Από τη
Γιώτα Βαζούρα
H grande dame του ελαφρού τραγουδιού, η γυναίκα με τη «θεία φωνή», όπως συνήθιζαν να την αποκαλούν, η Ελίζα Μαρέλλι δεν είναι πια κοντά μας. Η σπουδαία ερμηνεύτρια, σύμβολο της χρυσής εποχής του ελαφρού τραγουδιού, άφησε εχθές το μεσημέρι την τελευταία της πνοή σε ηλικία 75 ετών στο Ναυτικό Νοσοκομείο, όπου βρισκόταν τις τελευταίες 15 ημέρες, έπειτα από ένα σύντομο αλλά σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε.
Από τη δική της φωνή είχαν ακουστεί μεγάλα κομμάτια της εποχής, όπως τα «Ερωτα εσύ μοιραίε μου», «Μη μετανιώνεις», «Τι μου έχεις κάνει», «Ο ψαράς και η ψαροπούλα», «Θέλω ποτέ να μη χωρίσουμε», «Το πεζοδρόμιο». Η Ελίζα Μαρέλλι είχε πρωτοστατήσει και στη δημιουργία του Συλλόγου «Φίλοι του Ελαφρού Τραγουδιού», ο οποίος κάθε χρόνο εξέδιδε ένα λεύκωμα. Τη φετινή χρονιά η έκδοση ήταν αφιερωμένη σε εκείνη και την προσφορά της. Μάλιστα, η πρώτη έκδοση είχε εξαντληθεί και είχε κυκλοφορήσει η δεύτερη, κάτι που είχε χαροποιήσει πολύ την ερμηνεύτρια.
Γεννημένη στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 1940, σε ένα μεσοαστικό περιβάλλον, η Ελίζα Μαρέλλι ήταν το τρίτο παιδί μιας αγαπημένης οικογένειας. «Από τότε που θυμάμαι την ύπαρξή μου, κάθε φορά που με ρωτούσαν τι θέλω απαντούσα το ίδιο πράγμα: Να τραγουδώ» είχε πει η ίδια στη «δημοκρατία» σε μία από τις τελευταίες συνεντεύξεις της. Στα εννιά της χρόνια γράφτηκε στο Ωδείο Αθηνών ξεκινώντας μαθήματα φωνητικής με τη σπουδαία Δανάη Στρατηγοπούλου, με την οποία συνδέθηκαν με βαθιά και ανιδιοτελή φιλία.
Στη δισκογραφία μπήκε μόλις στα 13 της χρόνια. Η ταλαντούχα Ελίζα βρέθηκε σχεδόν από τύχη (για να αντικαταστήσει έναν συμμαθητή της) σε μια εκδήλωση του ωδείου της στον Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός», όπου κατάφερε να εντυπωσιάσει τον τότε διευθυντή της μεγάλης δισκογραφικής εταιρίας Columbia Νίκανδρο Μηλιόπουλο. Ο πρώτος δίσκος της είχε δύο τραγούδια, κομμάτια που παραμένουν μέχρι και σήμερα ανθεκτικά στον χρόνο. Πρόκειται για το «Τίποτα άσχημο δεν έχεις» και «Μη φοβάσαι», σε στίχους Ν. Φατσέα και μουσική Ζ. Κορινθίου. «Οταν βρέθηκα στον χώρο του τραγουδιού, έπαιζα ακόμη με τις κούκλες μου» είχε δηλώσει η ίδια.
Στα 18 της χρόνια, και ενώ είχε ήδη καλλιεργηθεί ένας μύθος γύρω από το όνομά της, η Ελίζα Μαρέλλι τραγούδησε ένα από τα «διαμάντια» του ελαφρού τραγουδιού, την επιτυχία «Ερωτα εσύ μοιραίε μου» του Χ. Γιαννακόπουλου και του Μιχάλη Σουγιούλ. Παρά τις προτάσεις που δεχόταν ανά καιρούς για να εμφανιστεί σε νυχτερινά κέντρα της εποχής, εκείνη ποτέ δεν ενέδωσε.
Εδινε συναυλίες μονάχα σε αίθουσες και αναψυκτήρια, δεξιώσεις και φιλανθρωπικές εκδηλώσεις, ενώ πολλοί την απολάμβαναν και από το ραδιόφωνο, όπου τραγουδούσε. Κομβική στιγμή της καριέρας της υπήρξε η κυκλοφορία ενός δίσκου, όπου αναβίωσε παλιότερες ξεχασμένες επιτυχίες του Μεσοπολέμου. «Θα σε πάρω να φύγουμε», «Ας ερχόσουν για λίγο», «Ηρθες σαν την άνοιξη», «Πόσο λυπάμαι», «Μαραμένα τα γιούλια» και πολλά ακόμη ακούστηκαν και από τη δική της ξεχωριστή φωνή. Αξεπέραστη ήταν και η ερμηνεία της στο τραγούδι «Ρεζεντά» (μια από τις πιο γνωστές επιτυχίες της με την οποία την ταύτισε το κοινό), ενώ το 1962 τραγούδησε -σε επανεκτέλεση- το περίφημο «Δυο πράσινα μάτια» του Μίμη Κατριβάνου, στο οποίο χάρισε το δικό της ερμηνευτικό μπρίο.
Το 1970 η Ελίζα Μαρέλλι, αφού είχε παντρευτεί με τον Θανάση Παπαϊωάννου, με τον οποίο απέκτησαν τρία παιδιά, αποτραβήχτηκε από το τραγούδι, προκειμένου να αφιερωθεί στην οικογένειά της.
• H κηδεία της Ελίζας Μαρέλλι θα γίνει στις 11 το πρωί του Σαββάτου στον ιερό ναό Εισοδίων Θεοτόκου στις Κρήνες Κορινθίας.
Επιστροφή με δημιουργία συλλόγου
Επειτα από αρκετές δεκαετίες, επέστρεψε στη μουσική επιβεβαιώνοντας πως το πάθος της για τις μελωδίες παρέμενε άσβεστο. Αρχισε να δίνει επιλεγμένα ρεσιτάλ και συναυλίες σε πολιτιστικά κέντρα, ενώ ευσεβής πόθος της ήταν να αναβιώσει τη χρυσή εποχή του ελαφρού τραγουδιού. Ετσι το 2004, μαζί με τον Παύλο Ναθαναήλ, πρωτοστάτησε στη δημιουργία του συλλόγου «Φίλοι του ελαφρού τραγουδιού», καταφέρνοντας να δώσει σάρκα και οστά σε μια ιδέα της αξέχαστης Δανάης Στρατηγοπούλου.
