Η συμφωνία με τη μακρινή ήπειρο που θα εισάγει αγροτικά προϊόντα χωρίς δασμούς οδηγεί στη συρρίκνωση της ευρωπαϊκής Κοινής Αγροτικής Πολιτικής
- Της Κύρας Αδάμ
Στο περιθώριο των επικίνδυνων εξελίξεων στον πόλεμο ΗΠΑ – Ισραήλ εναντίον του Ιράν και απούσας εντελώς οποιασδήποτε διπλωματικής ή πολιτικής κίνησης, η Ε.Ε. της κυρία Φον ντερ Λάιεν προσπαθεί να διασώσει ό,τι έχει απομείνει από το κύρος και την οικονομική δύναμη της Ε.Ε.
Η πρόεδρος Φον ντερ Λάιεν ταξίδεψε προσφάτως στη μακρινή Αυστραλία προκειμένου να υπογράψει τη συμφωνία Ε.Ε. – Αυστραλίας, με στόχο την αύξηση των εμπορικών συναλλαγών, που για τις Βρυξέλλες είναι τα βιομηχανικά προϊόντα της – και επί της ουσίας τα γερμανικά προϊόντα, προκειμένου να στηριχτεί η γερμανική βιομηχανία που δεν περνά τις καλύτερες μέρες της.
Το αντάλλαγμα που θα πληρώσουν οι Ευρωπαίοι είναι βαρύ και τούτο διότι με βάση τη συμφωνία Ε.Ε. – Αυστραλίας τα αγροτικά προϊόντα της ηπείρου αυτής θα εισέρχονται στην Ε.Ε. χωρίς δασμούς και επομένως θα είναι άκρως ανταγωνιστικά στα ευρωπαϊκά αγροτικά προϊόντα.
Με άλλα λόγια, προκειμένου τα ευρωπαϊκά βιομηχανικά προϊόντα -που έχουν χάσει προ πολλού τις πρώτες θέσεις στον παγκόσμιο ανταγωνισμό- να εξακολουθήσουν να βρίσκουν ξένες αγορές, τα ευρωπαϊκά αγροτικά προϊόντα και επομένως οι Ευρωπαίοι αγρότες θα αποτελέσουν τα εξιλαστήρια θύματα, μέχρι τη συρρίκνωσή τους.
Το ίδιο ακριβώς συνέβη προ ολίγων μηνών με τη συμφωνία Ε.Ε. – MERCOSUR με τις χώρες της Νότιας Αμερικής, που έχει συναντήσει μεγάλες αντιδράσεις και προβληματισμούς.
Εν ολίγοις, τα ευρωπαϊκά αγροτικά προϊόντα θα αντιμετωπίσουν στο άμεσο αλλά και μακρινό μέλλον σοβαρά προβλήματα στην παραγωγή και τη διάθεσή τους στους Ευρωπαίους πολίτες, και είναι αμφίβολο αν θα αντέξουν λόγω αυξημένου κόστους παραγωγής (ενέργεια, λιπάσματα, κόστος μεταφοράς κ.λπ.) τα άκρως ανταγωνιστικά λόγω έλλειψης δασμών κ.λπ. αγροτικά προϊόντα από τις άλλες γωνιές του πλανήτη. Και όλα αυτά διότι η σημερινή Κομισιόν δεν μπορεί να βρει άλλους τρόπους να κρατήσει στην επιφάνεια την κλυδωνιζόμενη ευρωπαϊκή βιομηχανία και κυρίως τη βιομηχανία της Γερμανίας.
