Καιρός να μιλήσουμε σήμερα για ένα θέμα που αποτελεί ταμπού για την κεντροδεξιά παράταξη. Τους εξοπλισμούς. Και γράφουμε ταμπού, γιατί στη συνείδηση των συντηρητικών ψηφοφόρων η αγορά αεροπλάνων, πλοίων, πυραύλων, όπλων θωρακίζει την εθνική άμυνα, διασφαλίζει την εδαφική ακεραιότητα, άρα το κόστος, όποιο κι αν είναι, θεωρείται ανεκτό.
Για την πατρίδα μιλάμε! Η πρόχειρη ανασκόπηση των εξοπλιστικών προγραμμάτων της τελευταίας πενταετίας όμως ανοίγει δύο ζητήματα: Πρώτον: ήταν όλα αναγκαία ή μήπως κάποιοι εκμεταλλεύτηκαν ασύστολα την αγωνία των ψηφοφόρων για την άμυνα προκειμένου να αγοραστούν πανάκριβα πλην αχρείαστα συστήματα που δεν ζητήθηκαν καν από την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων; Κι αν ναι, γιατί αγοράστηκαν αυτά τα συστήματα;
Για ποιους λόγους; Γιατί αλείψαμε βούτυρο σε φέτες ψωμί που δεν χρειαζόταν; Το δεύτερο θέμα είναι το κόστος των εξοπλιστικών προγραμμάτων και η επίπτωσή τους στην εξωτερική πολιτική των χωρών που ωφελήθηκαν. Μας ανταπέδωσαν πουθενά ουσιωδώς τα συμβόλαια που πήραν; Τεράστιο θέμα. Αν αγοράζεις, π.χ., σπουδαίες φρεγάτες, που ξέμειναν όμως στον Μακρόν μετά τη διάλυση της συμφωνίας AUKUS και διασφαλίζεις θέσεις εργασίας σε γαλλικά ναυπηγεία, αλλά η στάση της συμμάχου Γαλλίας είναι να υπογράψει συμφωνίες αμυντικής συνεργασίας με τους εχθρούς μας, αυτό είναι ένα θέμα: Σε πληρώνουμε για να εξοπλίζεις και τους αντιπάλους μας;
Το σημερινό σημείωμα γράφεται με την αφορμή της επίσκεψης του υπουργού Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Μάρκο Ρούμπιο στην Ελλάδα, η οποία κλείδωσε μόνο μετά τη συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ την περασμένη Παρασκευή. Οι Αμερικανοί είχαν θέσει ως όρο για την επίσκεψη να εγκριθούν εξοπλιστικά προγράμματα άνω των 3 δισεκατομμυρίων ευρώ, καθώς ακριβώς το ίδιο ποσό έχουμε πληρώσει στους συμμάχους Ισραηλινούς.
Μόνο όταν το ΚΥΣΕΑ αποφάσισε την εκταμίευση αυτού του ποσού κλείδωσε η επίσκεψη του κ. Ρούμπιο. Η αφορμή για το σημείωμα είναι λοιπόν ο Ρούμπιο. Αλλά όσα θα αναλύσουμε αφορούν βαθύτερες επιλογές που έγιναν στην πρώτη τετραετία στους εξοπλισμούς. Τα ποσά που διαθέτει από το υστέρημά του ο ελληνικός λαός, πιστεύοντας ότι όλα κατευθύνονται στην ενίσχυση της άμυνας, είναι πάρα πολύ μεγάλα: 9 δισ. τα συμβόλαια με τους Γάλλους για φρεγάτες και αεροπλάνα, τα μισά εκ των οποίων (12 στα 24) είναι μεταχειρισμένα, 3 δισ. με τους Ισραηλινούς, 3,5 δισ. τώρα με τους Αμερικανούς, χωρίς να υπολογίζουμε τα F-35.
