Σε αφασία η ελληνική Πολιτεία απέναντι στην υβριδική επιχείρηση της Αγκυρας για την «γκριζοποίηση» μειονοτικών περιοχών. Ποιος ο βρόμικος ρόλος του προξενείου Κομοτηνής
Την Κυριακή 1 Φεβρουαρίου στην κεντρική πλατεία της Ξάνθης μια ομάδα «επισκεπτών» από την Τουρκία, στελεχών του κόμματος Zafer (Νίκη), μαζί με κάποιους Ελληνες πολίτες, σχημάτισαν τον χαιρετισμό των «Γκρίζων Λύκων». Πράξη στην οποία εάν είχαν προβεί στη Γαλλία ή στην Αυστρία θα είχαν άμεσα συλληφθεί.
Και αυτό διότι η οργάνωση των «Γκρίζων Λύκων» έχει απαγορευτεί εντελώς στην πρώτη, ενώ στη δεύτερη απαγορεύεται η χρήση συμβόλων και χαιρετισμών -σαν και αυτόν που είδαμε στην Ξάνθη- που συνδέονται με τη συγκεκριμένη οργάνωση. Εδώ όμως… ήταν απλά Δευτέρα, σε ένα κράτος που δείχνει να έχει περιοριστεί σε έναν παθητικό ρόλο παρατηρητή στην περιοχή.
Δεν επρόκειτο για κάποια μεμονωμένη ενέργεια ούτε για κάποια αιφνιδιαστική κίνηση της Αγκυρας. Ηταν μάλλον το επιστέγασμα δεκαετιών ασυδοσίας στη δράση του τουρκικού προξενείου που θεωρεί ότι έχει κάνει σημεία της ελληνικής Θράκης «παιδική χαρά» ακόμη και των εξτρεμιστών της Τουρκίας. Μια στάση η οποία οφείλεται στη διαχρονική φοβική στάση της ελληνικής Πολιτείας έναντι του συγκεκριμένου μηχανισμού, ο οποίος, σύμφωνα με καταγγελίες, αποτελεί πια κομμάτι του μηχανισμού όχι του υπουργείου Εξωτερικών αλλά του υπουργείου Αμυνας της γειτονικής μας χώρας, με ό,τι και εάν αυτό σημαίνει για την ασφάλεια στην περιοχή.
Με απλά λόγια. Οι Τούρκοι «αλωνίζουν» ανενόχλητοι στην ελληνική Θράκη. Χρησιμοποιώντας έναν μηχανισμό που εναλλάσσει τις μεθόδους του συνεχώς, από τη χρηματοδότηση των «φίλων» του έως τις απειλές κατά αυτών που θεωρεί «εχθρούς» του, επιχειρεί με συνέπεια εδώ και δεκαετίες και σχεδόν δίχως ενόχληση από τη φοβική ελληνική Πολιτεία να στήσει δομές ενός «παράλληλου κράτους».
Την ίδια στιγμή που η Τουρκία απαγορεύει την είσοδο σε προέδρους ποντιακών συλλόγων και σε Ελληνες δημοσιογράφους, η ελληνική πλευρά επέτρεψε την επίσκεψη των στελεχών ενός ακραίου πολιτικού κόμματος της γειτονικής χώρας, που μοναδικό σκοπό είχαν να «ξεσηκώσουν» ακραίες αντιδράσεις, τις οποίες εν συνεχεία θα μεταπωλούσαν στον Ταγίπ Ερντογάν. Το κόμμα Zafer αποτελεί έναν σκληρό εθνικιστικό σχηματισμό της Τουρκίας. Παρότι κινείται εκλογικά σε χαμηλά ποσοστά, διαθέτει διασυνδέσεις με παραστρατιωτικούς και κρατικούς μηχανισμούς.
Η πρόσφατη επίσκεψη στελεχών του στη Θράκη, υπό τον μανδύα «ιδιωτικής παρουσίας», τον οποίο φορούν συχνά πυκνά ακόμη και κυβερνητικά στελέχη της Τουρκίας, δεν αποτελεί παρά ένα ακόμη επεισόδιο στην προσπάθεια που καταβάλλεται από την Αγκυρα για την κινητοποίηση και εμβάθυνση του συγκεκριμένου μηχανισμού. Και αυτό διότι το προξενείο στην Κομοτηνή δεν λειτουργεί αποκλειστικά ως διπλωματική αποστολή, αλλά ως πολυεπίπεδος μηχανισμός πολιτικής επιρροής, με ρόλο στη συλλογή πληροφοριών, στην άσκηση πολιτικής πίεσης και τη δημιουργία ψυχολογικών επιχειρήσεων.
