Δύο γεγονότα αρκούν. Την ώρα που η βενζίνη στα πρατήρια κοντεύει τα 2,5 ευρώ και οι τιμές του φυσικού αερίου εκτινάσσονται στα ύψη, η αμερικανική εφημερίδα «Wall Street Journal» αποκαλύπτει με λεπτομέρειες τα «άπλυτα» της πρέσβεως των ΗΠΑ στην Αθήνα, το πώς αξιοποιείται το ελληνικό έδαφος ως κόμβος μεταφοράς για την πώληση φυσικού αερίου στα Βαλκάνια με δισεκατομμύρια δολάρια κέρδη, πώς εμπλέκονται σε αυτό με ταπεινωτικούς όρους η κυβέρνηση και η ημετέρα προτιμώμενη διαπλοκή και γιατί η Ελλάδα δεν αξιοποίησε ούτε μισό ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης για επενδύσεις στην αποθήκευση ενέργειας με μπαταρία. Είναι προφανές γιατί, το είπε και ο πρωθυπουργός σε συνέντευξή του στο Bloomberg κατά την παραμονή του στις ΗΠΑ ισορροπώντας ανάμεσα σε συμφέροντα: διακήρυξε ότι θα επιμείνει στην «πράσινη μετάβαση», αλλά τόνισε ότι «για πολλά χρόνια θα έχουμε πετρέλαιο και φυσικό αέριο». Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται να ακυρώνονται επενδύσεις αποθήκευσης ενέργειας σε μπαταρία παραγωγής Tesla στη βόρεια Ελλάδα που θα οδηγούσαν σε φτηνότερες τιμές. Ο λαός έπεται, τα λόμπι προηγούνται.
Το δεύτερο γεγονός ήταν ο διαχωρισμός των Ελλήνων από τον βουλευτή του Νότιου Τομέα και εκλεκτό της τρόικας στα χρόνια των Μνημονίων Χάρη Θεοχάρη. Ο κ. Θεοχάρης επιφύλαξε κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής εκπομπής έναν χαρακτηρισμό για τη μεγάλη πλειονότητα των Ελλήνων που αυτή τη στιγμή ζουν στο όριο της φτώχειας ή μόλις και μετά βίας τα καταφέρνουν: τους αποκάλεσε «κακομοίρηδες». Δεν είναι μεμονωμένη άποψη. Η υπουργός Οικογένειας Δόμνα Μιχαηλίδου στο παρελθόν δήλωσε ότι πολλά παιδιά κάνουν μόνο οι φτωχοί. Είχε προηγηθεί η βουλευτής Αχαΐας Χριστίνα Αλεξοπούλου με τη φράση «το τζάμπα πέθανε». Είχε προηγηθεί ο βουλευτής Πιερίας Σπύρος Κουλκουδίνας που δήλωσε στο Κανάλι της Βουλής (Λ. Πέγκος) ότι τα μέσα μαζικής μεταφοράς είναι για τους φτωχούς «που δεν αντέχουν» τα 10 ευρώ βενζίνης ημερησίως. Και βεβαίως είχε προηγηθεί κάποτε ο ίδιος ο πρωθυπουργός με τη γνωστή θεωρία του για τις κοινωνικές ανισότητες. Εδώ τα πράγματα έχουν αρχίσει και προσλαμβάνουν ξεκάθαρη μορφή. Από τη μία έχουμε να κάνουμε με ένα μπλοκ συμφερόντων πρέσβεων, πρωθυπουργών, υπουργών, βουλευτών, ολιγαρχών, αριστοκρατίας κομματικών μανδαρίνων, συστημικών δημοσκόπων, στρατευμένων μέσων ενημέρωσης, ενίοτε τμήματος της δικαστικής εξουσίας, το οποίο «συγχωνευμένο» εις σάρκαν μίαν υπερασπίζεται με πάθος μία πολιτική που όχι απλώς οδηγεί στον πλουτισμό μιας μεγάλης παρέας ολίγων αλλά, όπως εξελίσσονται τα πράγματα, εφαρμόζεται ωμά εις βάρος του εθνικού συμφέροντος και εναντίον του συμφέροντος εκατομμυρίων πολιτών. Με σκοπό (δεν γίνεται κατά λάθος) τη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, οι οποίες όμως, όσο υπάρχουν, αποτελούν βόμβα στα θεμέλια της πολιτικής και οικονομικής σταθερότητας του τόπου. Η κοινωνική σταθερότητα είναι προϋπόθεση και για τη σταθερότητα στο πεζοδρόμιο. Για την κοινωνική και εργασιακή ειρήνη.