Χοντρικά λοιπόν ο λογαριασμός φτάνει τα 15 δισεκατομμύρια ευρώ, τη στιγμή που ο ελληνικός λαός ακούει πως η κυβέρνηση λόγω της οροφής των δαπανών που της επιβάλλει η Ε.Ε. ψάχνει το 1 ή τα 2 δισ. ευρώ για να δώσει 13η σύνταξη στους συνταξιούχους. Στους εξοπλισμούς, ως γνωστόν, οροφές… δαπανών δεν υπάρχουν. Φανταστείτε την έκπληξη και του τελευταίου πατριώτη όταν διαβάζει πως την ώρα που πληρώνουμε αδρά εξοπλιστικά προγράμματα ,την ίδια αυτή ώρα εκείνοι υπογράφουν συμφωνίες αμυντικής συνεργασίας με τους Τούρκους! Και τους πουλάνε ακόμη και πυραύλους Meteor.
Αδεια από τους Τούρκους
Η πρώτη σκέψη που μας έρχεται στο μυαλό είναι πως έβαλαν τον λύκο να φυλάει το καλώδιο. Και ο λύκος, προκειμένου να προχωρήσει το καλώδιο, θα ζητήσει άδεια από τους Τούρκους, η οποία στο κουρασμένο ελληνικό πόπολο θα πωληθεί ως «ενημέρωση» και ως «θρίαμβος», αλλά στην ουσία θα νομιμοποιήσει το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Ενώ στο Μαξίμου θα θεωρούν ότι θα έχουν εξασφαλισμένα τα νώτα! Πόσο μικροί, πόσο πυγμαλίωνες. Είναι πραγματικά εντυπωσιακά αφελής αυτός ο τρόπος σκέψης.
Το ίδιο ισχύει και για τη σχέση μας με το Ισραήλ. Καλά κάνουμε και αγοράζουμε πυραύλους για τα νησιά μας, αν είναι η συμφερότερη λύση, ωστόσο η λαϊκή πεποίθηση που καλλιεργείται ως μύθος ότι το Ισραήλ θα διώξει την Τουρκία από τα Κατεχόμενα και θα ξαναπάρουμε όλη την Κύπρο είναι εξίσου αφελής. Διπλωμάτες της χώρας αυτής λένε κατά καιρούς τη φράση «εμείς δεν πρόκειται ποτέ να πολεμήσουμε τον δικό σας πόλεμο».
Και στις διαρροές πως είναι έξαλλοι με τους γείτονες για το τουρκολιβυκό μνημόνιο καλό είναι να θυμάται κανείς ότι η χώρα αυτή δεν έχει υπογράψει τη σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, άρα για τα 12 μίλια. Καλό είναι επίσης να θυμάται ότι η συμφωνία που έκανε για την οριοθέτηση ΑΟΖ το Ισραήλ με τον Λίβανο μέσω εταιριών θεωρείται ενδιαφέρουσα από τους Τούρκους. Τα χρήματα άραγε που προχτές ενέκρινε το ΚΥΣΕΑ για να γίνει κατορθωτή η επίσκεψη Ρούμπιο, πέραν του επικοινωνιακού «λούστρου» και των φιλοφρονητικών λόγων που σε βάθος χρόνου αποδεικνύονται άνευ αντικειμένου, έχουν αντίκρισμα;
Γιατί μέχρι τώρα αυτό που βλέπουμε είναι ότι η Ελλάδα αξιοποιείται για τον Κάθετο Διάδρομο φυσικού αερίου χωρίς να έχει το παραμικρό εθνικό όφελος, όπως μειωμένες τιμές υγροποιημένου φυσικού αερίου για τον λαό της. Πρώτος απολογισμός λοιπόν είναι ότι αυτά τα 15 δισεκατομμύρια ευρώ που πληρώνουμε σε εξοπλισμούς δεν έχουν μέχρι στιγμής αντίκρισμα στα εκκρεμή εθνικά μας θέματα, αξιοποιούνται μόνο για επικοινωνιακούς λόγους ούτως ώστε να φιλοτεχνηθεί το ομοίωμα του πατριώτη πρωθυπουργού.
