Σαν φονική Λερναία Υδρα, που διψά καθημερινά για περισσότερο αίμα, διπλώνεται στον λαιμό της κοινωνίας το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Από τη Δευτέρα το μεσημέρι, ανήμερα του Αγίου Γεωργίου, ένα ακόμα θύμα του είναι ο 38χρονος Νίκος Παλυβός, εκλεγμένος λέκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών, που έμεινε αδιόριστος για δύο χρόνια, δεν άντεξε άλλο τον εξευτελισμό και κρεμάστηκε στο σπίτι του στο Χαλάνδρι.
Η φοβερή είδηση δημοσιοποιήθηκε από αδιόριστους συναδέλφους του, της Πρωτοβουλίας Μελών ΔΕΠ Υπό Αναμονή Τοποθέτησης, στο Διαδίκτυο: «Βρισκόμαστε στην πολύ δυσάρεστη θέση να σας ενημερώσουμε για ένα γεγονός που μας έχει συγκλονίσει. Χθες αυτοκτόνησε ο συνάδελφος και φίλος Νίκος Παλυβός. Ηταν λέκτορας υπό διορισμό στο Τμήμα Γεωλογίας του ΕΚΠΑ, μέλος της Πρωτοβουλίας και της Συντονιστικής. Δυστυχώς το ότι ο Νίκος Παλυβός έμεινε αδιόριστος επί μία ολόκληρη διετία αποτέλεσε σκληρό γεγονός και ασήκωτο βάρος για τον ίδιο, με αποτέλεσμα να μην αντέξει άλλο τον εξευτελισμό». Η ανακοίνωση δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες, όσον αφορά τους ηθικούς αυτουργούς: τους κυβερνώντες που οδηγούν τους νέους στον χαμό.
Στο site του εκλιπόντος υπάρχει ακόμα αναρτημένο το βιογραφικό του: «Διδάσκων Π.Δ. 407/80, Τμήμα Γεωγραφίας, Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο (1 Μαρ. 2010 – 31 Αυγ. 2010), Εξωτ. Συνεργάτης (ερευνητής), Γεωδυναμικό Ινστιτούτο (1 Σεπτ. 2009 – 31 Δεκ. 2009), Διδάσκων Π.Δ. 407/80, Τμήμα Γεωγραφίας, Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο (1 Μαρ. 2009 – 31 Αυγ. 2009), Εξωτ. Συνεργάτης (ερευνητής), Τμήμα Γεωγραφίας, Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο (1 Δεκ. 2006 – 31 Ιουλ. 2008) και Assegnista di Ricerca, Istituto Nazionale di Geofisica e Vulcanologia (Roma), sezione Roma 1, U.F. Tettonica Attiva (1 Μαΐου 2003 – 30 Νοεμβρ. 2006)». Αυτά ως ελάχιστος φόρος τιμής στον εκλιπόντα.
Συνάδελφοι και φίλοι του μόλις έμαθαν το συμβάν, συγκλονισμένοι έκαναν λόγο για έναν «ρημαγμένο Απρίλη» που βιώνει η κοινωνία.
«Δεν τον ήξερα τον Νίκο, αλλά ο τρόπος που είχε επιλέξει να δηλώσει την επαγγελματική του κατάσταση, νομίζω, λέει πολλά. Ελεύθερος επαγγελματίας με μπλοκάκι» γράφει έτερος καθηγητής.
«Συγκλονιστικό έως αβάσταχτο… Και μέσα στην άνοιξη…» γράφει ο Δημήτρης Ζ., ενώ ακολουθεί θερμός αγωνιστικός χαιρετισμός συσπείρωσης των άνεργων καθηγητών, όπου -μεταξύ άλλων- αναφέρεται: «Δεν πρέπει να λυγίσουμε, πρέπει να αντισταθούμε. Δεν πρέπει να λυπηθούμε μόνο διότι χάθηκε ένας νέος συνάδελφος. Στη μνήμη του και με κάθε ευκαιρία πρέπει να δουλέψουμε, αν είναι δυνατόν όλοι μαζί, για να ξεπεράσουμε όλα αυτά που μας επιφυλάσσουν, έχοντας πάντοτε κατά νου την ανατροπή αυτής της δυστυχίας».
Στέφανος Χίος
