Εννέα μήνες μετά την αποχώρησή του από τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου της Τράπεζας Κύπρου, ο Ανδρέας Ηλιάδης «σπάει» τη σιωπή του και υποστηρίζει ότι υπήρχε ένα «καλά καταστρωμένο σχέδιο διάλυσης ολόκληρου του τραπεζικού συστήματος και κυρίως της Τράπεζας Κύπρου, η οποία τότε βρισκόταν σε καλή οικονομική κατάσταση».
Σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα «StockWatch» και αναδημοσιεύεται στην εφημερίδα «Σημερινή», με τίτλο «Αλήθειες και ψέματα για το ξεπούλημα της Τράπεζας Κύπρου», ο κ. Ηλιάδης επιρρίπτει ευθύνες στον τέως Πρόεδρο της Κύπρου Δημήτρη Χριστόφια και στον διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας Πανίκο Δημητριάδη, τον οποίο διόρισε ο πρώτος.
Για να στηρίξει την άποψή του ο κ. Ηλιάδης παραθέτει σειρά γεγονότων και επιχειρημάτων, ανάμεσα στα οποία είναι:
-Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών σε όλη την Ευρώπη, περιλαμβανομένων των δύο μεγάλων κυπριακών τραπεζών θα έπρεπε να ολοκληρωθεί στις 30/6/2012 και οι προσπάθειες της Τράπεζας Κύπρου ήταν στην κορύφωση τους.
-Υπενθυμίζει ότι οι κεφαλαιακές ανάγκες που υπέδειξε το τεστ αντοχής από την ΕΑΤ (Ευρωπαϊκή Αρχή Τραπεζών) ήταν 1,56 δισ. ευρώ.
-Με σύμβουλο την Deutsche Bank δρομολογήθηκε η πώληση των δύο ασφαλιστικών εταιρειών, η οποία και θα ενίσχυε τα κεφάλαια της Τράπεζας κατά 270 εκατ. ευρώ περίπου.
Με το πόσο αυτό θα ολοκληρώναμε την ανακεφαλαιοποίηση αναφέρει ο κ. Ηλιάδης.
Ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας , αντί να στηρίξει τις πιο πάνω προσπάθειες μας και να μας δώσει έγκαιρα απαντήσεις από την Ε.Α.Τ. , καταγγέλλει ο κ. Ηλιάδης, «τορπίλισε και τις προσπάθειες πώλησης των ασφαλιστικών εταιρειών με συνεχείς επιστολές του οι οποίες δημιούργησαν επιπλοκές στην όλη διαδικασία».
Αναφορικά με τα δεδομένα της Τράπεζας Κύπρου την περίοδο εκείνη (30/6/2012) ο κ. Ηλιάδης παραθέτει τα εξής στοιχεία:
-Καταθέσεις: 28,1 δισ. ευρώ
-Καθαρές χορηγήσεις: 26,5 δισ. ευρώ
-Κεφάλαια μετόχων: 2,24 δισ. ευρώ
-Δείκτης βασικών ίδιων κεφαλαίων: 7,3%
-Έκτακτη Ενίσχυση Ρευστότητας (ELA): Μηδέν
(Σημ. Η Λαϊκή Τράπεζα είχε δανειστεί από τον ELA ρευστότητα 9.5 δισ. ευρώ στις 3/7/2012).
Δηλαδή, αναφέρει ο κ. Ηλιάδης, η Τράπεζα Κύπρου τον Ιούνιο του 2012 δεν χρειαζόταν ELA και επισημαίνει:
«Φαίνεται όμως ότι αυτά δεν ενδιέφεραν καθόλου ορισμένους κύκλους. Εκείνο που τους ενδιέφερε ήταν πως θα μπορέσουν να πλήξουν την αξιοπιστία της Τράπεζας Κύπρου και να την αποδομήσουν, αποδεικνύοντας τάχα ότι για όλα φταίει ο υπερμεγέθης τραπεζικός τομέας, οι τραπεζίτες και όλοι οι άλλοι εκτός από την δικές τους ενέργειες και τη δική τους απραξία».
