Η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, αναδεικνύει το «δυστοπικό διεθνές περιβάλλον» στο οποίο η κυβέρνηση Μητσοτάκη σέρνει τη χώρα, μετατρέποντάς την σε δορυφόρο επικίνδυνων στρατηγικών.
Στην απόφασή της, η ΠΓ κατηγορεί ευθέως τον πρωθυπουργό ότι «επιχειρούν με κάθε τρόπο να εμπλέκουν τη χώρα σε αυτές τις αρνητικές για όλη την ανθρωπότητα εξελίξεις: Με την πρόσδεση στο άρμα του Τραμπ και του Νετανιάχου, με την επικίνδυνη εμπλοκή την Ελλάδας στην πυρηνική πολεμική ομπρέλα της Γαλλίας, με τη στροφή από την πράσινη ενέργεια στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων ενεργειακών κολοσσών του φυσικού αερίου – στο πλαίσιο μάλιστα ενός αντιεπιστημονικού ανορθολογισμού που αμφισβητεί την κλιματική κρίση – και πλέον και στην πυρηνική ενέργεια».
Η Κουμουνδούρου στηλιτεύει την «κατάφωρη παραβίαση του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ» στη Μέση Ανατολή, ξεκαθαρίζοντας πως «δεν πρέπει να υπάρξει εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο και ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιηθούν με οποιοδήποτε τρόπο στις πολεμικές επιχειρήσεις οι αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις της χώρας, όπως ακριβώς δεσμεύτηκε η Ισπανία», ενώ απαιτεί την άμεση ανάκληση των πυραύλων Patriot από τη Σαουδική Αραβία.
Παράλληλα, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ καταγγέλλει την κυβερνητική υποκρισία στο ενεργειακό μέτωπο, σημειώνοντας ότι ο κ. Μητσοτάκης «έχει πλέον ενσωματωθεί πλήρως στο δόγμα του τραμπισμού για το ‘drill baby drill’, έχει ξεχάσει τη Συμφωνία των Παρισίων, την ανάγκη για κλιματική ουδετερότητα και αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης, την ανθεκτικότητα των κοινωνιών, όπως ξέχασε τις ενεργειακές κοινότητες και τη δίκαιη μετάβαση».
Την ίδια στιγμή, οι οικονομικές επιπτώσεις του πολέμου πλήττουν τη λαϊκή βάση, με την ΠΓ να υπογραμμίζει πως «η κυβέρνηση δεν μπορεί να εμμένει ακόμα και σήμερα δογματικά σε μια πολιτική υπερπλεονασμάτων μέσω των άδικων έμμεσων φόρων και την ίδια ώρα να αφήνει ανέγγιχτη την αισχροκέρδεια και τα υπερκέρδη και μάλιστα να τα επιδοτεί με διάφορα άμεσα ή έμμεσα μέτρα».
O ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ τονίζει ότι «τα ζητήματα των κυριαρχικών δικαιωμάτων δεν μπορούμε να τα αποθέτουμε ή να τα ευθυγραμμίζουμε με συμφέροντα ή τις αποφάσεις ενός ενεργειακού κολοσσού», καταλήγοντας πως σε αυτό το χαοτικό σκηνικό, «μόνο κριτήριο πρέπει να είναι το διεθνές δίκαιο και η διεθνής νομιμότητα».