Πάμε τώρα και σε πιο δύσκολα θέματα. Στο Πεντάγωνο είναι κοινό μυστικό. Η βάση που φτιάχτηκε στην Καλαμάτα ανατέθηκε στην τρίτη χώρα και κόστισε κοντά 1 δισεκατομμύριο ευρώ, όμως θα μπορούσε να είχε κατασκευαστεί από τις υπηρεσίες του υπουργείου Αμυνας με κόστος 0 ευρώ. Μηδέν! Επιβεβαιωμένα. Αν τυχόν ποτέ ασχοληθεί στο μέλλον ανεξάρτητος εισαγγελέας με την υπόθεση αυτή, θα καθίσει κόσμος στο σκαμνί. Η αγορά των Rafale τώρα. Ζητήθηκε ποτέ από την ηγεσία της Πολεμικής Αεροπορίας να αγοραστεί αυτός ο τύπος ως χρήσιμος λειτουργικά για την Αεροπορία μας;
Ειδικοί λένε πως είναι λάθος να έχεις πάρα πολλούς διαφορετικούς τύπους αεροσκαφών. Και F-5 και F-16 και F-35 και Mirage και Rafale. Την αγορά αυτή εισηγήθηκε η ηγεσία της Πολεμικής Αεροπορίας, η οποία γνωρίζει άριστα την κατάσταση που επικρατεί όταν το προσωπικό καλείται να εκπαιδευτεί σε διαφορετικούς τύπους αεροσκαφών; Από όσο ξέρουμε, όχι. Αυτό το οποίο είχε ανάγκη η Αεροπορία μας ήταν η μαζική αγορά drones αλλά μέχρι τα τέλη του 2023 με ηγεσία Ενόπλων Δυνάμεων από τον Στρατό η Ελλάδα είχε μόνο ένα drone (!) κι άλλα 3-4 που αγόρασαν ευεργέτες Ελληνες επιχειρηματίες.
Την ώρα που η Τουρκία έχει γίνει κατασκευαστής και προμηθευτής αυτού του όπλου, εμείς χρειάστηκε να γίνει ο πόλεμος στην Ουκρανία για να ξυπνήσουμε. Την ώρα λοιπόν που οι Τούρκοι κατασκεύαζαν αυτά τα κουνούπια με τα θανατηφόρα τσιμπήματα, εμείς εδώ υπογράφαμε σύμβαση χιλιάδων σελίδων η οποία έλεγε ότι η προκαταβολή των Rafale είναι συνδεδεμένη -άκουσον άκουσον!- με τον γαλλικό πληθωρισμό και την τιμαριθμική αναπροσαρμογή στο Παρίσι!
Αν γνώριζε ο Ελληνας συνταξιούχος ότι με τα χρήματά του πληρώνει προκαταβολές για να θρέφεται με τον γαλλικό τιμάριθμο ο Γάλλος συνταξιούχος, δεν θα πετούσε στα σύννεφα από τη χαρά του. Ειδικώς αν γνώριζε πως δεν είχαμε ανάγκη τα αεροπλάνα αυτά (τα 12 από τα 24 μεταχειρισμένα). Βεβαίως στη ζωή όλα εξηγούνται. Οσα συμφώνησαν στον περίπατό τους πάνω στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης μακριά από μικρόφωνα ο Γάλλος πρόεδρος και ο πρωθυπουργός έμειναν απόρρητα, αλλά τις λέξεις τους μπορεί να τις πήρε ο αέρας και να πέταξαν από την Κύπρο μας μέχρι το μακρινό Κέιπ Τάουν. Αν και όλα εξηγούνται σ’ αυτή τη ζωή, εμείς δεν θα μάθουμε ποτέ.
Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα έπειτα από 10 χρόνια Μνημονίων προφανώς και χρειαζόταν την ενίσχυση των αμυντικών της εξοπλισμών ούτω ώστε να διατηρήσει την ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο. Και αυτή διατηρείται, το αναγνωρίζουμε. Το θέμα που προκύπτει είναι να μην αξιοποιείται η εθνική συναίνεση των πολιτών για την άμυνα προκειμένου να συμβαίνουν άλλα πολύ ωραία πράγματα που δεν έχουν καμία σχέση με το δημόσιο συμφέρον. Το δίλημμα «βούτυρο ή κανόνια» για εμάς έχει λυθεί εδώ και πολλά χρόνια, αν πρόκειται για το εθνικό μας συμφέρον. Εάν πρόκειται όμως το βούτυρο στα κανόνια να αφορά άλλο συμφέρον, αυτό είναι μία υπόθεση για την οποία κάποια στιγμή θα πρέπει να ενημερωθεί ο ελληνικός λαός. Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς ψηφοφόρους.