Ο κ. Ηλιάδης επικρίνει την κυβέρνηση Χριστόφια ότι:
α) Δεν προσπάθησε έγκαιρα να λάβει μέτρα για να κρατήσει το αξιόχρεο της Κύπρου ψηλά. Μήπως δεν γνώριζε ότι το αξιόχρεο των Τραπεζών επηρεάζεται και είναι πάντοτε κατώτερο του αξιόχρεου της χώρας;
β) Έκανε δεκτό το κούρεμα των ομολόγων του ελληνικού δημοσίου με υπογραφή του ίδιου του πρόεδρου, χωρίς να διαπραγματευτεί ανταλλάγματα από την Ευρωζώνη που να διασφαλίζουν την Κύπρο;
Αντί λοιπόν να υπάρξει συστράτευση για την αντιμετώπιση μιας τόσο δύσκολης οικονομική συγκυρίας, ξεκίνησε, σύμφωνα με τον κ. Ηλιάδη , «η προσπάθεια αποδόμησης μιας τράπεζας με γερές βάσεις».
Για την μελέτη της Pimco, αναφέρει ότι, αυτή βασίστηκε σε παραμέτρους που έδωσε ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας καθώς και στην αλλαγή που ο ίδιος εφάρμοσε, όσον αφορά τον τρόπο που μέχρι τότε η Κεντρική Τράπεζα αντιμετώπιζε τα αναδιαρθρωμένα δάνεια (δάνεια που στην πορεία άλλαξε η περίοδος αποπληρωμής τους).
Δεν εξεπλάγη, λέει ο κ. Ηλιάδης, γιατί ο διοικητής από τις αρχές Ιουλίου 2012 διέρρευσε την εκτίμηση ότι οι ανάγκες των τραπεζών ήταν στα 10 δισ. ευρώ.
«Η κυβέρνηση και ο διοικητής φανερά πλέον, αλλά και υπόγεια, ξεκίνησαν καθημερινό πόλεμο με στόχο πάντα τις τράπεζες», υποστηρίζει ο πρώην διευθύνων σύμβουλος της Τράπεζας Κύπρου.
Για την αγορά των ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου από την δευτερογενή αγορά ο κ. Ηλιάδης υποστηρίζει μεταξύ άλλων :
– Η αγορά των ομολόγων έγινε με «καταγεγραμμένες» «ομόφωνες» αποφάσεις όλων των αρμοδίων επιτροπών της Τράπεζας και του Διοικητικού Συμβουλίου.
– Οι αγορές έγιναν το δ’ τρίμηνο του 2009 και το α’ τρίμηνο του 2010 όταν η αξιοπιστία του ελληνικού χρέους με βάση τους Moody’s βρισκόταν στην κατηγορία Α2 και Α3.
– Την περίοδο αυτή οι εκδόσεις του ελληνικού δημοσίου καλύφθηκαν με τριπλάσια ζήτηση. Όλες οι τράπεζες τοποθετούσαν σε Ομόλογα Δημοσίου τα οποία ήταν μηδενικού ρίσκου όπως ορίζουν η Βασιλεία ΙΙ & ΙΙΙ.
– Στις αρχές Οκτωβρίου 2009, τα ελληνικά ομόλογα σε γερμανικές τράπεζες ήταν 29,5 δισ. ευρώ και μέχρι το τέλος Μαρτίου 2010 αυξήθηκαν σε 32,7 δισ. ευρώ με βάση στοιχεία της Bank of International Settlements. Επομένως οι γερμανικές τράπεζες δεν πουλούσαν την περίοδο εκείνη – όπως οι υπόγειοι κύκλοι διαδίδουν – αλλά αγόρασαν πρόσθετα 3,2 δισ. ευρώ.
– Η εισήγηση για την πώληση το Σεπτέμβριο του 2009 του 1,5 δισ. ευρώ περίπου ομολόγων ελληνικού δημοσίου ξεκίνησε με πρωτοβουλία/εισήγηση των κ.κ. Χρ. Πατσαλίδη και Ν. Καρυδά και κανενός άλλου. Η σιωπηρή αποδοχή της ενέργειας αυτής από τον κ. Κυπρή, στερείται αλήθειας και έχει σκοπό να οικειοποιηθεί τα σχετικά θετικά σχόλια.
Ο κ. Ηλιάδης κάνει λόγο για « ξεπούλημα» της Τράπεζας Κύπρου- Ελλάδας, η οποία από την ίδρυση της το 1991 (με εξαίρεση το 2012) έδωσε σημαντικά κέρδη στο συγκρότημα.
«Η Τράπεζας Πειραιώς με την απόκτηση της κατάφερε να μετατρέψει τα κεφάλαια της από αρνητικά σε θετικά και να ενισχύσει τη θέση της από όλες τις πλευρές», καταλήγει ο πρώην διευθύνων σύμβουλος της Τράπεζας Κύπρου, Ανδρέας Ηλιάδης.
πηγή: www.iefimerida.gr
