Ως προς την περίπτωση της Ρουμανίας, το πολιτικό παρασκήνιο είναι πολύ πιο σύνθετο από μια απλή υπόθεση με στοιχεία παραπολιτικού ύφους «συνωμοσίας».
Η κεντροδεξιά κυβέρνηση του Ιλιε Μπολότζαν κλυδωνιζόταν ήδη από τις αρχές του 2026 λόγω των δημοσιονομικών διαφωνιών που είχε με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (PSD), καθώς το δημοσιονομικό έλλειμμα είχε ανέλθει στο 9,3% του ΑΕΠ το 2024, πριν υποχωρήσει στο 7,9% το 2025. Στις 23 Μαρτίου, λοιπόν, το PSD είχε ήδη δρομολογήσει εσωτερικές διαδικασίες για την άρση της στήριξής του προς τον Μπολότζαν. Κι εκεί ακριβώς εμφανίζεται στο προσκήνιο και ο αμερικανικός παράγοντας. Στις 31 Μαρτίου η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ προσγειώνεται στο Βουκουρέστι και δειπνεί στο πολυτελές εστιατόριο Isoletta με τον Σορίν Γκρίντεανου (τον νυν πρόεδρο του PSD) και τον υπουργό Ενέργειας Μπογκντάν Ιβαν. Επισήμως ελέχθη πως η συζήτηση κινούνταν «γενικώς» γύρω από τον Κάθετο Διάδρομο. Η δημοσιογραφική αλήθεια, όμως, θέτει το αμείλικτο ερώτημα: Γιατί η Αμερικανίδα διπλωμάτισσα επέλεξε να συναντηθεί κεκλεισμένων των θυρών με την ηγεσία του κόμματος που ετοιμαζόταν να ρίξει την κυβέρνηση, την ίδια ώρα που ο Μπολότζαν έβαζε εμπόδια στα αμερικανικά σχέδια;
Η ουσία της σύγκρουσης ήταν στυγνά οικονομική. Ο Μπολότζαν δεν ήταν εχθρός της Δύσης – το αντίθετο, μάλιστα. Αντιλαμβανόταν τον Κάθετο Διάδρομο (που συνδέει τις ελληνικές ενεργειακές πύλες σε Ρεβυθούσα και Αλεξανδρούπολη με τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και την Ουκρανία) ως μια υποδομή «πολλαπλών επιλογών». Αρνούνταν, όμως, πεισματικά να υπογράψει μακροχρόνιες, δεσμευτικές και εξαιρετικά ακριβές συμβάσεις για την αγορά αμερικανικού LNG από εταιρίες όπως η Venture Global.
Και αυτό γιατί η Ρουμανία κρύβει ένα τεράστιο «όπλο». Από το 2027 προβλέπεται να εκκινήσει η παραγωγή από το Neptun Deep, το γιγάντιο υπεράκτιο κοίτασμα της Μαύρης Θάλασσας (εμπλέκονται οι δύο μεγάλοι ενεργειακοί γίγαντες της χώρας, OMV Petrom και Romgaz), το οποίο θα μετατρέψει τη χώρα σε ενεργειακό εξαγωγέα. Γιατί, λοιπόν, ο Μπολότζαν να δεθεί χειροπόδαρα στο άρμα του πανάκριβου αμερικανικού LNG; Αντίθετα, ο σοσιαλδημοκράτης Μπογκντάν Ιβαν -όπως αποκαλύπτουν τώρα τα ρουμανικά μέσα ενημέρωσης- πίεζε παρασκηνιακά από τον Ιανουάριο, στέλνοντας απόρρητες επιστολές στον Μπολότζαν για την άμεση υπογραφή διακρατικής συμφωνίας με τις ΗΠΑ, εμπλέκοντας μάλιστα στην υπόθεση το υπουργείο Αμυνας αλλά και την εγχώρια υπηρεσία πληροφοριών (SRI). Η άρνηση του Μπολότζαν, πάντως, συνέπεσε με την ταχεία επιδείνωση της πολιτικής του θέσης. Στις 20 Απριλίου το PSD αποχώρησε από την κυβέρνηση μειοψηφίας, στις 28 του ίδιου μήνα κατέθεσε κοινή πρόταση μομφής με το εθνικιστικό AUR, και λίγο αργότερα, στις 5 Μαΐου, η κυβέρνηση ανατράπηκε με 281 ψήφους.
Η ουσία είναι πως μετά τις τελευταίες αποκαλύψεις η Ρουμανία αλλά και η Βουλγαρία προσπαθούν να αμυνθούν θεσμικά απέναντι στις καταγγελόμενες πιέσεις. Και το γεγονός αναδεικνύει ακόμα πιο έντονα τη στάση του Μεγάρου Μαξίμου, καθώς για τη χώρα μας το διακύβευμα των αποκαλύψεων της «Wall Street Journal» δεν αφορά απλώς στις τιμές του πανάκριβου LNG, αλλά εάν τελικώς η Ελλάδα παραμένει κυρίαρχο κράτος ή εάν έχει μετατραπεί σε προτεκτοράτο διεθνών συμφερόντων.
