Η «εθνική αυτοχειρία» και οι πρόθυμοι υποστηρικτές της!

Ο Κ. Μητσοτάκης και ο Γ. Γεραπετρίτης έχουν κάθε λόγο να παρακολουθούν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις φιλοδοξίες του Φ. Σινιρλίογλου για τη θέση του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ. Αλλωστε, είχαν συναινέσει στην εκλογή του στην ηγεσία του ΟΑΣΕ, προσφέροντας στην Αγκυρα μια σημαντική διπλωματική διευκόλυνση. Και τώρα βλέπουν τον εκλεκτό του Ερντογάν -ο οποίος έχει τη δική του ατζέντα- να διεκδικεί την κορυφή της διεθνούς διπλωματίας!

Ο Σινιρλίογλου δεν είναι ένας ουδέτερος τεχνοκράτης που βρέθηκε τυχαία στον δρόμο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Είναι ένας από τους πλέον έμπειρους διπλωμάτες με ενεργό συμμετοχή στην προώθηση της εξωτερικής πολιτικής της Αγκυρας. Αυτής ακριβώς της Αγκυρας που εξακολουθεί να αμφισβητεί ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, να συντηρεί τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο και να επιμένει στις γνωστές θέσεις της για την Κύπρο.

Κι όμως, η κυβέρνηση Μητσοτάκη τού είχε ανοίξει τον δρόμο στηρίζοντας την ανάδειξή του στον ΟΑΣΕ. Οχι επειδή η Τουρκία εγκατέλειψε τις αξιώσεις της. Ούτε επειδή προηγήθηκε κάποια θεαματική αλλαγή στάσης απέναντι στην Ελλάδα. Αλλά στο πλαίσιο μιας πολιτικής που συνοψίζεται στη διατήρηση των περιβόητων «ήρεμων νερών»…

Το αποτέλεσμα; Ενας κορυφαίος Τούρκος διπλωμάτης απέκτησε ακόμη ένα ισχυρό διεθνές διαπιστευτήριο με την ελληνική συναίνεση. Και σήμερα η Αγκυρα επιχειρεί να αξιοποιήσει αυτή τη διαδρομή για να προωθήσει τον άνθρωπό της σε ένα από τα σημαντικότερα αξιώματα του πλανήτη.

Το ερώτημα είναι απλό: Τι κέρδισε η Ελλάδα από τη στήριξη στον Σινιρλίογλου; Ποια τουρκική διεκδίκηση αποσύρθηκε; Ποια ελληνική θέση ενισχύθηκε; Ποια έμπρακτη παραχώρηση εξασφαλίστηκε; Αν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο διπλωματικό όφελος, ας το παρουσιάσει η κυβέρνηση. Αν δεν υπάρχει, τότε οφείλει να εξηγήσει γιατί θεώρησε αναγκαίο να διευκολύνει την αναβάθμιση ενός τόσο προβεβλημένου εκπροσώπου της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Το ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ότι η Αθήνα εμφανίζεται τώρα να παρακολουθεί τις εξελίξεις, ενώ η Αγκυρα κινείται μεθοδικά για την επόμενη διεθνή αναβάθμιση του Σινιρλίογλου. Η Τουρκία διεκδικεί, διαπραγματεύεται και αξιοποιεί κάθε ευκαιρία για να ενισχύσει την παρουσία της στους διεθνείς οργανισμούς. Η ελληνική κυβέρνηση, αντίθετα, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τη διατήρηση του καλού κλίματος ως αυτοτελές διπλωματικό επίτευγμα…

Ακόμη κι αν ο εκλεκτός του χάσει, ο Ερντογάν ήδη κερδίζει εργαλειοποιώντας την υποψηφιότητα. Ζητά μεταρρύθμιση του Συμβουλίου Ασφαλείας, προβάλλει ως η «φωνή» των αδύναμων και των χωρών -πρωτίστως μουσουλμανικών- που θεωρούν ότι υποεκπροσωπούνται και εδραιώνει την εικόνα του ως διεθνούς συνομιλητή.

Ασφαλώς, η ελληνική συναίνεση στον ΟΑΣΕ δεν συνεπάγεται αυτομάτως στήριξη και για τον ΟΗΕ. Αποτελεί, όμως, πολιτική επιλογή των -επί του παρόντος αμήχανα σιωπηλών- Μητσοτάκη και Γεραπετρίτη, που δεν μπορεί να διαγραφεί εκ των υστέρων. Και κάπως έτσι, ενώ η Τουρκία μετρά τις διεθνείς θέσεις που διεκδικεί, η Ελλάδα καλείται να μετρήσει τα ανταλλάγματα που εξασφάλισε. Μόνο που, προς το παρόν, οι διπλωματικές επιτυχίες έχουν τουρκικό ονοματεπώνυμο και οι εξηγήσεις που εκκρεμούν ελληνικό…

Από τη στήλη «Ο κοριός» της «Δημοκρατίας»