Ο υπουργός Ανάπτυξης Τ. Θεοδωρικάκος με νομοσχέδιό του απαλλάσσει για τρίτη φορά τα Ναυπηγεία Ελευσίνας από την υποχρέωση φορολογικής ενημερότητας
Πόσες φορές μπορεί μια κυβέρνηση να βαφτίζει «επιτυχία» ένα σχέδιο διάσωσης, όταν το κράτος αναγκάζεται να το διορθώνει ξανά και ξανά για να σταθεί όρθιο;
- Από τον Νάσο Χατζητσάκο
Αυτό είναι ένα από τα βασικά ερωτήματα που προκύπτουν από τη νέα διάταξη η οποία περιλαμβάνεται στο νομοσχέδιο του υπουργείου Ανάπτυξης, με πολιτικό επικεφαλής τον Τάκη Θεοδωρικάκο, το οποίο βρίσκεται σε δημόσια διαβούλευση και με την οποία παρατείνεται εκ νέου, αυτή τη φορά έως τις 31 Δεκεμβρίου 2026, η απαλλαγή των Ναυπηγείων Ελευσίνας, που μέσω σχεδίου διάσωσης έχουν δοθεί στην ONEX του Πάνου Ξενοκώστα, από την υποχρέωση προσκόμισης φορολογικής και ασφαλιστικής ενημερότητας.
Τα επίσημα νομοθετικά «ίχνη» είναι αποκαλυπτικά. Ο ν. 5007/2022 έθεσε αρχικά ως καταληκτική ημερομηνία την 31η Δεκεμβρίου 2023 για την απαλλαγή των ναυπηγείων λόγω του σχεδίου διάσωσης από την υποχρέωση προσκόμισης φορολογικής και ασφαλιστικής ενημερότητας. Στη συνέχεια η προθεσμία παρατάθηκε για τις 31 Δεκεμβρίου του 2024. Το 2025, με το άρθρο 94 του ν. 5203/2025, δόθηκε νέα παράταση έως την 31η Δεκεμβρίου 2025!
Τώρα, με το νέο σχέδιο νόμου (άρθρο 226) του υπουργείου Ανάπτυξης, με πολιτικό επικεφαλής τον κ. Τάκη Θεοδωρικάκο, η κυβέρνηση προτείνει ακόμα μία παράταση, την τρίτη κατά σειρά, μέχρι το τέλος της τρέχουσας χρονιάς. Και το ερώτημα προκύπτει εύλογα: Πρόκειται για «success story», όπως η κυβέρνηση υποστηρίζει, ή για μια υπόθεση η οποία για να σταθεί απαιτεί διαρκή νομοθετική υποστήριξη για να μη βρεθεί αντιμέτωπη με τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις που ισχύουν για όλες τις επιχειρήσεις της χώρας;
Τα ερωτήματα εντείνονται εάν το γεγονός αυτό συνδυαστεί: α) με τα δάνεια που φαίνεται να έχει πάρει η ΟΝΕΧ από ελληνικές τράπεζες (για τα οποία, σύμφωνα με πληροφορίες, έχει δώσει ομολογιακά δάνεια η DFC, ο αναπτυξιακός χρηματοδοτικός οργανισμός της κυβέρνησης των ΗΠΑ) και για τα οποία υπάρχουν εγγυήσεις από το Ελληνικό Δημόσιο, σύμφωνα με τις δηλώσεις του υπουργού Ανάπτυξης Τάκη Θεοδωρικάκου, δηλαδή από τους Ελληνες φορολογουμένους, (!) και β) με την ευρεία έκταση των δημόσιων συμβάσεων που έχει αναλάβει τα τελευταία χρόνια ο όμιλος ONEX του Πάνου Ξενοκώστα για έργα εντελώς άσχετα με ναυπηγεία.
Συμβάσεις 364.000.000 €
Το συνολικό ύψος των συμβάσεων από φορείς του Δημοσίου και συνδεδεμένους οργανισμούς ξεπερνά τα 364.000.000 ευρώ, ενώ οι συνολικές καταβολές είναι άνω των 157.000.000 ευρώ! Μόνο τα «πολύπαθα» και σε συνεχή οικονομικό κίνδυνο Ελληνικά Ταχυδρομεία (ΕΛ.ΤΑ.) εμφανίζονται με συμβάσεις άνω των 151.000.000 ευρώ, τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα με πάνω από 99.900.000. ευρώ, η ΕΛΤΑ Courier με πάνω από 54.000.000 ευρώ και η ΕΥΔΑΠ με πάνω από 23.000.000 ευρώ.
Και ενώ από τα δεδομένα αυτά εύλογα εγείρονται απορίες που αναζητούν απαντήσεις από τους πολιτικούς αρμοδίους, δεδομένου ότι το θέμα αφορά το δημόσιο χρήμα και οι φορολογούμενοι έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν τι ακριβώς συμβαίνει, η εικόνα «γκριζάρει» ακόμα περισσότερο από τον νέο διαγωνισμό των Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων (ΕΑΣ), δηλαδή της κρατικής εταιρίας αμυντικής βιομηχανίας.
Σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία, η ένωση εταιριών ONEX S.A. – IFS Ipirotiki Facility Services S.A. αναδείχθηκε οριστικός ανάδοχος για παροχή υπηρεσιών ανθρώπινου δυναμικού προς τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα ΑΒΕΕ για 36 μήνες, με οικονομική προσφορά 25.118.920,80 ευρώ χωρίς ΦΠΑ (31.147.461,79 ευρώ με ΦΠΑ), ενώ με το δικαίωμα προαίρεσης η συνολική εκτιμώμενη αξία ανεβαίνει στα 37.829.700 ευρώ χωρίς ΦΠΑ (στα 49.908.828 ευρώ με ΦΠΑ).
Εδώ, λοιπόν, η κυβερνητική αφήγηση περί «αναγέννησης» των ναυπηγείων χωλαίνει. Γιατί; Διότι «αναγέννηση» σημαίνει επί της ουσίας ότι μια επιχείρηση επιστρέφει σταδιακά σε κανονικούς όρους λειτουργίας και όχι μια εταιρική πραγματικότητα η οποία εξακολουθεί να χρειάζεται αλλεπάλληλες ειδικές ρυθμίσεις για φορολογική και ασφαλιστική ενημερότητα, την ώρα που το ίδιο το κράτος και οι φορείς του εξακολουθούν να της δίνουν πακτωλό εκατομμυρίων για άσχετα έργα.
Η κυβέρνηση νομοθετεί, παρατείνει και αναδεικνύει το μοντέλο αυτό ως, τάχα, επιτυχημένο. Ακριβώς για τους λόγους αυτούς, το Μέγαρο Μαξίμου και τα αρμόδια στελέχη της οφείλουν να απαντήσουν στους Ελληνες φορολογουμένους: Τι ακριβώς συμβαίνει με αυτήν την υπόθεση που στην εξέλιξή της αφορά τον τρόπο διαχείρισης του δημόσιου χρήματος;
Αν χρειάζονται τρεις διαδοχικές παρατάσεις πάνω στην αρχική ρύθμιση, στο αρχικό σχέδιο διάσωσης των ναυπηγείων, διαδοχικές συμβάσεις από το Δημόσιο εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ και ένα δάνειο εγγυημένο από το Δημόσιο (!), δηλαδή από τους Ελληνες φορολογουμένους, τι ακριβώς θεωρούν επιτυχία το Μέγαρο Μαξίμου και οι αρμόδιοι υπουργοί;