Το δίλημμα της προέδρου της Βουλής που έχει μετατραπεί σε αστάθμητο παράγοντα και προσπαθεί να καλλιεργήσει ένα ηγετικό προφίλ
Σε αστάθμητο παράγοντα των εξελίξεων έχει μετατραπεί η Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία αυτή τη στιγμή αποτελεί και τον ισχυρότερο πονοκέφαλο για το Μέγαρο Μαξίμου. Η φράση «πού το πάει η Ζωή;» ακούγεται όλο και συχνότερα στις συζητήσεις βουλευτών και στελεχών από όλους τους χώρους που προσπαθούν να ανιχνεύσουν τις προθέσεις της προέδρου της Βουλής. Το βασικό ερώτημα είναι αν οι έως τώρα επιμέρους κόντρες της με υπουργούς, και όχι μόνο, συνιστούν «προπαρασκευαστικές» κινήσεις προκειμένου να προχωρήσει στη μεγάλη σύγκρουση με την ηγεσία της κυβέρνησης και του κόμματος, δηλαδή με τον ίδιο τον κ. Τσίπρα. Το ερώτημα δεν είναι μάλιστα θεωρητικό, καθώς επίκειται, εκτός απροόπτου, η συμφωνία με τους δανειστές και η στάση που θα τηρήσει η κυρία Κωνσταντοπούλου θεωρείται μείζονος σημασίας.
Τα τελευταία επεισόδια στην αντιπαράθεση με τον αναπληρωτή υπουργό Δημόσιας Τάξης Γιάννη Πανούση διέλυσαν και τις τελευταίες αμφιβολίες εκείνων που πίστευαν ότι η ισορροπία στις σχέσεις του Μεγάρου Μαξίμου με την πρόεδρο της Βουλής διατηρείται σε ανεκτά επίπεδα. Στην πραγματικότητα, η διάρρηξη των σχέσεων αυτών έχει ξεκινήσει από την επομένη των εκλογών, όταν η κυρία Κωνσταντοπούλου θεώρησε ως «εκτοπισμό» της την προεδρία της Βουλής αντί της συμμετοχής της στην κυβέρνηση. Από την πλευρά του ο κ. Τσίπρας είχε πιστέψει ότι δεν θα αντιμετώπιζε πρόβλημα αλλά, όπως είχε ομολογήσει ύστερα από μερικές εβδομάδες στον Αλ. Φλαμπουράρη, στην Αίγινα, έκανε «λάθος».
Υστερα από ένα διάστημα ελεγχόμενης έντασης, την οποία φρόντιζαν να δικαιολογούν και οι δύο πλευρές, η κατάσταση οδηγείται σε άγνωστες ατραπούς. Τα πρωτοφανή περιστατικά που σημειώνονται, η ανταλλαγή δηλώσεων, η εκατέρωθεν εκτόξευση βαρύτατων υπαινιγμών και οι χαρακτηρισμοί που καταγράφονται δείχνουν ότι υπάρχει αδυναμία να κλείσει αυτό το μέτωπο. Η απόφαση του πρωθυπουργού να υπογράψει μάλιστα απόφαση με την οποία μεταβιβάζει και τυπικά τις αρμοδιότητες για την εποπτεία της ΕΥΠ στον κ. Πανούση, την ώρα που κλιμακωνόταν η σύγκρουση με την κυρία Κωνσταντοπούλου, αποτελεί τη σαφέστερη ένδειξη ότι ο ανταρτοπόλεμος διεξάγεται πλέον σε επίπεδο κορυφής.