Από το δημοσίευμα της «Wall Street» για το πώς το μονοπώλιο του ρωσικού φυσικού αερίου έχει αντικατασταθεί από το πανάκριβο μονοπώλιο του αμερικανικού φυσικού αερίου (που οδηγεί σε κοσμογονικές πολιτικές ανατροπές στη Γαλλία και τη Γερμανία) συγκρατούμε δύο στοιχεία: το πρώτο είναι πως τα κέρδη των Ελλήνων ενδιάμεσων για την προώθηση του δυτικού φυσικού αερίου στα Βαλκάνια ανέρχονται σε βάθος χρόνου σε 2 δισεκατομμύρια δολάρια. Από πουθενά δεν προκύπτει όμως ότι η εξυπηρέτηση που κάνει η Ελληνική Δημοκρατία για τη διέλευση του αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου από το έδαφός της, που βοηθά και στη σταθεροποίηση της αμερικανικής οικονομίας, ανταμείβεται υπέρ του Ελληνα πολίτη. Το αμερικανικό LNG περνά από τις θάλασσές μας και από το έδαφός μας μέσα από τον Κάθετο Διάδρομο όσο αυτός μπορεί να λειτουργήσει. Και τούτο διότι, παρά την τεράστια διαφήμιση που έχει γίνει στο έργο, οι χώρες της ανατολικής Ευρώπης φαίνονται επιφυλακτικές -ακόμα και η Ουκρανία- λόγω κόστους και έτσι η ακτίνα εμβέλειας του έργου μοιάζει να περιορίζεται στα Βαλκάνια. Παρά ταύτα το εθνικό συμβούλιο ενεργειακής ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών δεν έκανε μία χειρονομία στον ελληνικό λαό για το γεγονός ότι η γεωγραφία της Ελλάδας είναι κρίσιμη για την εξυπηρέτηση των δυτικών συμφερόντων. Φτάσαμε μάλιστα στο άλλο άκρο: να ακούμε τον Ελληνα υπουργό Εξωτερικών να δίνει διαλέξεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, να διακηρύσσει στο Columbia ότι η γεωγραφία στις μέρες μας δεν έχει καμία σημασία και να ακυρώνει έτσι εμμέσως τη γεωπολιτική σημασία της χώρας! Αντί της διανομής συμμαχικού μερίσματος στους Ελληνες με φθηνές τιμές ενέργειας, έχουμε και απειλές.
Η πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως υποστηρίζει το δημοσίευμα της «Wall Street Journal», είπε σε κλειστή συνάντηση στην πρεσβευτική κατοικία ενώπιον του Ελληνα υπουργού Ενέργειας, που αναγκαστικά αντέδρασε, ότι η χώρα της μπορεί να ρίξει όποια κυβέρνηση θέλει ακόμα και στην Ελλάδα. Δεν είναι κάτι που δεν ξέραμε. Η πρεσβευτική κατοικία είναι μεσοτοιχία με το γραφείο του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή στην οδό Παναγή Κυριακού. Οι φωνές της αντήχησαν μέχρις εκεί. Εχουμε βιώσει την πτώση της κυβέρνησής του το 2009 σε αντίδραση για την ενεργειακή της πολιτική. Είναι όμως χαρακτηριστικό ότι τα πράγματα έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο που πλέον δεν τηρούνται ούτε τα προσχήματα. Με μία διαφορά βεβαίως: Αλλο η πτώση μιας κυβέρνησης επειδή προτάσσει και υπηρετεί το εθνικό συμφέρον και φθάνει να ενοχλεί ακόμη και τους συμμάχους της κι άλλο πράγμα η τυχόν αποσταθεροποίηση μιας κυβέρνησης που διαπλέκεται με τους συμμάχους σε deals, καταφέρνει να τους δυσαρεστεί και στο τέλος από υπηρέτης γίνεται αποσυνάγωγος. Η ταύτιση με τα λόμπι εις βάρος των συμφερόντων του ελληνικού λαού οδηγεί σε επικίνδυνα μονοπάτια, που σε κάθε περίπτωση πάντως αποδοκιμάζονται.
Η κυβέρνηση οφείλει εξηγήσεις στον ελληνικό λαό. Και για την ταύτισή της με μία πολιτική από την οποία αποκομίζουν όφελος οι πολίτες τρίτων χωρών αλλά όχι οι Ελληνες, αλλά και για τη διολίσθησή της σε έναν δρόμο διχαστικό, εμπρηστικό, αποκρουστικό, που ανατινάζει τη σταθερότητα που η ίδια επικαλείται. Εφόσον συνεχιστεί το πάρτι στις τιμές της ενέργειας και ιδιαίτερα των καυσίμων και του πετρελαίου θέρμανσης τον χειμώνα, ο κύριος πρωθυπουργός αντιμετωπίζει τον πολιτικό κίνδυνο να αποδοκιμαστεί στις εκλογές ως εκπρόσωπος αυτής της Νέας Δύσης που από ευημερία παράγει φτώχεια και δυστυχία και δευτερευόντως ως αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας. Οι πολίτες σταδιακά έτσι τον εκλαμβάνουν. Ως ιδεολογικό υποκατάστημα. Εννοείται πως εμείς αγωνιζόμαστε για μία άλλη Δύση. Αυτή που θαυμάσαμε στη νεότητά μας. Τη Δύση της δημιουργίας που ακτινοβολούσε στους λαούς.
