Πόσες ελπίδες μπορεί τελικά να εναποθέσει κανείς στις θεραπείες με βλαστοκύτταρα; Σύμφωνα με νέα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στη Βρετανία, ο χρόνος που μεσολαβεί από τις ανακαλύψεις στα επιστημονικά εργαστήρια ως την εφαρμογή τους σε ασθενείς μπορεί να είναι πολύ μεγάλος.
Οπως αναφέρει δημοσίευμα της «Daily Telegraph», η επιστημονική κοινότητα ήλπιζε ότι οι θεραπείες με βλαστοκύτταρα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τη θεραπεία των καρδιακών παθήσεων, οι οποίες πέρυσι στέρησαν τη ζωή σε 17.000.000 ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο. Ωστόσο, όπως συνεχίζει, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν ομαλά, επειδή, παρά την επένδυση δισεκατομμυρίων ευρώ για έρευνες, αυτές οι νέες θεραπείες βασίζονται στην επιστήμη όσο βασίζονται και στην… πίστη.
Σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα, οι αναλύσεις που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια δείχνουν ότι η ποσότητα αίματος που αντλεί η καρδιά ύστερα από θεραπεία με βλαστοκύτταρα αυξάνεται, στην καλύτερη περίπτωση, κατά 5%. Για τους ασθενείς στους οποίους η επάρκεια της καρδιάς έχει πέσει στο 30% αυτό είναι πολύ σημαντικό, όμως σε γενικό επίπεδοτο ποσοστό είναι πολύ μικρό.
Τα παραπάνω στοιχεία ανακοινώθηκαν στα εγκαίνια του νέου Κέντρου Αναγεννητικής Ιατρικής στο Εδιμβούργο (Scottish Centre for Regenerative Medicine), πρόεδρος του οποίου είναι ο σερ Ian Wilmut, που με την κλωνοποίηση της Ντόλι είχε βρει έναν τρόπο για την ανάπτυξη βλαστοκυττάρων.
Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι τα βλαστοκύτταρα θα βοηθήσουν κάποια μέρα τους επιστήμονες να αντικαταστήσουν τα κύτταρα του μυοκραδίου που χάνουν οι ασθενείς, παρόλο που είναι δύσκολο να τα μετατρέψουν στον κατάλληλο τύπο κυττάρων με αξιοπιστία. Ωστόσο, μια νέα επιλογή προσφέρει η εργασία του καθηγητή Richard Lee, από το Ινστιτούτο Βλαστοκυττάρων του Χάρβαρντ, ο οποίος ανακάλυψε ότι κάποια βλαστοκύτταρα ενηλίκων μπορούν να «προτρέψουν» άλλα βλαστοκύτταρα, που βρίσκονται ήδη στην καρδιά, να μετατραπούν σε καρδιομυοκύτταρα.
Ωστόσο, μεγαλύτερη πρόοδος σε ό,τι αφορά τη χρήση των βλαστοκυττάρων παρουσιάζεται ήδη στην ανάπτυξη θεραπειών για το Πάρκινσον, τον διαβήτη και τον εκφυλισμό της ωχράς κηλίδος.
Αλεξάνδρα Χυδηριώτη