Χαρακτήρας
Αν και πολλοί έσπευσαν από την αρχή να αποδώσουν τις ενέργειες της κυρία Κωνσταντοπούλου στον χαρακτήρα και στην ιδιοσυγκρασία της, αγνόησαν ότι όλες είχαν και ένα σαφές πολιτικό υπόβαθρο. Καταρχάς, η πρωτοβουλία της να προχωρήσει άμεσα στην επιτροπή για το δημόσιο χρέος, η διαφωνία της να περάσει από τη Βουλή η συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου και οι αλλεπάλληλες εσωτερικές διαφωνίες της με την εγκατάλειψη του προγράμματος της Θεσσαλονίκης και τη μετεκλογική στροφή της κυβέρνησης δίνουν στην πρόεδρο της Βουλής το φωτοστέφανο της συνέπειας με τις προεκλογικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ που τώρα σταδιακώς εγκαταλείπονται. Παράλληλα, οι συγκρούσεις της με αστυνομικούς, μέσα ενημέρωσης, δημοσιογράφους -ακόμη και με αφορμή την κυβερνητική επιλογή για την τοποθέτηση του Λ. Ταγματάρχη στην ΕΡΤ- αλλά και υπουργούς (με άλλους στο προσκήνιο, όπως ο Γ. Πανούσης, και με άλλους στο παρασκήνιο, όπως ο Ν. Βούτσης και ο Ν. Παππάς που ανήκουν στο στενό επιτελείο του Μεγάρου Μαξίμου) τη βοηθούν, όπως εκτιμά, να διαμορφώσει ένα «αποφασιστικό» προφίλ που δημιουργεί δυνάμει και ένα κοινωνικό και εκλογικό ακροατήριο για την ίδια. Είναι ενδεικτικό μάλιστα ότι ακόμη και η έντονη προβολή γεγονότων, όπως το επεισόδιο στο βενζινάδικο της Αιδηψού ή η απόφαση για το θέμα της εισόδου των αστυνομικών στις τουαλέτες της Βουλής, ερμηνεύεται από την κυρία Κωνσταντοπούλου ως αντίποινα για τη «σθεναρή στάση της» και την ανάληψη πρωτοβουλιών σε κρίσιμα ζητήματα, της επανεξέτασης του σκανδάλου της Siemens συμπεριλαμβανομένου. Οσο για τη στοχοποίηση του κ. Πανούση, δεν στερείται σημασίας ότι προέρχεται από τη «δεξιά» ΔΗΜ.ΑΡ., ενώ πολλοί βουλευτές, η Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ και πλήθος στελεχών τάσσονται εναντίον του και «χειροκροτούν» όσα λέει η πρόεδρος της Βουλής…
Από τον… ανταρτοπόλεμο στη μετωπική!
Τι είναι αυτό που για τους γνωρίζοντες λειτουργεί ως περαιτέρω κίνητρο για την 39χρονη κυρία Κωνσταντοπούλου; Οι πρόωρες φυγόκεντρες τάσεις που αναπτύσσονται στο κυβερνητικό στρατόπεδο εξαιτίας των αδιεξόδων και των προβλημάτων στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές. Η νευρικότητα άλλωστε είναι ήδη έκδηλη στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στη νεότερη γενιά των σαραντάρηδων. Τα στελέχη αυτά, μεταξύ των οποίων και η πρόεδρος της Βουλής, έχουν ηγετικές φιλοδοξίες και βρίσκονται κιόλας στη φάση κατά την οποία πρέπει να σταθμίσουν αν θα επιταχύνουν τον βηματισμό τους ή θα χρειαστεί να περιμένουν κι άλλο. Η προοπτική των γρήγορων πολιτικών εξελίξεων, που δεν υπήρχε προ διμήνου, πάντως έχει αυξήσει και την κινητικότητα, τις επαφές, τις ομαδοποιήσεις και την αναδιάταξη των συμμαχιών, ενώ ταυτόχρονα έχει φουντώσει τις φιλοδοξίες.
Σε αυτό το πλαίσιο η κυρία Κωνσταντοπούλου αναζητά τον δικό της «χώρο» αναπτύσσοντας έναν ιδιότυπο πολιτικό ροβεσπιερισμό. Ούτε θεωρείται τυχαίο ότι πέραν του προεδρικού στρατοπέδου στον ΣΥΡΙΖA, που γνωρίζει πια ότι θα την έχει απέναντι, η μεγαλύτερη ενόχληση υπάρχει στην πτέρυγα της Αριστερής Πλατφόρμας του Π. Λαφαζάνη. Ο χώρος αυτός αποτελεί και την κύρια δεξαμενή για να αλιεύσει η πρόεδρος της Βουλής δυνάμεις πολύ περισσότερο από τη στιγμή που θα κάνει ανοιχτά σημαία της τη ρήξη, ενώ ο υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης δείχνει να βάζει νερό στο κρασί του. Στο μόνο που δεν έχει δώσει απάντηση ακόμη η κυρία Κωνσταντοπούλου είναι πότε θα περάσει από τον ανταρτοπόλεμο στη μετωπική σύγκρουση. Και το δίλημμα που κατά τις πληροφορίες την απασχολεί αυτές τις ημέρες είναι αν πρέπει -στην περίπτωση που υπάρξει τελική συμφωνία με τους δανειστές- να προχωρήσει τώρα στη ρήξη (που ως έναν βαθμό την προαναγγέλλει η «υπαρχηγός» της Ραχήλ Μακρή) ή για λόγους τακτικής να περιμένει το φθινόπωρο, με τους κινδύνους που όμως μπορεί να συνεπάγεται αυτό.
Ανδρέας Καψαμπέλης
