Η αποστολή του θαλάσσιου drone θα ενέπλεκε τη χώρα σε συγκρούσεις κόντρα στα συμφέροντά της
Τα απόνερα του εντοπισμού του ουκρανικού θαλάσσιου drone, που εντοπίστηκε στη Λευκάδα, συνεχίζουν να προκαλούν ισχυρούς κραδασμούς, σε μια εξαιρετικά σοβαρή υπόθεση εθνικής ασφάλειας, η οποία εκθέτει ταυτόχρονα τόσο το Κίεβο όσο και την ελληνική κυβέρνηση, που εδώ και χρόνια επιμένει να προσφέρει απλόχερη πολιτική, στρατιωτική και διπλωματική στήριξη στην Ουκρανία, χωρίς να λαμβάνει ούτε στοιχειώδη ανταλλάγματα σε επίπεδο γεωπολιτικής συνέπειας και σεβασμού απέναντι στα ελληνικά συμφέροντα.
Οσα επικίνδυνα αποκαλύφθηκαν σχετικά με το ουκρανικό drone που εντοπίστηκε στη Λευκάδα θέτουν άπαντες προ των ευθυνών τους. Η Αθήνα όφειλε ήδη να έχει διακόψει κάθε διπλωματική σχέση της με το καθεστώς του Βολοντίμιρ Ζελένσκι, παγώνοντας κάθε περαιτέρω στρατιωτική ή διπλωματική διευκόλυνση μέχρι να δοθούν σαφείς εξηγήσεις για το πώς ένα ουκρανικό USV βρέθηκε στα ελληνικά ύδατα.
Αυτή, άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που η χώρα μας βρίσκεται εμπλεκόμενη στο πολεμικό μέτωπο Ρωσίας – Ουκρανίας για χάρη του Ζελένσκι. Υπενθυμίζεται ότι τον περασμένο Δεκέμβριο είχε προηγηθεί επίθεση ουκρανικών drones σε ρωσικό τάνκερ σε απόσταση μόλις 64 ναυτικών μιλίων από την Κρήτη. Η Ελλάδα δεν μπορεί να εκτίθεται διαρκώς σε κινδύνους για λογαριασμό ενός κράτους που όχι μόνο δεν στηρίζει τα ελληνικά συμφέροντα, αλλά σε κρίσιμα ζητήματα επιλέγει να κινείται σε εντελώς αντίθετη κατεύθυνση. Κι αυτό ακριβώς είναι το εξοργιστικό της υπόθεσης.
Η Ελλάδα έστειλε οπλικά συστήματα, στρατιωτικό υλικό, οικονομική βοήθεια και πολιτική κάλυψη στο Κίεβο από την πρώτη στιγμή της ρωσικής εισβολής. Στήριξε όλες τις ευρωπαϊκές κυρώσεις απέναντι στη Ρωσία, επωμίστηκε το κόστος της ενεργειακής κρίσης και βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της δυτικής στήριξης προς την Ουκρανία, ενώ τώρα καλείται να δώσει αλλά 600 εκατομμύρια ευρώ για τη στήριξη του Κιέβου.
Η Κύπρος
Την ίδια ώρα, όμως, η Ουκρανία απέφυγε συστηματικά να στηρίξει την Αθήνα στα Ελληνοτουρκικά και στο Κυπριακό, κρατώντας μια προκλητικά αμήχανη στάση απέναντι στην τουρκική κατοχή της Κύπρου και επιλέγοντας να επενδύει στρατηγικά στις σχέσεις της με την Τουρκία και τον Ταγίπ Ερντογάν. Για τον λόγο αυτό είναι αναγκαίο η ελληνική πλευρά να επαναπροσεγγίσει τις επαφές της με τη Μόσχα, οι οποίες βρίσκονται στο χειρότερο σημείο μετά την ολόθερμη στήριξη της κυβέρνησης Μητσοτάκη στο καθεστώς Ζελένσκι.
