Η Ντόρα είδε το κενό που δημιουργήθηκε από τη διστακτικότητα του Μητσοτάκη να διώξει τον Λαζαρίδη και αξιοποίησε την ευκαιρία βγαίνοντας μπροστά
Αν προσπαθήσουμε να το δούμε από τη «δική τους» πλευρά, δηλαδή από την οπτική της οικογενειακής πολιτικής δυναστείας Μητσοτάκη, δεν μοιάζει και πολύ με μια «δημοκρατική» ή έστω δομημένη ιεραρχικά επιχείρηση. Οπως κάθε επιχείρηση, έχει κι αυτή την επετηρίδα της, αλλά δεν φαίνεται να τηρείται.
- Από τον Βασίλη Γαλούπη
Η Ντόρα, ας πούμε, δεν προοριζόταν για πρωθυπουργική αδελφή. Είτε λόγω αρχαιότητας είτε λόγω ικανοτήτων, εκείνη γκρουμαριζόταν για πρώτο βιολί. Οχι ο Κυριάκος, που τελικά έγινε ο δεύτερος Μητσοτάκης στο Μαξίμου. Το πότε ακριβώς προέκυψε το εσωτερικό ζήτημα κι άλλαξε η σειρά της διαδοχής δεν το γνωρίζουμε, ξέρουμε όμως ότι -δημοσίως τουλάχιστον- η οικογενειακή επιχείρηση οφείλει να παραμένει ενωμένη στο όνομα της διατήρησης της εξουσίας.
Η Ντόρα, δηλαδή, ακόμα κι αν προφανώς έχει παράπονα από την επιδεικτική περιθωριοποίησή της, δεν κάνει τίποτε που να υπονοεί ανταγωνισμό. Εμφανώς τουλάχιστον. Στο φινάλε, όλοι τους από το ίδιο «μαγαζί» ζουν και μάλιστα ευημερούν επί 1,5 αιώνα, από το 1878, όταν βγήκε πρώτη φορά βουλευτής από το μητσοτακέικο, συγκεκριμένα ο πάτερ φαμίλιας γερο-Κωστής. Οσο, λοιπόν, η «επιχείρηση» της φαμίλιας συνεχίζει ενιαία και δεν σπάει σε «θυγατρικές», με διάφορα παρακλάδια, τόσο λιγότερο φθείρεται.
Η ιστορία με τον Λαζαρίδη «τραβούσε» εκνευριστικά και ο πρωθυπουργός δεν έδειχνε την πυγμή για να πάρει πρωτοβουλία και να τον αποπέμψει. Ο Λαζαρίδης απ’ την πλευρά του χειρίστηκε την αποκάλυψη ότι διαθέτει ένα χαρτί ιδιωτικής σχολής και όχι πτυχίο δημόσιου πανεπιστημίου, όπως ισχυριζόταν, με καουμποϊλίκια στα κανάλια, εκνευρίζοντας τον κόσμο ακόμα περισσότερο.
Η Ντόρα είδε το κενό που δημιουργήθηκε και αξιοποίησε την ευκαιρία. Βγήκε μπροστά κάνοντας επίδειξη εξουσίας και αναλαμβάνοντας τον ρόλο του παιδονόμου του Κυριάκου. Εγινε αντ’ αυτού με την κίνησή της, «φωνάζοντας» ότι ο αδερφός της είτε δεν μπορεί να καθαρίσει τον Μακάριο είτε δεν έχει γρήγορα αντανακλαστικά.
«Η ιστορία αυτή έχει κόστος για εμάς και μας έχει στεναχωρήσει. Δεν πιστεύω ότι το χειρίστηκε καλά ο Μακάριος Λαζαρίδης. Ετσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα θα πρέπει να διευκολύνει το κόμμα και να παραιτηθεί. Το λέω και για να προστατεύσει και τον εαυτό του, φαίνεται πως είναι υπό πίεση» δήλωσε στο Mega. Λίγες ώρες αργότερα ο Λαζαρίδης, που μόλις είχε καταφέρει να διασφαλίσει υφυπουργιλίκι, παραιτήθηκε.
Την πρωτοβουλία την πήρε μόνη της; Ή λειτούργησε σαν λαγός του Κυριάκου έπειτα από συνεννόηση; Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε. Αλλά η εικόνα που βγήκε ήταν σαν μια μετατόπιση της οικογενειακής στρατηγικής. Από τη συνεργασία, στον πολιτικό ανταγωνισμό. Οχι ότι στράφηκε φανερά εναντίον του Κυριάκου. Αλλά τον κέρασε ένα σοκολατάκι ελαφρώς… πικρούτσικο. Εκτός από το πρόβλημα της διαδοχής, που λογικό είναι να έχει αφήσει την Ντόρα παραπονεμένη, εδώ υπάρχει κι ένα πρόβλημα «ασυμμετρίας» στις πολιτικές ικανότητες.
