Η προεκλογική εκστρατεία στη Βρετανία έχει ξεκινήσει, με την προοπτική του οικονομικού χάους να αποτελεί το κυριότερο διακύβευμα
Οταν το Μάρτιο του 1933 ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ εκλεγόταν 32ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, είχε μία ρητή εντολή από το κόμμα των Δημοκρατικών και τον αμερικανικό λαό: να επουλώσει τις ανοιχτές πληγές του οικονομικού κραχ του 1929. Εμελλε να είναι αυτός που θα προσέφερε στους Αμερικανούς αυτό που έμεινε στην Ιστορία ως «New Deal», δηλαδή μια νέα συμφωνία με τον λαό και ευτυχισμένες ημέρες… που του έδωσαν τέσσερις θητείες στον Λευκό Οίκο. Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στη γηραιά Αλβιόνα, κάποιοι από το κόμμα των Τόρις πιστεύουν πως αυτό είναι το παράδειγμα που θα πρέπει να ακολουθήσει ο Ντέιβιντ Κάμερον, εάν θέλει να παραμείνει ο ένοικος του Νο 10 της Ντάουνινγκ Στριτ. Για την ώρα, όμως, «χορεύει» στον ρυθμό που του υπαγορεύει ο Νάιτζελ Φάρατζ.
Η προεκλογική εκστρατεία στη Βρετανία ξεκίνησε πριν από λίγες ημέρες – επισήμως. Διότι ανεπίσημα ξεκίνησε αμέσως μετά τις ευρωεκλογές, που ουσιαστικά έδωσαν τον τόνο για αυτό που θα ακολουθούσε φέτος. Οι Βρετανοί πηγαίνουν στην κάλπη στις 7 Μαΐου, έχοντας υποστεί τις παράπλευρες απώλειες της κρίσης της ευρωζώνης, αλλά και περικοπές οι οποίες επιβλήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια από την κυβέρνηση Κάμερον και τον εταίρο της, Νικ Κλεγκ, των Φιλελευθέρων – όχι χωρίς επιπτώσεις. Ο τελευταίος έχει σχεδόν εξαφανιστεί από τον πολιτικό χάρτη -κινδυνεύει να χάσει ακόμα και την έδρα του στην εκλογική του περιφέρεια, τη Σκοτία-, ενώ ο Κάμερον έχει πέσει στην παγίδα που του έστησε η «αλεπού» της βρετανικής πολιτικής σκηνής, ο Νάιτζελ Φάρατζ του εθνικιστικού – ευρωσκεπτικιστικού UKIP. Οι δημοσκοπήσεις, για πρώτη φορά μετά τις παλαιές «δόξες» επί εποχής Τόνι Μπλερ και κατόπιν Γκόρντον Μπράουν, δείχνουν τους Εργατικούς όχι μόνο να ανακάμπτουν από την πολιτική αφάνεια, αλλά και να διεκδικούν με αξιώσεις την ηγεσία. Ο αρχηγός τους Εντ Μίλιμπαντ κατάφερε να συσπειρώσει μια μεγάλη μερίδα των παλαιών ψηφοφόρων του κόμματος που είχαν λιποτακτήσει… και τώρα επέστρεψαν. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η μάχη της κάλπης θα γίνει στήθος με στήθος.
Το πολιτικό σκηνικό έχει πάρει «φωτιά», με την προοπτική του Brexit να αποτελεί το κυριότερο διακύβευμα και το «χάος» το βασικό σύνθημα των Συντηρητικών. «Σε λίγες ημέρες, θα βρεθείτε μπροστά σε ένα οξύ δίλημμα» είπε ο Κάμερον με φόντο την είσοδο της Ντάουνινγκ Στριτ. «Ο επόμενος πρωθυπουργός που θα διαβεί αυτήν την πόρτα μπορεί να είμαι εγώ ή ο Εντ Μίλιμπαντ. Μπορείτε να επιλέξετε μια οικονομία που αναπτύσσεται ή το οικονομικό χάος του Εντ Μίλιμπαντ». Στελέχη των Τόρις ανασήκωσαν τα φρύδια τους με δυσαρέσκεια στο άκουσμα αυτών των δηλώσεων, καθώς πιστεύουν ότι ο Κάμερον έχει πέσει στην παγίδα του Φάρατζ και προσπαθεί με «κορόνες» να διατηρήσει συσπειρωμένους τους οπαδούς των Συντηρητικών οι οποίοι «φλερτάρουν» με το UKIP. Οι ίδιοι βουλευτές εκτιμούν ότι τόσο ο ευρωσκεπτικισμός που εκφράζει ο Κάμερον όσο και η πύρινη ρητορική του αδικούν την «καλή» δουλειά που έγινε σε επίπεδο οικονομίας και έδωσαν στη χώρα το προνόμιο της ανάπτυξης σε ένα δυσμενές περιβάλλον.
