Δημιουργία δύο κορυφαίων μορφών της ισπανικής τέχνης, του χορευτή και χορογράφου Αντόνιο Γκάδες και του σκηνοθέτη Κάρλος Σάουρα, η χοροθεατρική εκδοχή της Κάρμεν πρωτοπαρουσιάστηκε στο Παρίσι το 1983, λίγο μετά την ομώνυμη ταινία τους που σάρωσε τα βραβεία στα διεθνή φεστιβάλ. Εμπνευσμένη από τη νουβέλα του Προσπέρ Μεριμέ (1845), η παράσταση προκάλεσε παγκόσμια αίσθηση, πλάθοντας ένα μυθικό χαρακτήρα που έγινε συνώνυμος με την ισπανική ψυχή.
Η αυθεντική παράσταση της Κάρμεν έρχεται στο Μέγαρο Μουσικής από τις 24 έως τις 26 Απριλίου με την υπογραφή της Compañía Antonio Gades, της ομάδας που δημιούργησε ο μεγάλος χορευτής και χορογράφος. Τους κεντρικούς ρόλους ενσαρκώνουν τέσσερις από τους κορυφαίους χορευτές της Compañía: η Esmeralda Manzanas στον ρόλο της Κάρμεν, ο Alvaro Madrid ως Δον Χοσέ, ο Jairo Rodríguez ως Ταυρομάχος και ο Miguel Ángel Rojas ως σύζυγος. Η επιμέλεια της παράστασης, που αναβιώνει την αυθεντική χορογραφία του Γκάδες, είναι της Stella Arauzo, επί χρόνια παρτενέρ του στη σκηνή και καλλιτεχνική διευθύντρια της Compañía.
Η χοροθεατρική Κάρμεν ακολουθεί το έργο του Προσπέρ Μεριμέ και εστιάζει στο ερωτικό τρίγωνο μεταξύ του Δον Χοσέ, του Ταυρομάχου και της Τσιγγάνας Κάρμεν με το φιλήδονο ταμπεραμέντο, που παραμένει αταλάντευτα ταγμένη στην προσωπική ελευθερία. Με τα λόγια του Gades «η Κάρμεν δεν είναι ούτε επιπόλαια ούτε της αρέσει να βασανίζει τους άντρες – είναι απλώς μια γυναίκα ειλικρινής, που όταν αγαπά κάποιον το δηλώνει, κι όταν δεν τον αγαπά το δηλώνει επίσης. Δημιούργησα την παράσταση γιατί δεν μου άρεσε η στερεοτυπική, ψεύτικη αντιμετώπισή της. Η Κάρμεν δίνεται ολοκληρωτικά σε ό,τι αγαπά δίχως να λησμονά την ταξική της καταγωγή».
Η ειλικρίνεια και η καταβύθιση στη λαϊκή ψυχή είναι τα συστατικά της επιτυχίας της ταινίας των Γκάδες – Σάουρα και της θεατρικής εκδοχής της, που ανέδειξαν τον Γκάδες ως τον σπουδαιότερο εκπρόσωπο του φλαμένκο, τόσο ως χορευτή όσο και ως χορογράφο. Η τέχνη του, μέσα από ένα άκρως προσωπικό ύφος, ψηλαφεί τις ποικίλες και αντιφατικές όψεις της Κάρμεν, που είναι μια γυναίκα τρυφερή και θηλυκή αλλά ταυτόχρονα μάχεται λυσσαλέα για χειραφέτηση, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις. Γι’ αυτό και το φλαμένκο της δεν έχει σχέση με το επιτηδευμένο, «διακοσμητικό» στιλ που χαρακτήριζε τον ισπανικό χορό επί δεκαετίες, ιδίως κατά τη δικτατορία του Φράνκο, λίγο πριν ο Gades εμπνευστεί τη χορογραφία.
