Θάνος Πλεύρης: Ομολογεί αποτυχία, αλλά… φταίει η Λιβύη!

Την πλήρη και συνειδητή άρνηση της Λιβύης να συνεργαστεί με την Αθήνα για την ανάσχεση των μεταναστευτικών ροών προς την Κρήτη ομολόγησε ο Θάνος Πλεύρης, δικαιώνοντας απόλυτα τα επανειλημμένα ρεπορτάζ της «δημοκρατίας», η οποία αναδεικνύει συνεχώς το τεράστιο αυτό εθνικό ζήτημα. Εμφανιζόμενος σε ρόλο αποστασιοποιημένου παρατηρητή, παρά ως αρμόδιος υπουργός που οφείλει να προστατεύσει τη χώρα, παραδέχτηκε ευθαρσώς στην κρατική τηλεόραση την ωμή πραγματικότητα.

Χρησιμοποιώντας τη φράση πως από την πλευρά της Τρίπολης «δεν υπάρχει συνεργασία», επιβεβαίωσε τον γεωπολιτικό δάκτυλο πίσω από τις συνεχείς αφίξεις λαθρομεταναστών, σημειώνοντας πως παρακολουθείται στενά η στάση της Λιβύης μετά την υπογραφή του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου.

Ωστόσο, αντί ο υπουργός να αντιδράσει δυναμικά, να απαιτήσει άμεσα σκληρές ευρωπαϊκές κυρώσεις κατά της Λιβύης και να βρει ουσιαστικούς τρόπους απάντησης στην ασύμμετρη αυτή απειλή, ουσιαστικά παραδέχεται το ζήτημα και σηκώνει τα χέρια ψηλά. Δήλωσε δε πως η φύλαξη των συνόρων δεν αφορά το δικό του χαρτοφυλάκιο, αλλά την εξωτερική πολιτική και την άμυνα. Οσο για την πολυσυζητημένη αναστολή εξέτασης αιτημάτων ασύλου; Παραμένει απλώς μια θεωρητική επιλογή στο τραπέζι, αφού ο κ. Πλεύρης έσπευσε να καθησυχάσει, διευκρινίζοντας πως «δεν βρισκόμαστε σε αυτή τη φάση».

Η επιχειρησιακή «λύση» που προκρίνει η κυβέρνηση δεν είναι η αποτροπή, αλλά η προετοιμασία για μαζικές αφίξεις, μετατρέποντας σταδιακά τη μεγαλόνησο σε νέα Λέσβο. Οπως ανακοίνωσε, ετοιμάζονται άμεσα δομές φιλοξενίας στην Αγιά και στους Αθανάτους, ενώ ήδη στέλνονται σκηνές στην Ιεράπετρα, όπου η πίεση χτυπάει «κόκκινο». Ο σχεδιασμός προβλέπει την αύξηση των διαθέσιμων θέσεων στο νησί από 800-900 σε 2.000. Αντί, δηλαδή, να σφραγίσουν τα σύνορα απαιτώντας ευθύνες, αυξάνουν ενδοτικά τη χωρητικότητα για να υποδεχτούν τις ροές που συστηματικά εργαλειοποιεί ο τουρκολιβυκός άξονας.

Και ενώ το νότιο Αιγαίο σφυροκοπείται, ο κ. Πλεύρης βρήκε την ευκαιρία να μιλήσει για αύξηση των νόμιμων μετακλήσεων εργατών στις 68.000 και να προαναγγείλει θεωρητικά κέντρα επιστροφής στην Αφρική. Πρόκειται για την επιτομή της πολιτικής αμηχανίας: μια κυβέρνηση που απλώς διαπιστώνει το πρόβλημα, αποφεύγει τη ρήξη με όσους μας απειλούν και ετοιμάζεται μοιρολατρικά να διαχειριστεί την εργαλειοποίηση εντός της ελληνικής επικράτειας.