Ο δρ Αδωνις και το εμβόλιο της… λήθης!

Εννέα δόσεις! Ή μήπως οκτώ; Ή δέκα; Ούτε ο ίδιος ο Αδωνις Γεωργιάδης θυμάται πόσες φορές εμβολιάστηκε κατά του κορονοϊού. «Εχω χάσει τον αριθμό» ομολόγησε με αφοπλιστική άνεση. Τον αριθμό μπορεί να τον έχασε. Το πάθος του, πάντως, για τα εμβόλια mRNA παραμένει ανεξάντλητο!

• Γράφει ο Ανδρέας Καψαμπέλης

Ο υπουργός Υγείας επέστρεψε στις επάλξεις της πανδημίας, λες και κάποιος πάτησε το κουμπί της χρονομηχανής και μας γύρισε στο 2021. Μόνο που αυτή τη φορά δεν χρειάζεται να μας κουνήσει το δάχτυλο για να εμβολιαστούμε. Του αρκεί να μας εξηγήσει πόσο σπουδαία ήταν όλα εκείνα που ζήσαμε.

Και τι δεν ζήσαμε! Απαγορεύσεις κυκλοφορίας, πιστοποιητικά, πρόστιμα, αποκλεισμούς, οικογένειες διχασμένες και μια κοινωνία που έμαθε να αντιμετωπίζει τον διπλανό της ως δυνάμει υγειονομική απειλή.

Και μέσα σε όλα αυτά μια πολιτική εξουσία που απαιτούσε απόλυτη εμπιστοσύνη, την ώρα που οι πολίτες ζητούσαν εξηγήσεις. Οποιος αμφισβητούσε μια κυβερνητική απόφαση κινδύνευε να βρεθεί στο ίδιο τσουβάλι με τους συνωμοσιολόγους. Λες και η κριτική στην εξουσία είχε μπει κι αυτή σε υγειονομική καραντίνα!

Αλλά ο Αδωνις έχει το δικό του αφήγημα. Τα mRNA είναι, λέει, μια τεράστια ανακάλυψη της ανθρωπότητας. Και όποιος διατυπώνει αμφιβολίες κινδυνεύει να καταχωριστεί στο συρτάρι των «συνωμοσιολόγων».

Μόνο που υπάρχει μια ενοχλητική λεπτομέρεια. Οι ίδιοι οι αρμόδιοι οργανισμοί έχουν αναγνωρίσει σπάνιες αλλά σοβαρές παρενέργειες, όπως η μυοκαρδίτιδα. Ο FDA επικαιροποίησε τις σχετικές προειδοποιήσεις, ενώ ευρωπαϊκές χώρες είχαν περιορίσει τη χρήση συγκεκριμένων εμβολίων σε νεότερες ηλικίες. Αυτά δεν αποδεικνύουν ότι τα εμβόλια προκάλεσαν γενικευμένη αύξηση θανάτων. Αποδεικνύουν, όμως, ότι η επιστημονική συζήτηση δεν εξαντλείται σε ένα υπουργικό «μην ανησυχείτε».

Και κάτι ακόμα: Η επιστήμη δεν έχει ανάγκη από πολιτικούς κήρυκες. Εχει ανάγκη από δεδομένα, διαφάνεια, έλεγχο και ειλικρινείς απαντήσεις. Θα είχε, άλλωστε, ενδιαφέρον να ακούσουμε τον υπουργό να μιλά με τον ίδιο ενθουσιασμό για τις ευθύνες της Πολιτείας, τα λάθη των περιοριστικών μέτρων και τις κοινωνικές συνέπειες των τότε επιλογών. Εκεί, παραδόξως, οι μεγάλες διακηρύξεις περισσεύουν λιγότερο.

Οσο για τον δρα Αδωνι, ας του θυμίσει κάποιος ότι η πανδημία μπορεί να πέρασε, αλλά η μνήμη των πολιτών δεν έχει υποστεί υποχρεωτική διαγραφή. Γιατί εννέα δόσεις μπορεί να τις ξεχάσεις. Εκείνα τα χρόνια, όμως, δύσκολα!

Από τη στήλη «Ο κοριός» της «Δημοκρατίας»