Μοδομανείς ληστές καρκινοπαθών

Κ άνεις εράνους προφασιζόμενος ότι θες να βοηθήσεις παιδιά που δίνουν τη μάχη της ζωής τους και τα τρως στην καλοπέραση, στην επίδειξη, στα λούσα. Φωτογραφίζεις τα σύγχρονα τρόπαια της «μάχης» για «επιτυχία» και τα αναρτάς στο διαδίκτυο. Πόσα περισσότερα σκαλιά προς τα κάτω να έχει η κλίμακα του κακού; Οχι πολλά.

Ο λόγος γίνεται για τη ΜΚΟ Παιδική Χαρά και το ζευγάρι των απατεώνων που, σαν τα όρνια, τρέφονταν με ανθρώπινες σάρκες και διέσυραν τις έννοιες του ανθρωπισμού, της αλληλεγγύης, της συμπόνιας και του αγαθού.

Η περίπτωσή τους είναι μεν ανατριχιαστική, αλλά δεν αποτελεί δα και μεγάλο αίνιγμα. Είναι ισόχρονες του είδους μας τέτοιου είδους πρακτικές. Κλέφτες, δολοφόνοι, απατεώνες, πλαστογράφοι κι ένα σωρό άλλοι παραβατικοί, διαχρονικά, αποδεικνύονται ικανοί στην αφαίρεση αγαθών που δεν τους ανήκουν και ανίκανοι στη διατήρηση των κλοπιμαίων.

Χαίρονται για λίγο κι έπειτα ακολουθεί η μπουζού (για τους πιο τυχερούς) ή το βασίλειο της αδιάκοπης οδύνης, κλαυθμού, οδυρμού και βρυγμού των οδόντων που έχει οικοδομήσει ο Θεός για να «φιλοξενεί» εντός του τις ψυχές των αμετανόητων δραστών ειδεχθών εγκλημάτων. Το ζευγάρι της Παιδικής Χαράς δεν ενδιαφερόταν για τη σωτηρία των παιδιών και την ανακούφιση του πόνου των οικείων τους. Ηθελε χρήματα για να ικανοποιήσει πάθη. Το κορυφαίο των παθών τους, η επίδειξη.

Ο τηγανοκέφαλος επικεφαλής της Παιδικής Χαράς έκανε μπαμ από χιλιόμετρα ότι επιδίωκε να υπεραναπληρώσει τα αισθήματα μειονεξίας που τον κατάτρυχαν. Ποιος καλλιεργημένος άνθρωπος με δυο δράμια μυαλού θα ηγείτο οργάνωσης αρωγής παιδιών που μάχονται εναντίον του καρκίνου ή άλλων δύσκολα ιάσιμων ασθενειών και θα φωτογραφιζόταν καπνίζοντας πούρα, παρκαρισμένος μπροστά από σαμπάνιες με υφάκι μπλαζέ και ανασηκωμένη την οφρύ;

Ποιος αληθινά ευαίσθητος άνθρωπος θα πόζαρε καμαρωτός σαν γύφτικο σκεπάρνι σε προνομιούχο θέση επιβατικού αεροσκάφους; Ποια αλτρουίστρια και ψυχοπονιάρα θα έβαζε χέρι σε χρήματα από εράνους για να τα σκορπίσει σε τσάντες που κοστίζουν 1.000 ευρώ; Προσοχή: δεν ήθελε οποιαδήποτε τσάντα αλλά πανάκριβη και «επώνυμη». Επιδίωκαν και οι δυο να φαίνονται στους άλλους ευτυχείς και επιτυχημένοι, εκδηλώνοντας ανοιχτά την υποταγή τους στη μόδα.

Η μοδομανία κάλυπτε προσωρινά τα εσωτερικά κενά τους και όσο την τάιζαν τόσο αυτή μεγάλωνε. Το κακό, αν του ρίχνεις περισσότερο κακό πάνω του, θεριεύει. Αν νιώθεις κατώτερος από τους άλλους, δεν αποκαθιστάς το ψυχολογικό τραύμα σου εξελισσόμενος σε εγκληματία. Η μόνη απάντηση στο κακό είναι το καλό – κι αυτό το λησμόνησε το ζεύγος των απατεώνων.

Σε γενικές γραμμές, η απάτη των ΜΚΟτζήδων της Παιδικής Χαράς μάς υπενθυμίζει την αξία της εικόνας, η οποία πάντοτε υπαινίσσεται ή και μαρτυρά την ουσία. Οπου βλέπουμε φιγούρες και λεζάντες, με πούρα, τατουάζ, σαμπάνιες και χλίδες, καλό είναι να απομακρυνόμαστε.

Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»