Ολα ήταν στην εντέλεια. Οπως ακριβώς δεν πρόκειται να τα δει ποτέ εκείνος που πληρώνει και υποφέρει για τέτοιου είδους σαματάδες. Ο Ελληνας δηλαδή. Ο ερχομός της Γερμανίδας καγκελαρίου στην Αθήνα τής χάρισε τη συνηθισμένη εμπειρία της επίσκεψης σε μια χώρα-μοντέλο τάξης και ανάπτυξης!
Και σε αφρικανική χώρα να πάει η κυρία Μέρκελ, θα σχηματίσει την εντύπωση της διαμονής σε πεντάστερο ξενοδοχείο του Μονάχου. Οι επικυρίαρχοι ζουν πάντοτε σε τόπους ονειρικούς – ακόμα και μέσα στο μάτι της κόλασης αν μπουν. Το χαλί κατακόκκινο και στρωμένο από ώρα. Οι επίσημοι γεμάτοι χαρά και αδημονία. Δεν είναι δα λίγο να σε καταδεχτεί ο ισχυρός. Διάπλατα χαμόγελα. Απαλές και φιλικές κινήσεις. Οι γερμανόφωνοι Ελληνες χαμογελούσαν διπλά. Μία για την υψηλή γνωριμία και άλλη μία για τις ώρες που πέρασαν στο φροντιστήριο μαθαίνοντας τη στρυφνή γλώσσα με τις κοφτές λέξεις και το αρχαιοελληνικό συντακτικό.
Ωραία επινόηση το στήσιμο της εξέδρας μπροστά στο στρατιωτικό άγημα που απέδωσε τιμές φορώντας στολή «αγγαρείας» με παραλλαγή. Περνούσε όλα τα σωστά μηνύματα στους Ελληνες. Αφενός, σου εμπεδώνεται υποσυνείδητα η πεποίθηση ότι όσοι κάνουν αγγαρεία (για να ξεπληρώσουν χρήματα που δεν είδαν και δεν έπιασαν ποτέ) είναι στρατιώτες της ιδέας της ευρωπαϊκής «ολοκλήρωσης». Αφετέρου, με την εξέδρα η Αυτής Μεγαλειότης της συνοφρυωμένης δανειστού έφτασε στο ίδιο ύψος με την ελληνική σημαία.
Στην επόμενη επίσκεψη, ίσως, να πρέπει η εξέδρα να είναι πιο ψηλή, ώστε η κυρία Μέρκελ να μην υποχρεώνεται να σηκώνει το κεφάλι της για να δει το εθνικό σύμβολο μιας πατρίδας που πολέμησε (όσο κανένας) το Τρίτο Ράιχ.
Τα κρατικά κτίρια που στεγάζουν το γραφείο του πρωθυπουργού και την Προεδρία της Δημοκρατίας, εξαιρετικά! Μάλλον πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να πουληθούν κι αυτά. Το φαγητό πρέπει να ήταν συμπαθητικό, αλλά η καχυποψία του μέσου Ούνου πολίτη κατέστησε απαγορευτική την αποκοτιά να δοκιμάσει η λιχούδα καγκελάριος τους ντόπιους μεζέδες. Οι οδηγίες των οικοδεσποτών σίγουρα ήταν αυστηρές, αλλά κανείς δεν μπορούσε να στοιχηματίσει πόσο εκδικητικός και επικίνδυνος μπορεί να γίνει ένας μάγειρας μιας καταπιεσμένης χώρας.
Μια ηδονή που δεν απέφυγε να γευτεί η σημαντική καλεσμένη ήταν η ανάγνωση των μεταφράσεων από τον σχολιασμό των ανούσιων φράσεών της. Ο τρόμος των ιθαγενών απέναντι σε κάθε λέξη, υπαινιγμό και φράση της θύμισε την έκσταση που ένιωθαν οι πρόγονοί της όταν έβαζαν τους ανθρώπους με τα εξάκτινα αστέρια στα πέτα να σκάψουν τους λάκκους τους.
Χαρά μεγάλη της πρόσφερε και το θέαμα του «επιχειρηματικού κόσμου» της Ελλάδας, όπως στεκόταν δίπλα στους συμπατριώτες της. Οι μικροί πλανήτες, οι ετερόφωτοι, που περιμένουν να ζεσταθούν από το κρατικό χρήμα και τον μέλανα ήλιο της Κεντρικής Ευρώπης.
Ολα καλά πήγαν στην Αθήνα, τελικά. Το καλύτερο όμως ήταν η αναχώρηση και η επιστροφή στα πάτρια…
Παναγιώτης Λιάκος
