Η υποκρισία στην πολιτική δεν είναι νέο φαινόμενο, αντιθέτως, τις περισσότερες φορές μοιάζει με αναπόσπαστο στοιχείο για να αναδειχθεί κάποιος. Ετσι και στην περίπτωση του Κυριάκου Βελόπουλου, ο οποίος πολλάκις έχει επιδοθεί σε ασκήσεις υποκρισίας, που ορισμένες φορές άγγιζαν ή ξεπερνούσαν τα όρια του κωμικοτραγικού. Τρανό παράδειγμα που επιβεβαιώνει τα παραπάνω είναι η πολιτική διαδρομή του κ. Βελόπουλου προτού αναδειχθεί αρχηγός της Ελληνικής Λύσης.
Σε μία συνέντευξή του προ ενός έτους στην ΕΡΤnews (2/10/24) ο κ. Βελόπουλος δήλωνε με περισσή αυτοπεποίθηση «εγώ δεν προέρχομαι από τη Νέα Δημοκρατία. Δεν είχα ποτέ σχέση με τη δεξιά πλευρά». Μόνο που, για κακή του τύχη, η Ιστορία, τα χαρτιά και τα αρχεία δεν σβήνονται με τηλεοπτικές ατάκες. Γιατί πώς να εξηγήσει κανείς ότι το 1996, στις εσωκομματικές διαδικασίες της Ν.Δ. στην Πέλλα, ο νεαρός τότε Κυριάκος Βελόπουλος ήταν κανονικά υποψήφιος για το χρίσμα του βουλευτή; Μάλιστα κατέγραψε 152 σταυρούς, μια αξιοπρόσεκτη παρουσία για την εποχή. Ανάμεσα στους συνυποψηφίους του βρίσκονταν αρκετά ιστορικά στελέχη της Ν.Δ., όπως οι Γκλαβάκης, Καρασμάνης και ο Γιώργος Παναγιωτίδης.
Ο τελευταίος αποκάλυψε το παρελθόν που πασχίζει να κρύψει ο αρχηγός της Ελληνικής Λύσης που, όπως φαίνεται, είχε άμεση και οργανική εμπλοκή στις διαδικασίες της Ν.Δ. που σήμερα ο ίδιος υποστηρίζει πως δεν τον αφορούσε ποτέ. Το γεγονός ότι ο κ. Βελόπουλος δεν το αναφέρει στο πλούσιο βιογραφικό του -ενώ, αντίθετα, φροντίζει να παρουσιάζει τη διαδρομή του από το ΠΑΣΟΚ έως το ΛΑ.ΟΣ. και, εν τέλει, στη δική του πολιτική στέγη- δείχνει τουλάχιστον αμηχανία ή, ακόμη καλύτερα, μια βολική αμνησία.
Προφανώς στο προφίλ του αντισυστημικού που προσπαθεί να καλλιεργήσει ο κ. Βελόπουλος δεν χωρούσε η αναφορά ότι ξεκίνησε την πολιτική του πορεία μέσα από τη Νέα Δημοκρατία κι έτσι επιχείρησε να ξαναγράψει το παρελθόν του, προσαρμόζοντάς το στις ανάγκες της στιγμής και της περιόδου. Στην πραγματικότητα, όμως, η πορεία του αποκαλύπτει ακριβώς το αντίθετο: μια διαρκή πολιτική μεταμφίεση, που μόνο σκοπό έχει την προσωπική πολιτική επιβίωση. Κι αυτό είναι ίσως η μεγαλύτερη απόδειξη ότι ο σημερινός του λόγος δεν στηρίζεται σε αρχές, αλλά σε καθαρό καιροσκοπισμό.