Η εικόνα από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ κατά τη διάρκεια της ομιλίας του Κυριάκου Μητσοτάκη αποτέλεσε μια σκληρή προσγείωση στην πραγματικότητα για το Μέγαρο Μαξίμου. Τα σχεδόν άδεια έδρανα της αίθουσας ακύρωσαν στην πράξη το αφήγημα που καλλιεργείται συστηματικά στο εσωτερικό της χώρας, το οποίο θέλει τον Έλληνα πρωθυπουργό να απολαμβάνει ευρείας αποδοχής και να αποτελεί ηγετική φυσιογνωμία με αδιαμφισβήτητη διεθνή ακτινοβολία.
Η σύγκριση μάλιστα με άλλες παρουσίες στο βήμα καθιστά την εικόνα ακόμη πιο αποκαρδιωτική, καθώς το σκηνικό της εγκατάλειψης ξεπέρασε ακόμη και την ομιλία του Μπενιαμίν Νετανιάχου. Στην περίπτωση του Ισραηλινού πρωθυπουργού, η απουσία ακροατηρίου ήταν αποτέλεσμα οργανωμένης πολιτικής διαμαρτυρίας, με δεκάδες διπλωματικές αποστολές να αποχωρούν μαζικά καταδικάζοντας τα εγκλήματα στη Γάζα. Αντίθετα, στην περίπτωση του Κυριάκου Μητσοτάκη, η απουσία δεν έκρυβε κάποιο ηχηρό πολιτικό μήνυμα ή διπλωματικό μποϊκοτάζ, παρά μόνο τη διεθνή αδιαφορία.
Αυτή η εμφανής απαξίωση της παρουσίας του στη Νέα Υόρκη αποδομεί πλήρως το προφίλ του ισχυρού παίκτη στη διεθνή σκακιέρα. Όταν η αίθουσα της Γενικής Συνέλευσης αδειάζει από καθαρή έλλειψη ενδιαφέροντος, το πλήγμα για το κύρος ενός ηγέτη που επενδύει επικοινωνιακά στη δημόσια εικόνα του εκτός συνόρων αποδεικνύεται βαρύ.