τυπολατρική και πιο ουσιαστική εποπτεία.
Ωστόσο, παραμένουν σημεία τριβής, κυρίως όσον αφορά τη συντηρητική στάση της ΕΚΤ στον δανεισμό προς υπερχρεωμένες εταιρείες. Οι αυστηρές οδηγίες για τις χρηματοδοτήσεις με μόχλευση και οι απαιτήσεις για αυξημένες προβλέψεις ζημιών αποτελούν πεδίο αντιπαράθεσης με τις τράπεζες.
Παρόλο που ο Έλντερσον αναγνώρισε τον προβληματισμό της αγοράς, διευκρίνισε ότι η διαδικασία παρακολούθησης συνεχίζεται και η ΕΚΤ θα αξιολογήσει μελλοντικά αν απαιτείται αλλαγή ή περαιτέρω καθοδήγηση στο συγκεκριμένο ζήτημα, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα δεδομένα που προέκυψαν από τις πρόσφατες αναθεωρήσεις.