Ιδιαίτερα εκτεθειμένος εμφανίζεται και ο Νίκος Δένδιας, ο οποίος χρειάστηκε αρκετές ημέρες για να αντιδράσει ουσιαστικά στο θέμα, ενώ στο μεταξύ είχε προηγηθεί η ατυχέστατη δημόσια τοποθέτησή του περί εντοπισμού του drone εκτός ελληνικής επικράτειας. Τελικά, ο υπουργός Αμυνας αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι υπάρχει πλέον «βεβαιότητα ότι το drone είναι ουκρανικό» και έκανε λόγο «για μια πολύ σοβαρή υπόθεση», φέρνοντας το ζήτημα προς συζήτηση στο Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
«Η παρουσία αυτού του USV, του θαλάσσιου drone, επηρεάζει την ελευθερία της ναυσιπλοΐας και επηρεάζει επίσης την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας» τόνισε ο κ. Δένδιας, συμπληρώνοντας ότι πρόκειται για ένα «εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα» που δεν αφορά αποκλειστικά την Ελλάδα αλλά συνολικά την κάθε μορφής ασφάλεια των θαλάσσιων μεταφορών στην περιοχή. Παράλληλα, ανέδειξε τον προβληματισμό που προκαλεί το γεγονός ότι τα συγκεκριμένα USV διαθέτουν τεχνολογία η οποία τα καθιστά εξαιρετικά δύσκολα στον εντοπισμό από τα συμβατικά ραντάρ, στοιχείο που εντείνει ακόμα περισσότερο τις ανησυχίες για την ασφάλεια και τη δυνατότητα έγκαιρης αποτροπής αντίστοιχων περιστατικών στο μέλλον.
Ωστόσο, ακόμα και μέσα σε αυτό το βαρύ κλίμα, η αντίδραση του Κιέβου υπήρξε ενδεικτική της συνολικής στάσης που τηρεί απέναντι στην ελληνική πλευρά. Ο Ουκρανός υπουργός Αμυνας, που συμμετείχε μέσω τηλεδιάσκεψης στη συνεδρίαση, απέφυγε να δώσει οποιαδήποτε σαφή απάντηση ή δέσμευση, περιοριζόμενος απλώς να δηλώσει ότι «θα το διερευνήσει» και θα επανέλθει στο θέμα.
Τα αναπάντητα ερωτήματα από την κυβέρνηση και οι καθυστερήσεις
Η υπόθεση με το ουκρανικό θαλάσσιο drone εγείρει πλήθος αμείλικτων και αναπάντητων ερωτημάτων, τα οποία η κυβέρνηση αποφεύγει συστηματικά να απαντήσει με σαφήνεια, την ώρα που η κοινή γνώμη παρακολουθεί τις εξαιρετικά σοβαρές διαστάσεις εθνικής ασφάλειας να αντιμετωπίζονται με αμηχανία, καθυστερήσεις και εμφανή προσπάθεια υποβάθμισης.
Το βασικό ερώτημα είναι αμείλικτο: πώς ακριβώς βρέθηκε ένα ουκρανικό USV στα ελληνικά ύδατα; Εισήλθε από ξηράς; Υπήρχε γνώση των ελληνικών Αρχών και ουσιαστικά επετράπη να εκτυλίσσεται ένα επικίνδυνο επιχειρησιακό σκηνικό εντός της ελληνικής επικράτειας; Αν ισχύει αυτό, τότε η κυβέρνηση οφείλει άμεσα να λογοδοτήσει για ποιο λόγο αποδέχθηκε σιωπηρά μια ενέργεια που εμπλέκει έμμεσα την Ελλάδα σε μια ενεργή πολεμική σύγκρουση με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ασφάλεια της χώρας και της ανατολικής Μεσογείου. Αλλά και στην περίπτωση που δεν υπήρχε καμία γνώση και το drone κινήθηκε εν αγνοία των ελληνικών Αρχών, τότε η εικόνα γίνεται ακόμα πιο ανησυχητική.
Σε αυτό το σενάριο, η χώρα εμφανίζεται σαν ένα πλήρως ανοχύρωτο και ανεξέλεγκτο πεδίο, ένα «ξέφραγο αμπέλι», όπου οποιοσδήποτε μπορεί να μεταφέρει στρατιωτικό υλικό, να πραγματοποιεί επιχειρησιακές κινήσεις και να εμπλέκει την Ελλάδα σε εμπόλεμες καταστάσεις χωρίς καν να γίνεται αντιληπτός. Και τα δύο ενδεχόμενα είναι πολιτικά και επιχειρησιακά εκρηκτικά, με τις ευθύνες να βαριές και αμείλικτες. Η κυβέρνηση βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη με ένα τεράστιο ζήτημα αξιοπιστίας και εθνικής ευθύνης, που συνιστά πρωτοφανή αποτυχία των μηχανισμών ασφαλείας και επιτήρησης της χώρας.
Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για μια βαθιά εχθρική πράξη από μια χώρα που θεωρητικά αντιμετωπίζεται ως «φίλια» από την ελληνική πλευρά. Είτε από αμέλεια είτε εκ προθέσεως, η Ουκρανία εξέθεσε ευθέως την Ελλάδα σε έναν σοβαρό κίνδυνο ασφαλείας, την ώρα μάλιστα που η Αθήνα συνεχίζει να παρέχει πολιτική, διπλωματική και στρατιωτική στήριξη χωρίς όρους, χωρίς απαιτήσεις και χωρίς καμία ουσιαστική διασφάλιση των εθνικών της συμφερόντων.