Οπως αποκαλύπτει ο δημοσιογράφος Νίκος Αρβανίτης στη «δημοκρατία», από το 2010 και μετά, με την ανοχή του τοπικού πολιτικού συστήματος, το δίκτυο αυτό έχει επεκταθεί σημαντικά. Υπολογίζεται ότι λειτουργούν 100–120 σύλλογοι, με 4.500–5.000 έμμισθα άτομα, τα οποία αποτελούν πυρήνες επιρροής σε ολόκληρη τη Θράκη, συμβάλλοντας στη λεγόμενη «γκριζοποίηση» συγκεκριμένων περιοχών. Παράλληλα, έχει στηθεί ένα πλέγμα παράλληλων δομών -οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών, εκπαιδευτικών και υγείας- που δημιουργούν θύλακες μέσα στο επίσημο κράτος.
Οπως τονίζει ο Νίκος Αρβανίτης, κομβικό στοιχείο είναι η χρηματοδότηση: εισροή μαύρου χρήματος, αγορές επιχειρήσεων και δημιουργία οικονομικών εξαρτήσεων, χωρίς ουσιαστική ελληνική αντίδραση. Το τελευταίο γεγονός όμως σηματοδοτεί και κάτι ακόμα. Την άμεση και φανερή εμπλοκή ακραίων κύκλων της Τουρκίας, αυτών των ίδιων που επί χρόνια διατηρούσαν προνομιακές σχέσεις ακόμη και με τους… Τουρκμένους της Συρίας με την περιοχή της Θράκης.
Ο αναβαθμισμένος ρόλος των ακραίων τουρκικών κύκλων
Σύμφωνα με τον Νίκο Αρβανίτη, υποσύστημα του μηχανισμού είναι και αυτό των «Γκρίζων Λύκων», οι οποίοι βασίζονται σε παλιά, βαθιά δίκτυα που ανάγονται στη δεκαετία του 1960. Αν και αποτελούν μικρό ποσοστό (1%-3%) των φιλοπροξενικών στελεχών, διαθέτουν υψηλό βαθμό οργάνωσης και έχουν ενσωματωθεί σε μηχανισμούς που συνδέονται άμεσα με τον τουρκικό στρατό και τη ΜΙΤ.
Αυτούς τους μηχανισμούς τούς ενέταξε στη συνέχεια ο στρατός, μαζί με την παραστρατιωτική και παραπροξενική, παραδιπλωματική σέκτα που λειτουργεί μέσα στο προξενείο της Κομοτηνής. Ενα προξενείο το οποίο σήμερα, σε μεγάλο βαθμό, διοικείται από τον στρατό. Γι’ αυτό και οι ιδιαίτερες επαφές του με κυκλώματα όπως αυτό που στηρίζει το κόμμα Zafer.
Το πρόσφατο περιστατικό με την επίσκεψη των στελεχών του τουρκικού εθνικιστικού κόμματος είναι σύμφωνα με τον Νίκο Αρβανίτη η κορύφωση αυτής της στρατηγικής. Ο Ουμίτ Οζντάγ δεν είναι ένας τυχαίος Τούρκος εθνικιστής. Είναι ο γιος του πραξικοπηματία Μουζαφέρ Οζντάγ, μεγαλωμένος μέσα στον σκληρό πυρήνα του στρατιωτικού κατεστημένου. Η τελευταία δράση του, η παρουσία του δίπλα στους παράγοντες που ελέγχονται από το προξενείο, σημαίνει ότι η επίσκεψή του είχε «ευλογηθεί» από τον ίδιο τον Ερντογάν.
Οπως χαρακτηριστικά σημειώνει ο Νίκος Αρβανίτης, «κάθισαν δίπλα στον Μουσταφά Τράμπα, τον λεγόμενο παραμουφτή, ψευδομουφτή και πρόεδρο των αυτοαποκαλούμενων “Τούρκων” της περιοχής. Και αυτό συνέβη για πρώτη φορά -τουλάχιστον τις τελευταίες δεκαετίες- με επίσημο πολιτικό φορέα από την Τουρκία να συμμετέχει δημόσια και θεσμικά». Αυτό από μόνο του σημαίνει μια ποιοτική αναβάθμιση της εμπλοκής ακραίων κύκλων της Τουρκίας στη Θράκη. Πού μπορεί να οδηγήσει; Εφόσον η Πολιτεία επιμείνει στην παθητική της στάση, στην υποστελέχωση των υπηρεσιών που θα έπρεπε να ελέγχουν όχι μόνον το ποιος μπαίνει στη Θράκη, αλλά και το τι κάνει στην ευαίσθητη αυτή περιοχή, τα πράγματα μπορεί ξαφνικά να «αγριέψουν».