Προφανώς η Ντόρα δεν αισθάνεται να της ταιριάζει ένας ταπεινός βοηθητικός ρόλος στη Βουλή. Κι επειδή το κοστούμι τη στενεύει, βγήκε μπροστά να καθοδηγήσει αφ’ υψηλού την κατάσταση. Εδωσε την εντολή «να παραιτηθεί» ο Λαζαρίδης, αφού ο αδερφός της κοιτούσε αμήχανα και δεν το έκανε. Από την άλλη, η Ντόρα ενήργησε ως μη όφειλε. Το brand name είναι μεγάλο αβαντάζ στην πολιτική, όπως και στα ράφια του σούπερ μάρκετ. Και η Ντόρα Μπακογιάννη δεν διαφέρει από τον αδερφό της ή από οποιοδήποτε άλλο μέλος την οικογενειακής δυναστείας. Κι εκείνη την καριέρα της στην επωνυμία της οικογενειακής επιχείρησης τη χρωστάει.
Μπορεί μεταξύ τους να συγκρίνουν αποδόσεις και να λογαριάζονται ο ένας για ανώτερος του άλλου, αλλά στην πραγματική ζωή, δηλαδή εκτός «επετηρίδας Μητσοτάκη», και η Ντόρα -όπως και ο αδερφός της- το προϊόν ενός πολιτικού νεποτισμού είναι και τίποτε παραπάνω. Θα τη γνωρίζαμε αν δεν διέθετε τα προνόμια του «οικοσήμου» και του ψηφοθηρικού μηχανισμού που αυτό συνεπάγεται; Από αμφίβολο έως απίθανο.
Μέσα σ’ όλα ο Λαζαρίδης, που καμιά όρεξη δεν είχε να παραιτηθεί αλλά τελικά η κυβέρνηση δεν τον κάλυψε όπως θα περίμενε, αντεπιτέθηκε στην Ντόρα δι’ αντιπροσώπου στο X. Αναδημοσίευσε ανάρτηση από… αντιδραστικό κυβερνητικό τρολ που κάνει λόγο για «φοβική κυβέρνηση» κι όλο τσαντίλα προτρέπει την Ντόρα να πάει «να φάει κανένα σοκολατάκι και να παίξει με τα εγγονάκια της».
Ο πρωθυπουργός έχει μπει σε μια καινούργια περίοδο. Η εποχή που έλεγχε το αφήγημα πέρασε και πάει, και τώρα οι υποθέσεις διαφθοράς της διακυβέρνησής του συναντήθηκαν όλες μαζί σε μια ρουφήχτρα με αυτόν στη μέση. Υποκλοπές, εκβιασμοί ανοιχτά από τον Ντίλιαν, που άγνωστο αν θα μπορέσει ο Μητσοτάκης να ικανοποιήσει, ΟΠΕΚΕΠΕ, Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, σκανδαλώδεις αναθέσεις, Τέμπη.
Ο Μητσοτάκης προτιμά να μην απαντά στις κατηγορίες -και τι να πει, εδώ που τα λέμε- και προσπαθεί να κρύψει την ενοχική υποχώρησή του μέσα από μια φιγούρα αλαζονείας. Κι εκεί που ο Κυριάκος είναι στριμωγμένος στα σκοινιά, έρχεται η «αρχηγική» παρέμβαση της Ντόρας, ως κεφαλή της φαμίλιας. Αλλά στην πραγματικότητα είναι απλά ένα θέατρο.
Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι η Ντόρα θα στρεφόταν ποτέ ανοιχτά εναντίον του Κυριάκου, πάλι θα συνέχιζε να χρησιμοποιεί τους ίδιους μηχανισμούς της οικογενειακής επιχείρησης για να τροφοδοτήσει την προσωπική της φιλοδοξία. Χρωστάνε και οι δυο τους τα πάντα στην ενοποιημένη οικογενειακή επιχείρηση-μονοπώλιο της εξουσίας. Δεν τους παίρνει να τη σπάσουν σε ανταγωνιστικά μικρομάγαζα.
ΝΤΟΡΑ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ
Βουλευτής Χανίων Ν.Δ., πρώην ΥΠΕΞ
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1954. Είναι κόρη του πρώην πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και αδερφή του νυν πρωθυπουργού. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Μόναχο. Ηταν σύζυγος του δολοφονημένου από τη 17Ν Παύλου Μπακογιάννη. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής το 1989, ενώ διετέλεσε δήμαρχος Αθηναίων το 2002-06, υπ. Πολιτισμού το 1992-93 και υπ. Εξωτερικών το 2006-09. Διεγράφη από τη Ν.Δ. επί Σαμαρά το 2010 και επέστρεψε στο κόμμα το 2012. Τον Απρίλιο του 2010 της απονεμήθηκε το παράσημο της Εθνικής Τάξης της Λεγεώνας της Τιμής.