Μεγάλη αρρώστια η υποκρισία αυτών που νομίζουν ότι δεν είναι αμαρτωλοί
Από τον π.
Ανδρέα Κονάνο
Αναρωτιέται ο Θεός: «Τώρα, τι να διορθώσω; Ποιον να αγγίξω; Σε ποιον να τολμήσω να πω “παιδί μου, αυτό δεν το κάνεις καλά”; Αφού αυτοί τα ξέρουν όλα και θέλουν να διορθώσουν ακόμα κι Εμένα!» Μερικοί είμαστε έτοιμοι να κάνουμε και στον Θεό υποδείξεις. Και να Του πούμε ότι δεν είναι σωστός ο τρόπος με τον οποίο κινείται. Οπως έκαναν και τότε. Ξαφνιάζεσαι;
Μα και τότε, στην εποχή του Κυρίου, αυτό δεν έλεγαν; «Τι είναι αυτά που κάνεις; Τρως το Σάββατο, χωρίς να πλένεις τα χέρια σου; Δεν τηρείς τους τύπους. Κάνεις θαύμα το Σάββατο; Πας και μιλάς μ’ αυτούς τους αλήτες; Μα αυτοί είναι αλήτες. Σ’ αυτούς δεν πρέπει να μιλάς. Κύριε, δεν ξέρεις τι κάνεις». Είμαστε έτοιμοι να κάνουμε παρατηρήσεις και στον Θεό τον ίδιο. Δεν είμαστε έτοιμοι να ζυμωθούμε μέσα μας και να αλλάξουμε. Δεν αντέχουμε να πούμε: «Κύριε, είμαι έτοιμος να μου επισημάνεις τα πολλά λάθη της ζωής μου και να με διορθώσεις». Είσαι έτοιμος για κάτι τέτοιο; Αν είσαι, μπράβο σου. Αν είσαι, τότε -πώς έλεγε ένας μικρός;- «κόλλα το!» Αν είσαι, το εκτιμώ και το χαίρομαι. Και μακάρι να ‘μαι κι εγώ έτσι. Και να πω: «Κύριε, πάρε με κι άλλαξέ με. Αλλαξέ μου λίγο τις βίδες. Δεν σκέφτομαι σωστά τα πράγματα». Στην τελική, αυτή είναι η μετάνοια.
Μετάνοια δεν είναι να παγιωθούν μέσα μας οι στραβές αντιλήψεις που έχουμε. Ούτε να κλαιγόμαστε γι’ άρρωστες καταστάσεις, που μας χαρακτηρίζουν. Μετάνοια δεν είναι ούτε καν το κλάμα. Το κλάμα από μόνο του δεν λέει κάτι. Κι αν δεν κλαις, δεν πειράζει. Δεν είναι αυτό το κριτήριο. Γιατί μπορεί να ‘χεις μεν κλάμα, αλλά να ‘ναι από ένα πείσμα. Ή να κλαις για τις εμμονές και τις άρρωστες αντιλήψεις σου. Καλύτερα να λείπει αυτό το κλάμα. Το θέμα είναι να κλαις γιατί πραγματικά θες να κάνεις κάτι καινούργιο στη ζωή σου.
Μην ακολουθούμε την ίδια τακτική ξανά και ξανά. Κάνουμε συνεχώς τα ίδια λάθη. Τις ίδιες άστοχες κινήσεις. Την ίδια αποτυχημένη ποιμαντική. Μια ποιμαντική που ήδη έχει αποτύχει τόσα χρόνια -μα τόσα χρόνια!- στη σχέση μας με τον κόσμο, τη γυναίκα μας, τον άντρα, τα παιδιά μας, τους φίλους μας. Εχουμε αποτύχει με όλες τις τακτικές μας.
Απόδειξη; Κάθε φορά που τις εφαρμόζουμε, δημιουργούνται τόσες εντάσεις, κακίες, κόντρες. Το αντίθετο απ’ αυτό που θέλαμε.
Ο πατέρας του ασώτου αυτό έδειξε: ότι δεν επιμένει στην αμαρτία. Δεν εστιάζει στο κακό. Μα βλέπει την υγεία, ακόμα κι εκεί που εμείς βλέπουμε μόνο καταστροφή και συμφορά. Δεν ξέρω αν κάνω λάθος. Σε παρακαλώ, διάβασε την παραβολή αυτή. Είναι στο Κατά Λουκάν. Εχουν πει τα πιο ωραία λόγια γι’ αυτή την παραβολή. Και, πραγματικά, είναι πολύ γλυκιά. Να θυμάσαι αυτή τη φράση που είπε ο εργάτης στον μεγάλο αδελφό του ασώτου, όταν ρώτησε για τη φασαρία και τα γλέντια. Του είπε ο εργάτης: «Ξέρεις γιατί κάνουνε γλέντια; Γιατί ο πατέρας σου παρέλαβε “υγιαίνοντα” τον αδελφό σου. Ηρθε υγιής ο αδελφός σου. Είναι ζωντανός. Και είναι καλά». Ο Θεός έβλεπε μια υγεία σε όλο αυτό. Ηταν η υγεία της γνησιότητας του ήθους του ασώτου. Ηταν καλά, όντως! Αμαρτωλός αλλά καλά!
Το πρόβλημα το μεγάλο δεν είναι η αμαρτία του κόσμου. Το πρόβλημα είναι η υποκρισία αυτών που νομίζουν ότι δεν είναι αμαρτωλοί. Εκεί είναι η μεγάλη αρρώστια. Κι εκεί, δυστυχώς, δεν μπορεί ν’ αλλάξει τίποτα. Γιατί όλοι είμαστε τόσο σίγουροι για τον εαυτό μας και τόσο αυστηροί με τους άλλους.
Από την Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια
