Χθες το πρωί μού τηλεφώνησε κρατικός αξιωματούχος που εμπλέκεται στην υπόθεση της πόντισης του καλωδίου. Με εγκάλεσε επειδή τάχα «δεν τήρησα τη δεοντολογία» και «αναπαρήγαγα (δήθεν) fake news». Γιατί; Διότι η εφημερίδα μας φιλοξένησε στο πρωτοσέλιδό της ένα ρεπορτάζ της «Καθημερινής» -που επιβεβαίωνε την «Εστία» της 7ης Αυγούστου-, σύμφωνα με το οποίο το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου αλλάζει δρομολόγιο για να μην… ενοχληθούν οι Τούρκοι. Ηταν τέτοιο το ύφος του, που, ενώ είμαι γενικώς ήρεμος και πάντοτε ακούω με προσοχή τη διαφορετική άποψη, πρέπει να με άκουσε σε ζωντανή μετάδοση όλη η πλατεία Προσκόπων στο Παγκράτι. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες γιατί καταλαβαίνω την κατάσταση του αξιωματούχου μετά τη διαρροή της πληροφορίας. Ηταν πιεσμένος δεδομένου ότι δίνει λόγο στην αγορά. Το αν το υπουργείο Εξωτερικών σε συνεννόηση με την πλειοδότρια γαλλική εταιρία συναποφάσισαν για λόγους «γεωπολιτικού ρίσκου» να οπισθοχωρήσουν και άφησαν να διαρρεύσει τη μεταβολή των σχεδίων τους στην «Καθημερινή», αυτό είναι πρόβλημα της κυβέρνησης και του κυρίου Γεραπετρίτη, που μέχρι πρότινος έλεγε δημοσίως ότι «οι φρεγάτες μας θα υπερασπίσουν την κυριαρχία» και άφησε να διαρρεύσει ότι το πλοίο θα κάνει ενημέρωση στην Τουρκία «με προβολή γαλλικής σημαίας».
Βεβαίως, είναι και του αξιωματούχου στον βαθμό που εμπλέκεται ή όχι στη λήψη των αποφάσεων. Από την έντονη συνομιλία μας, όμως, συγκράτησα δύο πράγματα:
– Την ομολογία του ότι το θέμα απασχολεί σήμερα την επικαιρότητα επειδή το προβάλαμε εμείς στην πρώτη σελίδα μας. Η «Καθημερινή» για δικούς της λόγους -σεβαστοί- το κράτησε στις μέσα σελίδες της, χωρίς τίτλο. Εμείς το βάλαμε στη βιτρίνα. Απόδειξη ότι ο Τύπος, όταν θέλει, έχει παρέμβαση. Ολα τα κανάλια χθες έπαιζαν ψηλά στην ειδησεογραφία τους τις εξελίξεις με το καλώδιο επειδή για εμάς ήταν πρώτο θέμα. Και ήταν γιατί παρακολουθούμε εκ του σύνεγγυς τα γεγονότα από τις 7 Αυγούστου, όταν εκχωρήθηκε το πλειοψηφικό πακέτο του GSI στους Γάλλους και θέσαμε από την πρώτη στιγμή το ζήτημα με τον τίτλο «Ερωτήματα συγκυριαρχίας». Με τον τρόπο που εξελίσσονται δυστυχώς τα πράγματα απεμπολείται κυριαρχία. Δεν πρόκειται περί ερωτήματος.
Το δεύτερο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήταν η ωμότητα της παρέμβασης. Το ύφος. Διότι, δυστυχώς, δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Αν ήταν, δεν θα το αξιολογούσα. Χθες το πρωί παρακολούθησα υπουργό να απαξιώνει τις αποκαλύψεις Ελληνίδας δημοσιογράφου του Politico για τον τζίρο της ευεξίας στην Ελλάδα με τη φράση «είναι καρα-γκακά αριστερή». Αντί να απαντήσει, δηλαδή, σε ένα ρεπορτάζ, ασχολήθηκε με τις πραγματικές ή εικαζόμενες πολιτικές πεποιθήσεις μιας δημοσιογράφου. Ο κύριος Μακάρθι, υπουργός επίσης, επιτέθηκε σε δημοσιογράφο επειδή δεν του άρεσε η ερώτησ΄γ του για τυχόν αλλαγή ηγεσίας στη Ν.Δ., λέγοντας ότι πρέπει να έχει πάρει ναρκωτικά για να υποβάλλει τέτοια ερωτήματα. Τις προάλλες, επίσης, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επετέθη σε δημοσιογράφο που κάνει ενοχλητικές ερωτήσεις και από τότε (μολονότι κάπως ηρέμησε) δεν υπάρχει περίπτωση να του υποβληθεί από τον συγκεκριμένο ερώτηση χωρίς να τη σχολιάσει και να τη βαθμολογήσει. Προτού απαντήσει! Ακόμη και ο ίδιος ο πρωθυπουργός τόλμησε στη θερινή συνέντευξή του στο Open να πει ότι υπάρχουν Ελληνες δημοσιογράφοι που γράφουν πράγματα που δεν τα ισχυρίζονται ούτε οι Τούρκοι (πάλι για το καλώδιο ήταν η συζήτηση), λησμονώντας ότι μεταξύ αυτών στους οποίους απευθυνόταν περιλαμβάνονται και ορισμένοι που διώχθηκαν από τη γείτονα με την κατηγορία ότι «παρεμποδίζουν την πολιτική της στο Αιγαίο»!
