Συμπληρώθηκαν χθες 205 χρόνια από τη θρυλική Αλωση της Τριπολιτσάς και στους υποστηρικτές του νεοοθωμανισμού η ημερομηνία προκαλεί από μόνη της εκνευρισμό, διότι υπενθυμίζει το πόσο ευάλωτη τελικά ήταν η «αυτοκρατορία» του απέναντι στο πνεύμα ενός λαού που ήθελε να ζήσει ελεύθερος.
Το ημερολόγιο έγραφε 23 Σεπτεμβρίου 1821, όταν οι επαναστατημένοι Ελληνες, υπό την καθοδήγηση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, κατέστρεφαν τον «εγκέφαλο» της οθωμανικής διοίκησης στην Πελοπόννησο. Ηταν, κατά κάποιους, η στιγμή που έκρινε την επιβίωση του Αγώνα. Χωρίς εκείνη τη νίκη, η Επανάσταση ίσως να είχε σβήσει προτού θεριέψει. Κι όμως, πάνω από δύο αιώνες μετά, η Αγκυρα δείχνει να μην μπορεί να χωνέψει το τέλος της κυριαρχίας της επί του ελληνικού λαού. Τους «πονάει» ακόμη ο Γέρος του Μοριά. Και για όποιους δεν κατάλαβαν: Mora’nın İhtiyarı hâlâ canlarını yakıyor.
Ως εκ τούτου, δεν είναι παράδοξο που το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών επέλεξε αυτή ακριβώς την ημέρα για να εκδώσει επίσημη ανακοίνωση με τον τίτλο «Οι σφαγές του Μοριά». Σε ένα κείμενο γεμάτο ανακρίβειες και μια άνευ προηγουμένου προσπάθεια μετατροπής του θύτη σε θύμα, κάνουν λόγο για «εξόντωση και την καταστροφή» τους το 1821. Οι απόγονοι μιας γενιάς επιδρομέων που αιματοκύλησε τα Βαλκάνια και οργάνωσε σφαγές στη Χίο, στα Ψαρά, στην Κάσο και στην Κωνσταντινούπολη επιχειρούν τώρα να εμφανίσουν τους πασάδες, τις φρουρές που είχαν εγκαταστήσει και που επί χρόνια δυνάστευαν τους Ελληνες ως αθώα θύματα.
Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της Αγκυρας, ο μουσουλμανικός πληθυσμός υπέστη «συστηματικές σφαγές μεταξύ των ετών 1821 και 1830», στο πλαίσιο μιας «σκόπιμης εκστρατείας καταστροφής και ερήμωσης», που στόχευε χώρους λατρείας και πολιτιστική κληρονομιά. Μνημονεύουν μάλιστα «με προσευχές και βαθύ σεβασμό» τους Οθωμανούς αμάχους, λησμονώντας βολικά πως επί τέσσερις αιώνες κρατούσαν έναν ολόκληρο λαό στο σκοτάδι και στη δουλεία.
Η Τριπολιτσά δεν ήταν μια τυχαία επαρχιακή πόλη. Αποτελούσε την έδρα του πασά, το στρατιωτικό προπύργιο και το κέντρο αποφάσεων για την καταστολή της ελληνικής εξέγερσης. Οι Ελληνες οπλαρχηγοί γνώριζαν καλά ότι η κατάληψή της ήταν ζήτημα ζωής ή θανάτου για την πατρίδα. Επειτα από μήνες πολιορκίας, η έφοδος των αγωνιστών το πρωί της 23ης Σεπτεμβρίου σάρωσε τις οθωμανικές άμυνες. Ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης κατέγραψε στα απομνημονεύματά του την άγρια κατάληξη της μάχης, με τους ιστορικούς να υπολογίζουν τους νεκρούς μεταξύ 6.000 και 12.000, παρά τις συνήθεις τουρκικές υπερβολές που μιλούν για 32.000. Ηταν η αδυσώπητη σύγκρουση μεταξύ ενός λαού που έσπαζε τα δεσμά του και αυτών που προσπάθησαν να τον εξαλείψουν.