Ο επικεφαλής των Εργατικών ποντάρει σε ένα οικονομικό πρόγραμμα που υπόσχεται κοινωνική δικαιοσύνη και χαρακτηρίζει «επικίνδυνη» την υπόσχεση του Κάμερον να διενεργήσει δημοψήφισμα για τη συμμετοχή της Βρετανίας στην Ε.Ε. «Είναι μια συνταγή που εγγυάται δύο χρόνια αβεβαιότητας, στη διάρκεια των οποίων οι ξένοι επενδυτές θα αποφεύγουν τη Βρετανία». Ο Κάμερον έχει υποσχεθεί ότι, αν επανεκλεγεί, το δημοψήφισμα θα διεξαχθεί το αργότερο το 2017. Αν όμως σχηματίσει κυβέρνηση μειοψηφίας με τη στήριξη του Κόμματος Ανεξαρτησίας (σενάριο πιθανότερο από την αυτοδυναμία), θα υποχρεωθεί να επισπεύσει την ημερομηνία του δημοψηφίσματος. Παρά το «πριμ» που δίνει το πλειοψηφικό σύστημα στα μεγάλα κόμματα, οι περισσότερες προβλέψεις αποκλείουν το ενδεχόμενο να κατακτήσει ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα την αυτοδυναμία. Σε συνδυασμό με την αναμενόμενη πανωλεθρία των Φιλελευθέρων του Νικ Κλεγκ, τα πιθανά σενάρια είναι δύο: είτε κυβέρνηση μειοψηφίας των Συντηρητικών με τη στήριξη του κόμματος του Φάρατζ είτε ανάλογη κυβέρνηση μειοψηφίας των Εργατικών με τη στήριξη των Πρασίνων ή του σκοτσέζικου SNP.
Εκατό (μεγάλοι) επιχειρηματίεςαπειλούν με απολύσεις τους Εργατικούς
Θέση κατά της επιχειρηματικής πολιτικής των Εργατικών πήραν, με επιστολή τους που δημοσιεύτηκε στην «Daily Telegraph», 100 κορυφαίοι Βρετανοί επιχειρηματίες. Στην επιστολή τους αφήνουν να εννοηθεί ότι μια κυβέρνηση υπό τον Εντ Μίλιμπαντ θα συνιστούσε απειλή για θέσεις εργασίας, θα απέτρεπε τις επενδύσεις και θα έθετε σε κίνδυνο την οικονομική ανάκαμψη της Βρετανίας. Μεταξύ αυτών που υπογράφουν είναι τουλάχιστον πέντε πρώην υποστηρικτές των Εργατικών. Η λίστα των 100 επιχειρηματιών περιλαμβάνει τους επικεφαλής εταιριών όπως οι BP, Marks & Spencer, Mothercare, Prudential, Arcadia Group, Bloomberg, Britvic. Η απάντηση δόθηκε με επιστολή η οποία φέρει επίσης 100 υπογραφές από κοινούς θνητούς, ήτοι αυτοαπασχολούμενους, επιχειρηματίες, πυροσβέστες, αλλά και αγρότες. Δημοσιεύτηκε στη «Mirror» και ήταν καταπέλτης για την κυβέρνηση Κάμερον και τις πολιτικές που, όπως λένε, έβαλαν πρώτα τα νούμερα και μετά τους ανθρώπους.
Στην κυβέρνηση Μπλερ, ο Ντένις Μακσέιν ήταν υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και ένθερμος φιλοευρωπαϊστής. Πριν από λίγες ημέρες, κυκλοφόρησε ένα βιβλίο του στο οποίο προειδοποιεί για τυχόν Brexit μετά το δημοψήφισμα του 2017, λέγοντας ότι, σε περίπτωση που η πλειοψηφία των συμπατριωτών του ψηφίσει υπέρ της εξόδου της Βρετανίας από την Ε.Ε., τότε θα έρθουν δύσκολες εποχές. Το απόλυτο χάος, όπως πιστεύει ο Ντένις Μακσέιν και προειδοποιεί για ένα τέτοιο ενδεχόμενο στο βιβλίο του με τίτλο «Brexit. How Britain will leave Europe». «Πολλοί σκέφτονται ότι η χώρα θα παραμείνει στην Ε.Ε. και πως πρόκειται μόνο για κάποιους εξτρεμιστές, όπως ο Ρούπερτ Μέρντοχ, χωρίς δυνατότητα επιρροής. Οχι. Πρόκειται για ολόκληρο τον Τύπο, όλο το Συντηρητικό Κόμμα, το UKIP με 25% των ψήφων στις ευρωεκλογές, αλλά και τμήμα των Εργατικών, του επιχειρηματικού κόσμου. Υπάρχουν πολλές δυνάμεις, που όλες μαζί ίσως πουν ”όχι” στην Ευρώπη, και η Βρετανία θα βγει από την Ε.Ε.» υποστηρίζει ο Μακσέιν. Η τελευταία έρευνα της British Social Attitudes δείχνει ότι η στήριξη στο ενδεχόμενο αποχώρησης της Βρετανίας από την Ε.Ε. είναι υψηλότερη από οποιαδήποτε άλλη φορά μετά το 1985, στο 35%.
Στέλλα Θεοδώρου
