Ο άνθρωπος που κρύβεται πίσω από τα ζαχαροπλαστεία «Μίλτος» της Θεσσαλονίκης. Τα παιδικά χρόνια, η φτώχεια, η προσπάθεια και η καταξίωση.
{Από το περιοδικό «δ» που κυκλοφορεί με την «κυριακάτικη δημοκρατία»}
Το όνομα «Μίλτος» είναι συνώνυμο του καλού γλυκού στη Θεσσαλονίκη και γνωστό σε όλη την πόλη. Λίγοι όμως ξέρουν ποιος κρύβεται πίσω του, αφού ο δημιουργός των ομώνυμων ζαχαροπλαστείων είναι ένας άνθρωπος που έχει επιλέξει συνειδητά να κρατά χαμηλό προφίλ. Και προτιμά να «μιλά» μέσα από τις γλυκές δημιουργίες του και όχι με το lifestyle του, παρότι η επιχείρησή του μετρά σήμερα 10 καταστήματα και επεκτείνεται συνεχώς, παραμένοντας υγιής μέσα στην κρίση.
Ο Μίλτος Βαγγέλης -κιμπάρη τον χαρακτηρίζουν οι φίλοι του- άρχισε να γράφει τη γλυκιά ιστορία του πριν από 39 χρόνια στη Δελφών. Εχοντας ξεκινήσει τη δουλειά σε ηλικία μόλις 14 ετών και παραμένοντας επί 10 χρόνια στο πλευρό του Κώστα Αργυρόπουλου, των γνωστών τότε ζαχαροπλαστείων, αγάπησε τη ζαχαροπλαστική και αποφάσισε να πετύχει σε αυτή. Αλλωστε η αγροτική ζωή που του επιφύλασσε το χωριό του, τα Βασιλικά, ήταν ένας δρόμος που δεν ήθελε να πάρει. Τα φτωχικά χρόνια που πέρασε -ο πατέρας του ήταν χτίστης- δεν τα ξεχνά έως σήμερα, αφού έγιναν πυξίδα στη ζωή του. Είναι χαρακτηριστικό ότι μέσα στην κρίση δεν απέλυσε κανέναν από τους 130 εργαζομένους του, γιατί γνωρίζει καλά πώς είναι να μένεις χωρίς δουλειά.
Μετά τον στρατό και με συσσωρευμένη τη γλυκιά γνώση του τεχνίτη, άρχισε να μαζεύει μεταχειρισμένα μηχανήματα στο υπόγειο ενός φίλου του και να προετοιμάζεται για το ντεμπούτο του. Το 1976 ήρθε το πρώτο μαγαζί στη Δελφών και το 1984 το δεύτερο στην Αδριανουπόλεως. Ανήσυχο πνεύμα, ταξίδευε συχνά στο εξωτερικό για να οσμιστεί καθετί καινούργιο στον κλάδο. Μάλιστα ήταν από τους πρώτους ζαχαροπλάστες που έφερε το Haccp και το ISO στην επιχείρησή του, θέτοντας ο ίδιος ευρωπαϊκό πήχη στον εαυτό του.
Το προφιτερόλ του είναι από τα πιο χαρακτηριστικά γλυκά του, όμως εκείνος θεωρεί ότι ήταν η χωριάτικη πίτα, η προίκα από την οικογένειά του, αυτή που έδωσε την ώθηση στα πρώτα του μαγαζιά. Μαζί του στις επαγγελματικές ανησυχίες του ήταν και τα δυο του αδέλφια. Οταν στον σεισμό του 1978 το πρώτο μαγαζί υπέστη ζημιές ενώ εκείνος ήταν χρεωμένος, διδάχθηκε το σημαντικότερο μάθημα της ζωής του: «Απλώνουμε τα πόδια μας μέχρι εκεί που φτάνει το πάπλωμα». Μεγάλο του στοίχημα ήταν η «ναυαρχίδα» του στη Θέρμη, ένας χώρος 5.000 τ.μ., όπου γίνεται πλέον όλη η παραγωγή, και τροφοδοτεί τα καταστήματα και το catering του. Μάλιστα, τα ροξάκια, τα κανταϊφάκια και τα μπακλαβαδάκια του φτάνουν σήμερα έως την Ισπανία, όπου πραγματοποιεί μια μικρή εξαγωγή.
Το δέκατο κατάστημά του στήθηκε στην Τσιμισκή μέσα στην καρδιά της κρίσης. Κι αν η οικονομική κατάσταση σταθεροποιηθεί, ο Μίλτος Βαγγέλης σκέφτεται τη δημιουργία ακόμη ενός στη δυτική Θεσσαλονίκη. «Τα όνειρα που έκανα νέος έγιναν πραγματικότητα. Κοίταξα το νοικοκυριό και την επιχείρησή μου και όχι τη μεγάλη ζωή. Ετσι πορεύτηκα. Αυτό συμβουλεύω και τη δεύτερη γενιά που έχει μπει στην εταιρία» σημειώνει στη «δημοκρατία». Σήμερα στον «Μίλτο» εργάζονται τόσο η κόρη του όσο και τα παιδιά των αδελφών του.
Μαρία Μαθιοπούλου