Το πραγματικό ζήτημα όμως δεν είναι το αναθεωρητικό παραλήρημα της Αγκυρας. Η Τουρκία κάνει αυτό που γνωρίζει: κατασκευάζει αφηγήματα για εσωτερική κατανάλωση και συντηρεί την επιθετικότητα κατά της χώρας μας. Το ουσιώδες πρόβλημα εντοπίζεται στην Αθήνα. Πώς φτάσαμε στο σημείο η γειτονική χώρα να εγκαλεί επισήμως την Ελλάδα επειδή τόλμησε να απελευθερωθεί; Η απάντηση κρύβεται στη στάση του Μεγάρου Μαξίμου. Η ενδοτικότητα της κυβέρνησης Μητσοτάκη τούς επιτρέπει να ζητούν και τα ρέστα, αναπολώντας την… Τουρκοκρατία.
Μια λέξη από μόνη της εν πολλοίς ξεχασμένη από την ελληνική πλευρά, που φοβάται ακόμα και να αναφερθεί στη σύγχρονη τουρκική κατοχή της μισής Κύπρου και προτιμά… ομοσπονδία, μιλώντας για «διαίρεση» του νησιού. Οταν απέναντι στην κλιμακούμενη τουρκική προκλητικότητα η ελληνική πλευρά απαντά με τη θεωρία των «ήρεμων νερών», με φοβικά ανακλαστικά και σε δικηγορίστικα κόλπα για να καταφέρει να βάλει ένα καλώδιο στην υφαλοκρηπίδα της, τα πράγματα παίρνουν την τροπή που βλέπουμε. Η υποχωρητικότητα γεννά πάντα νέες αξιώσεις από πλευράς Ερντογάν.
Στο παραλήρημα της Αγκυρας απάντησε, μέσω διπλωματικών πηγών, το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, καταγγέλλοντας «συστηματική διαστρέβλωση και εργαλειοποίηση της Ιστορίας» και ότι «τέτοιες τοποθετήσεις δεν συμβάλλουν στην οικοδόμηση εμπιστοσύνης και στον ουσιαστικό διάλογο». «Η Ιστορία δεν παραγράφεται, δεν παραχαράσσεται και δεν διαγράφεται με αναρτήσεις» τόνισαν, προσθέτοντας ότι «επιβιώνει της προπαγάνδας».
Σμύρνη: Ανθελληνικό σόου έξω από το προξενείο μας
Σε ακόμα μία καλά ενορχηστρωμένη ανθελληνική παράσταση εκτός συνόρων εξελίχθηκε η κινητοποίηση ακραίων τουρκικών εθνικιστικών κύκλων και βαλκανικών συλλόγων έξω από το γενικό προξενείο της Ελλάδας στη Σμύρνη, στην περιοχή Αλσαντζάκ. Με αφορμή την επέτειο της Αλωσης της Τριπολιτσάς, στις 23 Σεπτεμβρίου 1821, το ακροδεξιό κόμμα του Ουμίτ Οζντάγ Zafer Partisi, σε αγαστή σύμπραξη με τη λεγόμενη Συνομοσπονδία Τούρκων Βαλκανίων και Ρούμελης, έστησε ένα υπαίθριο δικαστήριο σκοπιμότητας, επιχειρώντας να βαφτίσει τον ελληνικό απελευθερωτικό Αγώνα ως δήθεν «γενοκτονία του Μοριά». Στην πρώτη γραμμή της πρόκλησης βρέθηκε ένα γνώριμο δίδυμο του βαθέος τουρκικού παρακράτους.
Από τη μία ο αντιπρόεδρος του Zafer Partisi Οζτζάν Πεχλιβάνογλου, γνωστός στις ελληνικές διωκτικές Αρχές από τον περασμένο Ιούλιο, όταν του επιβλήθηκε επίσημη απαγόρευση εισόδου στην ελληνική επικράτεια στους Κήπους για λόγους εθνικής ασφάλειας και δημόσιας τάξης, ενώ επιχείρησε να μεταβεί στην Κομοτηνή για το μνημόσυνο του Σαδίκ Αχμέτ.
