Και κάτι ευχάριστο μέσα στην κατήφεια: Η είδηση των ημερών είναι αντάξια του συλλογικού ναυαγίου μας! Συνέρρευσαν τα πλήθη στο ΟΑΚΑ για να απολαύσουν (!!!) τις επιδόσεις της 68χρονης Αννας Βίσση στο τραγούδι και γενικότερα τη σκηνική παρουσία της. Πού το κακό θα έλεγε κάποιος; Τα 90.000-100.000 άτομα που στριμώχτηκαν για να θαυμάσουν την Ελληνίδα Ερθα Κιτ απέδειξαν, πληρώνοντας εισιτήριο μάλιστα, ότι η κοινωνία μας ουδόλως διέπεται από νοοτροπίες ηλικιακού ρατσισμού. Και στις 25χρονες πετάει γαρδένιες στις πίστες και στα παλκοσένικα και τις (περίπου) 70χρονες αποθεώνει στα στάδια. Ολοι και όλες έχουμε δικαίωμα σε μία θέση στον ήλιο. Αυτό είναι καλό. Καλό δεν είναι να συμπεριφέρεσαι αγελαία και να πείθεσαι ότι «λατρεύεις» κάτι με το οποίο, συχνά, διαπιστώνεις ότι δεν έχεις καμία σχέση.
Οι μυριάδες των Αθηναίων που πήγαν στο Ολυμπιακό Στάδιο και έσκασαν φράγκα για εισιτήριο δεν ήταν όλες αμετανόητοι οπαδοί της Βίσση. Η ευαρέσκεια σε κάποια τραγούδια της καταστερώθηκε σε… μανία λόγω διαφήμισης. Η διαφήμιση γεννά ανάγκες (που συνήθως δεν υπάρχουν), εντείνει συμπάθειες, αντιπάθειες, αγάπες και μίση και ευνοεί συναυλίες όπως της Βίσση. Αυτονόητα όλα αυτά.
Επίσης αυτονόητο θα έπρεπε να είναι ότι άπαντες διαφημίζονται, πλην έκαστος στον εαυτό του για τον εαυτό του. Δηλαδή, κανείς δεν προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του για ό,τι πραγματικά χρειάζεται για να βελτιώσει το πνευματικό, βιοτικό, οικονομικό επίπεδό του και να θωρακίσει την υγεία του. Δεν βάζουμε σποτάκια στην τηλεόραση, χρωματιστά και… κυλιόμενα κουτάκια σε ιστοσελίδες, ολοσέλιδες καταχωρίσεις στις εφημερίδες με συνθήματα «διάβασε!», «μη χασομεράς», «μην πετάς τα λεφτά σου σε αηδίες», «μια ζωή την έχεις, μην τη χαλάς χαζεύοντας στο ίντερνετ», «μην τρως σαν το γουρούνι, θα χοντρύνεις», «άμε, χριστιανέ μου, στο γυμναστήριο, γιατί πλήρωσες ετήσια συνδρομή και δεν έχεις πατήσει;», «ακόμα πίνεις, ρε μπεκροκανάτα;», «κοιμήσου στην ώρα σου, μη βρικολακιάζεις».
Ο καλός μας εαυτούλης δεν διαφημίζει τα συμφέροντά του σε εμάς και όποτε κάποιος άλλος μας τα υπενθυμίζει του κακιώνουμε, διότι σχηματίζουμε την εντύπωση ότι μπαίνει στα χωράφια μας και επιδιώκει να μας κάνει κουμάντο. Η πανανθρώπινη εμπειρία έχει διδάξει ότι συνήθως μας ευνοούν εκείνοι που ηχούν δυσάρεστοι, «ξινοί», αγενείς, αδιάκριτοι και μας προτείνουν λύσεις που φαντάζουν απωθητικές. Αυτούς κυρίως πρέπει να ακούμε.
Στο άμεσο και απώτερο μέλλον τη συναυλία θα τη θυμάται κυρίως η ίδια η καλλιτέχνιδα. Οχι τόσο όσοι συνωστίσθηκαν για να την «αποθεώσουν». Τυχεροί, λοιπόν, όσοι είδαν τη Βίσση και κατόρθωσαν να τους αρέσει (άρα ενθουσιάζονται με οτιδήποτε). Ακόμα πιο τυχεροί, σώφρονες, έξυπνοι και μελλοντικώς ισχυροί όσοι εκείνη την ώρα έκαναν κάτι χρήσιμο για τον εαυτό τους.
