Τον Εθνάρχη Κωνσταντίνο Καραμανλή θυμήθηκε να επικαλεστεί ξαφνικά και ο Κωστής Χατζηδάκης, επιχειρώντας να εργαλειοποιήσει το πολιτικό και ιστορικό του αποτύπωμα, την ώρα που η μεταλλαγμένη σε ένα αποκρουστικό σημιτικό υβρίδιο κυβερνητική παράταξη μοιάζει να αναζητά εναγωνίως συνεκτικό αφήγημα απέναντι στις ολοένα και πιο έντονες φυγόκεντρες δυνάμεις που αναπτύσσονται στη βάση της.
Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης επιχείρησε να παρουσιάσει μια εικόνα αυτάρεσκης κανονικότητας, υποστηρίζοντας ότι «η Νέα Δημοκρατία μπορεί να συνδυάσει και το αίτημα της σταθερότητας και το αίτημα της αλλαγής» και ότι αποτελεί «το κόμμα που εκφράζει τη συνεχή εθνική ανανέωση».
Λίγο αργότερα, όμως, σε προκλητικό ύφος, επανέφερε το γνώριμο τρομολαγνικό δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος», υποστηρίζοντας ότι «το μήνυμα “σταθερότητα και ασφάλεια” μπορεί να υποστηριχθεί με επάρκεια από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας», απορρίπτοντας κάθε διαφορετική πολιτική πρόταση «αλλαγής», ισχυριζόμενος ότι στην αντιπολίτευση υπάρχουν «ψεκασμένες θεωρίες, ξυλόλια και τα συναφή».
Την ίδια ώρα, οι καταγγελίες περί «παλιομοδίτικου και ξεπερασμένου λαϊκισμού» ακούγονται μάλλον παράδοξες από μια κυβέρνηση που εξακολουθεί να επενδύει επικοινωνιακά σε διλήμματα φόβου και τοξικότητας. Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η επίκληση του «αληθινού πατριωτισμού», με την εξωτερική πολιτική του Μεγάρου Μαξίμου να αγνοείται κάπου στον πάτο των «ήρεμων νερών».
Οσο για τον…μουντιαλικό παραλληλισμό που έκανε περί μιας «παρατεταγμένης ομάδας απέναντι σε αντιπάλους που δεν βρίσκουν ούτε ενδεκάδα», ίσως αξίζει να θυμηθεί πως στα Μουντιάλ δεν σηκώνει το κύπελλο εκείνος που πανηγυρίζει αλαζονικά πριν από τη σέντρα, αλλά εκείνος που πείθει μέσα στο γήπεδο και κει η κυβέρνηση έχει χάσει από τα αποδυτήρια.