Ο Μουμίν Ντουρμούς
Από την άλλη, ο επικεφαλής του παραρτήματος Σμύρνης του Συλλόγου Αλληλεγγύης Τούρκων Δυτικής Θράκης (BTTDD) Μουμίν Ντουρμούς. Πρόκειται για πρόσωπο με συστηματική ανάμειξη στα εσωτερικά της ελληνικής μειονότητας, η παρουσία του οποίου έχει καταγραφεί επανειλημμένα σε εκδηλώσεις σκληρού πυρήνα στη Θράκη, από τα παρακρατικά ιφτάρ στον Ιασμο μέχρι τις εργαλειοποιημένες παιδικές δράσεις της ψευδομουφτείας Ξάνθης, λειτουργώντας σαν ιμάντας μεταφοράς γραμμής και χρηματοδότησης από την Αγκυρα.
Κρατώντας τουρκικές σημαίες και μαύρα πανό, με αναπόδεικτους ισχυρισμούς περί 40.000 θυμάτων, οι διοργανωτές εξαπέλυσαν ευθείες βολές κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου, το οποίο κατηγόρησαν ότι καθοδήγησε τις σφαγές, ενώ επέκριναν ακόμα και την τουρκική κοινή γνώμη για αδιαφορία απέναντι στο ζήτημα.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο της ρητορικής τους, ωστόσο, ήταν η ευθεία εργαλειοποίηση των μουσουλμάνων της Θράκης, καθώς και των μειονοτικών πληθυσμών σε Ρόδο και Κω, καλώντας ταυτόχρονα διεθνείς οργανισμούς, ευρωπαϊκά δικαστήρια και τον ΟΗΕ να καταδικάσουν την Ελλάδα για τα ιστορικά γεγονότα του 1821.
Αρθρο μνημείο εθνικιστικής υστερίας: «Ο Ελληνας σας ευγνωμονεί»
Η προκλητική ρητορική της Αγκυρας και των φερέφωνων που διαθέτει στα μέσα ενημέρωσης φαίνεται ότι περνά πλέον σε ένα νέο, παράλογο επίπεδο, στοχοποιώντας ακόμη και τους ίδιους τους Τούρκους πολίτες, που τολμούν να επισκεφθούν τα ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου.
Το χθεσινό πρωτοσέλιδο της φιλοκυβερνητικής εφημερίδας «Turkiye» (23/9/2026) ξεχειλίζει μίσος σε άρθρο υπό τον τίτλο «Ο Ελληνας σας ευγνωμονεί», καθώς επιχειρεί εργαλειοποίηση ακόμα και του τουρκικού τουρισμού σε βάρος της χώρας μας. Το άρθρο αποτελεί μνημείο εθνικιστικής υστερίας, εντασσόμενο στο πλαίσιο των διαρκών τουρκικών προκλήσεων. Το δημοσίευμα επιτίθεται με δριμύτητα στους χιλιάδες Τούρκους που επέλεξαν φέτος και όλα τα προηγούμενα χρόνια τα ελληνικά νησιά για τις διακοπές τους, κατηγορώντας τους ουσιαστικά για έλλειψη πατριωτισμού επειδή «ενισχύουν την ελληνική οικονομία».
Το άρθρο ακολουθεί την πεπατημένη των αναθεωρητικών κύκλων, που αδυνατούν να αποδεχθούν ότι τα ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου αποτελούν πόλο έλξης για τον παγκόσμιο τουρισμό. Η τουρκική πλευρά αδυνατεί να επικεντρωθεί στα μεγάλα εσωτερικά οικονομικά προβλήματα και στον πληθωρισμό που εκδιώκει τους ίδιους τους πολίτες, οπότε επιλέγει να μετατρέψει την ελεύθερη επιλογή των διακοπών σε πράξη «εθνικής προδοσίας».Φτάνοντας στο σημείο να απαγορεύουν εμμέσως στους πολίτες τους να επισκέπτονται την Ελλάδα, οι τουρκικές ελίτ φανερώνουν την προσπάθεια να επιβληθεί άτυπο «εμπάργκο» στα ελληνικά νησιά.
Tην ίδια ώρα, πάντως, απουσιάζει από το επίμαχο κείμενο οποιαδήποτε αναφορά στη μαζική αγορά ακινήτων από Τούρκους που συνεχίζεται και οι οποίοι δρουν εν κρυπτώ παρακάμπτοντας τους περιορισμούς, χρησιμοποιώντας βουλγαρικές, γερμανικές ή άλλες εταιρίες, όπου ως ιδιοκτήτες φέρεται ότι είναι πρόσωπα με ευρωπαϊκά διαβατήρια, ή μέσω ξένων funds και offshore.