Ας πούμε φτάνεις σ’ έναν τελικό Τσάμπιονς Λιγκ και χάνεις στο 93′ με αμφισβητούμενο πέναλτι. Οι οπαδοί σου (όσοι θα απομείνουν έπειτα από τα απανωτά προβλήματα υγείας που προκαλεί τόσο σασπένς), ενώ περίμεναν κούπα, θα ξεμείνουν με μια απίστευτη πίκρα που προκαλούν η αδικία, η γκίνια, η χασούρα στις λεπτομέρειες. Αν, όμως, εισπράξεις μια περιποιημένη τεσσάρα, ένα ξεγυρισμένο τάλιρο, μια απίθανη εξάρα, ουδέν πρόβλημα! Αντιθέτως, η εξέδρα των φανατικών σου θα λέει συνθήματα όπως «Δεν ξενερώνουμε ποτέ». Οσοι από τους φιλάθλους σου δεν φοβούνται την πούντα θα έχουν βγάλει τα μπλουζάκια τους και θα τα στριφογυρνούν αλαλάζοντας τον ύμνο της ομάδας. Πίκρα δεν θα υπάρχει για καιρό ούτε το αφόρητο συναίσθημα της κατάφωρης αδικίας. Επίσης, δεν θα μπορούσε να υπάρξει για την απώλεια του ματς ούτε κάποια «πειστική» δικαιολογία.
Η τεσσάρα είναι τεσσάρα, η πεντάρα πεντάρα και η εξάρα απολύτως εξάρα. Τίποτε από τα παραπάνω δεν είναι… παραλίγο νίκη ή ήττα στα σημεία. Οταν αρχίσει ο αντίπαλος να σε «γλεντάει», κατά έναν παράδοξο τρόπο το διασκεδάζεις και εσύ. Αλλωστε, το ποδόσφαιρο είναι γιορτή!
Αλεξάνδρεια
Η καταβαράθρωση κάποιου συλλόγου σε αγώνα μεγάλης σημασίας, επίσης, έχει διδακτικό χαρακτήρα. Αφαιρεί τον θανατηφόρο «φερετζέ» της ελπίδας. Αναδεικνύει το σφόλι που τρώει η ομάς σε όλο το ανατριχιαστικό μεγαλείο του. Οταν χάνεις, δεν πρέπει να καταφεύγεις στα νηπενθή, στις παρηγοριές στον άρρωστο. «Χάσαμε, τα κάναμε ρόιδο, είμαστε για κλάματα, μην ποντάρετε σε μας, διότι θα χάσετε τα αβγά, τα πασχάλια και τα εσώρουχά σας» είναι το σταθερό και ειλικρινές μήνυμα της συντριβής. Το λέει κι ο Καβάφης, άλλωστε: «Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί αόρατος θίασος να περνά / με μουσικές εξαίσιες, με φωνές – την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου / που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις. / Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει. / Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου· μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς».
Κάτι ήξερε ο Καβάφης από τοιαύτες καταστάσεις και είναι σωτήριο και ψυχωφελές ν’ ακούμε τις συμβουλές του ποιητού…
Παναγιώτης Λιάκος
