Ο δρόμος, εκτός από τη δική του ιστορία, είχε και πολλή κίνηση. Γι’ αυτό σταμάτησα στην άκρη το αυτοκίνητο, άναψα τα αλάρμ και λέω στο στεφάνι μου «πήγαινε να πάρεις κανένα ξηροκάρπι, που ωφελεί και στον προστάτη» (να τα και τα προσωπικά δεδομένα).
Κάτι μουρμούρισε, κάτι σαν «όλο στο φαΐ έχεις τον νου σου», αλλά πήγε και σε λίγο γύρισε μ’ ένα σακουλάκι. Στο σπίτι διαβάζω τη μικρή ταμπελίτσα και παγώνει το αίμα μου: «Αράπικο φιστίκι ελληνικό». Τρελάθηκα. Αμέσως πήγα στο γραφείο του Παραρτήματος της ΚΙΓΕΑΚΡΟ (Κίνηση για την Ειρήνη, τον Αφοπλισμό, κατά του Ρατσισμού και της Ομοφοβίας) που είναι στη γειτονιά μου και κατήγγειλα το γεγονός.
Αμέσως ειδοποιήθηκαν καμιά δεκαριά ακτιβιστές και πάμε στο ξηροκαρπάδικο και αρχίζουμε να το πετροβολούμε, ώσπου του κατεβάζουμε τη βιτρίνα και το κάνουμε καλοκαιρινό. Μετά, γράψαμε ένα ψήφισμα προς όλους τους φορείς και τις συλλογικότητες, απαιτώντας τα φιστίκια να μετονομαστούν σε «μελαχρινά».
Ενας δυο που πήγαν να διαμαρτυρηθούν τους πλακώσαμε δημοκρατικότατα στο ξύλο. Μετά, πήγαμε στο σουβλατζίδικο του Παντελή και πλακωθήκαμε στα σουβλάκια και στις μπίρες. Ε, πώς! Οι αγώνες θέλουν και καλοπέραση.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΛΩΣΗΣ
Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»