Επειδή τα κρούσματα δεν είναι ένα και δύο, αλλά είναι πια πολλά και εκδηλώνονται πλέον στο φως της ημέρας, ρωτώ το εξής απλό: Τι κάνει η ΕΣΗΕΑ; Σιωπά όταν υπουργοί επιτίθενται σε μέλη της; Και αν σιωπά από επιλογή για να κρατήσει ισορροπίες και δεν προστατεύει τα μέλη της, με ποιον είναι; Τι κάνει, επίσης, η Ενωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου; Σιωπά όταν υπουργοί επιτίθενται σε μέλη της; Και έρχεται μετά κάποιος και μας ανεμίζει την Εκθεση της Κομισιόν, κάνοντάς μας και μαθήματα για το κράτος δικαίου; Αυτή είναι η ελευθεροτυπία επί της φιλελευθέρας κυβερνήσεως; Βεβαίως, για να τολμούν να μιλούν έτσι υπουργοί σε δημοσιογράφους που απλώς ρωτούν ή δημοσιεύουν ρεπορτάζ σημαίνει ότι βρίσκουν πρόσφορο έδαφος. Το οποίο κατέστη πρόσφορο γιατί κάποιοι το επιτρέψανε. Ε, λοιπόν, «εμείς», η Ελλάς, που υπερηφανευόμαστε ότι δεν είμαστε στην κατηγορία των χωρών όπου ανήκουν η Βουλγαρία και η Ρουμανία, αλλά σε «ανωτέρα», διασυρόμαστε από το Σάββατο μετά τις αποκαλύψεις της «Wall Street Journal» για τα έργα και τις ημέρες της πρέσβεως των ΗΠΑ στην Ελλάδα.
Διασυρόμαστε από τον βουλγαρικό και τον ρουμανικό Τύπο. Διασυρόμαστε γιατί η φράση που της αποδίδεται ότι «μπορούμε να ρίξουμε όποια κυβέρνηση θέλουμε ακόμα και εδώ στην Ελλάδα» (αισθάνεται ότι μπορεί να παίζει το πολιτικό προσωπικό ως χάνδρα στο κομπολόι της) έχει προκαλέσει πολιτική θύελλα στη Σόφια και στο Βουκουρέστι αλλά όχι στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα είναι απλώς μεσημέρι. Στην Ελλάδα ο Τύπος… σιωπή. Λέξη στις πρώτες σελίδες, πλην ημών. Στην Ελλάδα τα σάιτ μεγάλων ομίλων «ανεβάζουν» τη μετάφραση του δημοσιεύματος στον ιστό και ώρες αργότερα την «κατεβάζουν» χωρίς να λογοδοτούν σε κανέναν. Στην Ελλάδα είμαστε Σοβιέτ. Εάν κρύβεις ειδήσεις από τους πολίτες και δεν αισθάνεσαι ότι μπορείς να ασκείς ελεύθερα το λειτούργημά σου στη χώρα σου, αν «κατεβάζεις» ρολά στην πληροφόρηση, εκεί όπου πρέπει να τα «ανεβάζεις», τότε είσαι άξιος της μοίρας σου. Αυτό, όμως, δεν συνεπάγεται ότι είναι αθώοι όσοι λογοκρίνουν. Οτι είναι ελεύθεροι οι υπουργοί και οι (διορισμένοι) κρατικοί αξιωματούχοι να παρεμβαίνουν στο έργο των ΜΜΕ και να τα ελέγχουν επειδή αποκαλύπτουν τις πομπές της Πολιτείας. Οσοι έχουν προσβληθεί από τη «μαστούρα» της εξουσίας, θερμή παράκληση: Να πάνε για αποτοξίνωση. Αν δεν πετύχει κι αυτό, το επόμενο είναι εκεί όπου νοσηλεύτηκε επ’ ολίγον ο Μαζωνάκης.
