• Διακόσια πέντε χρόνια μετά την Αλωση της Τριπολιτσάς ο Γέρος του Μοριά εξακολουθεί, όπως φαίνεται, να προκαλεί… δυσφορία στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου. Χρειάστηκε μόνο η επέτειος μιας από τις καθοριστικότερες στιγμές της Ελληνικής Επανάστασης για να θυμηθεί επισήμως η Αγκυρα τις «σφαγές του Μοριά» και να ανοίξει ξανά έναν λογαριασμό με την Ιστορία που παραμένει γι’ αυτήν ανεξόφλητος εδώ και δύο αιώνες.
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Με την ευκαιρία αυτή, πάντως, η επέτειος συναντά αναπόφευκτα το σήμερα. Η Τουρκία του 2026 προφανώς δεν είναι η Οθωμανική Αυτοκρατορία του 1821 και η Ελλάδα δεν είναι υπόδουλο έθνος. Οι εύκολοι ιστορικοί παραλληλισμοί περισσότερο μπερδεύουν παρά εξηγούν. Παραμένει όμως ένα εντυπωσιακά επίκαιρο ερώτημα: τι κάνει μια χώρα όταν ο γείτονάς της επιμένει να δοκιμάζει τα όρια όχι μόνο της εξωτερικής πολιτικής της, αλλά πλέον και της ιστορικής της μνήμης;
• Και η χθεσινή ανακοίνωση δεν ήρθε σε κενό αέρος, καθώς προηγήθηκαν οι νέες τουρκικές αιτιάσεις περί αποστρατιωτικοποίησης των ελληνικών νησιών, όπως και η προκλητική ομιλία Ερντογάν από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Λίγες ημέρες νωρίτερα η Αγκυρα είχε ανοίξει ξανά και το κεφάλαιο των γεγονότων στη Μικρά Ασία. Τώρα έφτασε μέχρι το 1821…
• Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επενδύσει πολλά στη στρατηγική των «ήρεμων νερών». Και η αποκλιμάκωση είναι ασφαλώς θεμιτός στόχος. Αλλο όμως η ψύχραιμη εξωτερική πολιτική και άλλο να καλλιεργείται η εντύπωση ότι η Αθήνα, συνθηκολογώντας, πρέπει κάθε φορά να μετρά τις κινήσεις και τις λέξεις της με βάση το πόσο μπορεί να ενοχληθεί η Αγκυρα…
• Γιατί, όπως αποδεικνύεται, η Αγκυρα μπορεί να ενοχληθεί ακόμη και από τον… Κολοκοτρώνη. Και ίσως αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον μήνυμα της φετινής επετείου. Δεν χρειάζονται ούτε φουστανέλες στην εξωτερική πολιτική ούτε λεονταρισμοί ούτε μια Ελλάδα που θα απαντά σε κάθε τουρκική ανακοίνωση με μια δική της ιστορική διακήρυξη. Χρειάζεται κάτι πολύ απλούστερο: αυτοπεποίθηση και αποφασιστικότητα.
• Η εθνική αυτοπεποίθηση δεν μετριέται κατ’ ανάγκην και από το πόσο δυνατά φωνάζεις. Μετριέται σίγουρα από το πόσο καθαρά γνωρίζεις τι υπερασπίζεσαι, τι δεν διαπραγματεύεσαι και κυρίως από το αν αισθάνεσαι διαρκώς την ανάγκη να κοιτάζεις απέναντι προτού κάνεις το επόμενο βήμα.
• Κάπου εδώ το άλογο του Γέρου του Μοριά στο σημερινό πρωτοσέλιδό μας αποκτά σχεδόν συμβολική αξία. Διότι 205 χρόνια μετά μπορούμε να κάνουμε όσα αφιερώματα θέλουμε για τον Κολοκοτρώνη. Και οι Τούρκοι μπορούν να εκδίδουν όσες ανακοινώσεις θέλουν για την Τριπολιτσά. Ενα, πάντως, έχει το ενδιαφέρον του: Πέρασαν δύο αιώνες, άλλαξαν αυτοκρατορίες, σύνορα και καθεστώτα, αλλά ο Γέρος του Μοριά καταφέρνει ακόμη να τους χαλάει τα «ήρεμα νερά»…
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
