Συρία, Μάρτιος 2011. Οι δρόμοι των μεγαλύτερων πόλεων της χώρας υποδέχονται τους πρώτους διαδηλωτές που -για πρώτη φορά- τολμούν να υψώσουν φωνή διαμαρτυρίας στο καθεστώς του Μπασάρ αλ Ασαντ, το οποίο από το 2000 διακυβερνά με σιδερένια πυγμή τη χώρα της Μέσης Ανατολής.
Σήμερα, περίπου 14 μήνες μετά, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Συριακού Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων πάνω από 13.000 πολίτες -άμαχοι στην πλειονότητά τους- έχουν χάσει τη ζωή τους κατά τις διαδηλώσεις που κατέπνιξε στο αίμα ο συριακός στρατός.
Η πιο πρόσφατη πράξη του εμφυλίου γράφτηκε την περασμένη Παρασκευή, στην πόλη Χούλα της μαρτυρικής επαρχίας Χομς, όπου τουλάχιστον 90 άμαχοι σκοτώθηκαν, ανάμεσά τους και περίπου 25 παιδιά, ενώ την ίδια στιγμή άλλοι 100 πολίτες τραυματίστηκαν σοβαρά από τα πυρά του στρατού, που βομβάρδισε ανηλεώς την περιοχή.
«Οι στρατιώτες βομβαρδίζουν τη Χούλα, οι απώλειες είναι τεράστιες» φώναζε από την πρώτη στιγμή της σφαγής ακτιβιστής του Συριακού Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, καταγγέλλοντας ότι «οι παρατηρητές του ΟΗΕ, εξακολουθούν να σιωπούν».
Λίγες ώρες αργότερα, έκκληση για παρέμβαση της διεθνούς κοινότητας απηύθυνε και το Συριακό Εθνικό Συμβούλιο, ο συνασπισμός της συριακής αντιπολίτευσης, δια στόματος της εκπροσώπου του Μπάσμα Κοντμάνι, η οποία κάλεσε το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να «συνεδριάσει εκτάκτως για το θέμα». Οι αντικαθεστωτικοί, μάλιστα, έκαναν λόγο για τουλάχιστον 110 νεκρούς αναφερόμενοι στη σφαγή της Χούλα, ενώ τα ερασιτεχνικά βίντεο που ταξίδευαν ανά τον κόσμο μέσω του YouTube αποκάλυπταν το μέγεθος της φρίκης, δείχνοντας τα πτώματα μικρών παιδιών στους δρόμους της συριακής πόλης, που πλήρωσε το μένος του συριακού στρατού και την εμμονή του Ασαντ να παραμένει στην εξουσία.
Το Σαββατοκύριακο που πέρασε οι δυνάμεις του καθεστώτος εισέβαλαν και στο Χαλέπι, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Συρίας, ενώ το Σάββατο, στην Χομς, ακόμη 18 άνθρωποι -άμαχοι στην πλειονότητά τους- έπεσαν νεκροί από τα πυρά του στρατού. Παρά τις νέες διαδηλώσεις, όμως, που προκάλεσε η συνεχιζόμενη σφαγή του συριακού λαού, τα κρατικά μέσα ενημέρωσης έσπευσαν να προπαγανδίσουν ότι «πίσω από τα αποτρόπαια γεγονότα βρίσκονται οργανώσεις που συνδέονται με την Αλ Κάιντα».
Κατά τα άλλα, κι ενώ σύμφωνα με το Αλ Αραμπίγια, «ρωσικό φορτηγό πλοίο με όπλα» κατευθυνόταν προς το συριακό λιμάνι της Ταρτούς, όπου επρόκειτο να δέσει χθες (η Ρωσία και η Κίνα διαφώνησαν στην επιβολή κυρώσεων κατά της Δαμασκού από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ), η διεθνής κοινότητα έσπευσε να καταδικάσει τα γεγονότα των τελευταίων ημερών. Ως εκεί όμως…
Γιώργος Τραπεζιώτης
