Αν εκεί που κάθεστε σχεδόν αμέριμνοι στο σαλόνι του σπιτιού σας δείτε κάναν μεσόκοπο κοκκινομάγουλο βαψομαλλιά να μετράει κεφάλια, μην παραξενευτείτε. Θα πρόκειται για απεσταλμένο του Τόμσεν, του Φούχτελ, του Μαζούχ και του Ράιχενμπαχ, ο οποίος θα θέλει να διαπιστώσει αν η οικογένειά σας είναι βιώσιμη.
Για να κριθεί ούτως, πρέπει να βρίσκεστε πολλοί σε ολίγα τετραγωνικά. Ετσι θα κάνετε «οικονομία κλίμακος».
Θα ανάβετε θερμοσίφωνα για να μπαίνετε καμιά 20αριά άτομα στην μπανιέρα και για να μη γράφει το κοντέρ της (προς ιδιωτικοποίηση) ΕΥΔΑΠ καντάρια κατανάλωσης για να πλυθεί ένας μοναχός του. Τοιουτοτρόπως και το ψυγείο σας θα είναι φίσκα. Αν ζείτε μιλιούνια σε 50 τετραγωνικά, θα γεμίζει το ρημάδι με τα γιαούρτια που θα τρώει έκαστος. Είκοσι άτομα σε ένα σπίτι; Είκοσι γιαούρτια στο ψυγείο. Οικονομία. Τρία άτομα σε ένα σπίτι; Ενα γιαούρτι. Αχαρακτήριστη σπατάλη σε περίοδο στενότητας. Και στο αυτοκίνητο ισχύει το ίδιο. Αλλο να κάθεται μόνο ο οδηγός σ’ ολάκερη κούρσα, κι άλλο να είναι στοιβαγμένοι στο τουτού όσοι μπορούν να στριμωχτούν. Αυτά είναι τα «μαθηματικά» της ανάπτυξης.
Με την αρμύρα
Εχοντας τα παραπάνω κατά νου, πρέπει να σκέφτηκαν οι χαρτογιακάδες τροϊκάνοι τη φαεινή ιδέα να εκκενωθούν τα νησιά που δεν έχουν πληθυσμό μεγαλύτερο των 150 ατόμων. Εξαιρετική έμπνευση. Να πληρώνει το κράτος επιχορηγήσεις για τις «άγονες» γραμμές; Για ποιον λόγο; Για να μετράει η Ελλάδα κάποια στρέμματα παραπάνω; Και ποιος νοιάζεται; Και αυτοί οι φαντασμένοι οι κάτοικοι που δεν μπορούν την πολυκοσμία; Να τους τα σκάμε κι από πάνω; Για να ακούνε το ατέρμονο σπλις σπλας των κυμάτων και να ρεμβάζουν με τις ώρες; Οχι, κύριε! Θα τα αδειάσουμε από τη σαβούρα (τους ανθρώπους δηλαδή) τα νησάκια και θα τα πουλήσουμε στους γείτονες, τους Τούρκους, που είναι μπόλικοι. Ετσι γίνονται σήμερα οι δουλειές. Ντόμπρα και ξηγημένα. Αν μου θες ρομάντσα, θέα στο απέραντο γαλάζιο και ηρωικούς ακρίτες με θαλασσοφαγωμένα πρόσωπα, να μη γυρεύεις τάλαρα.
Α, και κάτι άλλο. Για να το διαψεύδει μετ’ επιτάσεως ο Στουρνάρας το αίτημα των τροϊκάνων, μάλλον αληθεύει. Βρίσκεται εντελώς εντός του πλαισίου της λογικής των «δάνειων δυνάμεων» και συναρμόζει απόλυτα με τη διαπραγματευτική δεινότητα των καθ’ ύλην αρμοδίων.