Το πρόβλημα δεν είναι π.χ. ότι οι Ελληνες πολίτες θα τρώνε… φάβα Αργεντινής και όχι Σαντορίνης και πρόβατο Αυστραλίας και όχι το ελληνικό κατσικάκι, αλλά είναι βαθύτερο, και τούτο διότι η Ε.Ε. έχει κρατήσει εκτός των άλλων με νύχια και με δόντια τα αγροτικά προϊόντα της μακριά από γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς που έχουν κατακλύσει τον υπόλοιπο κόσμο (πλην Ρωσίας με τους αυστηρότατους νόμους της) και επί της ουσίας έχουν καταστήσει τις περισσότερες χώρες του πλανήτη δέσμιους διά βίου των ΟΜG, που κατά πλειοψηφία ανήκουν σε αμερικανικές πολυεθνικές, με πολλαπλές διεθνείς κατηγορίες για καρκινογενέσεις και σαφή υποβάθμιση των προϊόντων τους.
Οι απειλές εναντίον των ευρωπαϊκών αγροτικών προϊόντων και κατ’ επέκταση η τύχη που θα έχει η Κοινή Αγροτική Πολιτική, η οποία ήδη δέχεται πετσόκομμα στον κοινοτικό προϋπολογισμό, είναι πρόβλημα εξόχως σοβαρό και επείγον, όπως αναφέρεται στη σχετική και οργισμένη αντίδραση της COPA (Ενωση Ευρωπαίων Αγροτών) και της COGECA (Ενωση Ευρωπαίων Συνεταιρισμών).
Στην ανακοίνωση αυτή αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι η συμφωνία Ε.Ε. – Αυστραλίας «εγείρει πολλαπλές και έντονες ανησυχίες για την ευρωπαϊκή γεωργία, η οποία αποτελεί σαφώς και για άλλη μια φορά το διαπραγματευτικό χαρτί της στρατηγικής της Ε.Ε. για την εξασφάλιση ευρύτερων εμπορικών και πολιτικών στόχων. Ενα όραμα που ανταποκρίνεται στις έκτακτες ανάγκες της στιγμής, αλλά του οποίου οι μεσοπρόθεσμες συνέπειες δεν θα είναι βιώσιμες για πολλούς ευαίσθητους γεωργικούς τομείς.
Στην πραγματικότητα, αυτή η νέα συμφωνία δεν μπορεί να διαχωριστεί από το πολύπλοκο πλαίσιο της αγοράς που επηρεάζει την ευρωπαϊκή γεωργία. Οι αγρότες σε όλη την Ε.Ε. αντιμετωπίζουν αυξήσεις σε όλα τα κόστη εισροών, επίμονες πληθωριστικές πιέσεις, τιμές που δεν συμβαδίζουν και αυξανόμενη αβεβαιότητα που συνδέεται με τις εξελίξεις στο Ιράν και σε όλο το ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο.
Περαιτέρω άνοιγμα αυτών των ευαίσθητων τομέων σε συμφωνίες ελεύθερων συναλλαγών θα επιδείνωνε μόνο τα υπάρχοντα τρωτά σημεία και θα ωθούσε πολλές οικογενειακές εκμεταλλεύσεις της Ε.Ε. σε οριακό σημείο.
Η απουσία μιας ολοκληρωμένης προσέγγισης για τη διαχείριση του σωρευτικού αντίκτυπου αυτών των συμφωνιών συνεχίζει να εγείρει θεμελιώδη ερωτήματα σχετικά με τη συνοχή και τη βιωσιμότητα της εμπορικής πολιτικής της Ε.Ε. Οι Ευρωπαίοι αγρότες δεν μπορούν να συνεχίσουν να απορροφούν το κόστος της διμερούς απελευθέρωσης του εμπορίου χωρίς επαρκείς και πραγματικά αποτελεσματικές διασφαλίσεις».
Το ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι η Κομισιόν με την ανοχή των πληττομένων κρατών-μελών όπως η Ελλάδα αφήνει μόνες τους τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να αντιμετωπίζουν τα προβλήματα από τον εθνικό προϋπολογισμό κατά κύριο λόγο.
Επομένως, και η κυβέρνηση Μητσοτάκη, αν δεν επιμείνει και δεν συνεισφέρει σε ένα «αγροτικό μέτωπο» των χωρών του Νότου, κυρίως θα υποστεί μόνος του το εκλογικό κόστος της εθνικής και ευρωπαϊκής αγροτικής πολιτικής του.