Αρχισε (επιτέλους) έπειτα από έξι χρόνια και πέντε αναβολές, με καταθέσεις σοκ!
Είναι 5η Μαΐου 2010, ημέρα Πέμπτη. Η Ελλάδα έχει -ήδη- μπει στον αστερισμό των… Μνημονίων, καθώς λίγες ημέρες πριν, στις 23 Απριλίου 2010, ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου έχει ανακοινώσει από το Καστελόριζο την προσφυγή της χώρας στον Μηχανισμό Στήριξης! Εκείνη την ημέρα στην Αθήνα έχει διοργανωθεί μία από τις μεγαλύτερες πορείες που έχει γνωρίσει η πόλη… Ως τη στιγμή που μια ομάδα 12 ατόμων με καλυμμένα χαρακτηριστικά ξεπηδά μέσα από το πλήθος και επιτίθεται με βόμβες μολότοφ πρώτα στο βιβλιοπωλείο Ιανός και εν συνεχεία στο υποκατάστημα της Τράπεζας Marfin επί της οδού Σταδίου.
Ο απολογισμός είναι τραγικός. Τρεις υπάλληλοι του υποκαταστήματος, η έγκυος Αγγελική Παπαθανασοπούλου, ο Επαμεινώνδα Τσάκαλης και η Παρασκευή Ζούλια, βρίσκουν τραγικό θάνατο μέσα στο φλεγόμενο υποκατάστημα.
Υστερα από έξι και πλέον χρόνια και πέντε αναβολές οι μνήμες της δολοφονικής εμπρηστικής επίθεσης αναβίωσαν χθες στην αίθουσα του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου της Αθήνας. Στο εδώλιο κάθονται δύο κατηγορούμενοι, ο 34χρονος Θοδωρής Σίψας και ο συνομήλικός του Παύλος Αντρέεβ ή Ανδρεάδης, οι οποίοι αντιμετωπίζουν κατά περίπτωση τα αδικήματα της ανθρωποκτονίας από πρόθεση, της απόπειρα ανθρωποκτονίας, της κατοχής εκρηκτικών υλών και άλλα. Ο Σίψας κατηγορείται ως φυσικός αυτουργός της επίθεσης στο υποκατάστημα της Marfin και ο Αντρέεβ στο βιβλιοπωλείο Ιανός.
Εμπρηστικές επιθέσεις
Χθες και οι δύο αρνήθηκαν κάθε σχέση με τις εμπρηστικές επιθέσεις. «Αρνούμαι τις κατηγορίες, έχω καταδικάσει τέτοιες ενέργειες από το 2011» ανέφερε ο Θοδωρής Σίψας, ενώ στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο Παύλος Αντρέεβ: «Καταδικάζω κι εγώ το γεγονός, αρνούμαι τις κατηγορίες. Δεν έχω συμμετάσχει στην πράξη» ανέφερε.
Από την άλλη, ιδιαίτερα συναισθηματικά φορτισμένοι εμφανίστηκαν οι γονείς της Αγγελικής Παπαθανασοπούλου, οι οποίοι δήλωσαν παράσταση πολιτικής αγωγής. Καταθέτοντας δεν θέλησαν να πουν κάτι άλλο πέρα από την ιδιότητά τους και μόνο ο πατέρας της Ζαχαρίας περιέγραψε πώς έμαθε για το τραγικό περιστατικό από την τηλεόραση.
Η ακροαματική διαδικασία άρχισε με καταθέσεις μαρτύρων (περίπου 20), κυρίως υπαλλήλων της τράπεζας Marfin, οι οποίοι περιέγραψαν καρέ καρέ τα 13 λεπτά της αγωνιώδους προσπάθειάς τους να απεγκλωβιστούν από τη φλεγόμενη τράπεζα. Συνολικά έχουν κληθεί να καταθέσουν περισσότεροι από 80 μάρτυρες, εκ των οποίων 37 απουσίαζαν χθες. Οι υπάλληλοι της Marfin περιέγραψαν καρέ καρέ την επίθεση, από τους μαυροφορεμένους, αδύνατους και νεαρούς δράστες, που έσπασαν με βαριοπούλα την τζαμαρία του υποκαταστήματος και με ανατριχιαστικό τρόπο περιέγραψαν τις φωνές που ακούγονταν να λένε «κάψτε τους»!
Κανένας ωστόσο από τους μάρτυρες δεν αναγνώρισε στα πρόσωπα των κατηγορουμένων τους δράστες. Μάλιστα η ερώτηση συνέδρου του δικαστηρίου στην υπάλληλο του υποκαταστήματος Κατερίνα Ιωαννίδου εάν μοιάζει η σωματοδομή του Θοδωρή Σίψα με αυτή που είδε εκείνη την ημέρα και η απάντηση «δεν το αποκλείω» προκάλεσαν την έντονη αντίδραση του συνηγόρου του Δημήτρη Κατσαρή.
Η δίκη συνεχίζεται στις 14 Οκτωβρίου.
Μάρτυρας 1: «Ο τελευταίος που είδα την Αγγελική και τον Νώντα»!
Ανατρίχιασαν οι παρευρισκόμενοι στη δικαστική αίθουσα, όταν ο υπάλληλος της τράπεζας Γιώργος Στρατογιαννάκης περιέγραψε την τελευταία στιγμή που είδε τους συναδέλφους του, τον Νώντα και την Αγγελική. «Είδα στο παταράκι τον Νώντα και την Αγγελική, στο γραφείο του Νώντα. Εκείνος έψαχνε κλειδιά για να ανοίξει το μηχανοστάσιο του ασανσέρ. Μου έδωσε εμένα κάποια κλειδιά για να ανοίξω. Μπαίνοντας στο μηχανοστάσιο δεν έβλεπα τίποτα. Οταν γύρισα, είχε μπει καπνός και στο γραφείο του Νώντα. Η Αγγελική ήταν δίπλα του… Την επόμενη μέρα μάθαμε ότι ο Νώντας βρέθηκε κοντά στο κλιμακοστάσιο, ενώ η Αγγελική είχε μείνει στο γραφείο του. Εκεί βρέθηκε την επόμενη ημέρα το αποτύπωμα από το σώμα της» ανέφερε.
Ο μάρτυρας περιέγραψε και πώς ένας από τους δράστες της επίθεσης… ανατροφοδοτούσε τη φωτιά, όπως είδε από το μπαλκόνι! «Ηταν ένας με κάνιστρο (ψεκαστήρι) και προσπαθούσε να ρίξει μέσα, φαινόταν σαν υγρό. Ηταν σκυμμένος και πρότεινε τα χέρια του με το κάνιστρο. Αυτό το έκανε δυο τρεις φορές. Με το που έφευγε, η φωτιά φούντωνε, τώρα σύμπτωση, δεν ξέρω…» ανέφερε.
Ο ταμίας: «Δεν νιώθω ασφάλεια, δύσκολη η θέση μου»
Αίσθηση προκάλεσε η κατάθεση του ταμία της τράπεζας, ο οποίος τρομαγμένος αρνήθηκε να αποκαλύψει τον διάλογο που είχε με τα άτομα τα οποία βρίσκονταν κάτω από το υποκατάστημα. «Δεν νιώθω ασφάλεια, είναι δύσκολη η θέση μου. Υπήρχε διάλογος» ανέφερε κατά τη διάρκεια της κατάθεσής του.
Συγκεκριμένα ο Κωνσταντίνος Κώστογλου περιέγραψε: «Είδα δύο σκιές, όπως κοίταζα δεξιά. Δεν είδα να πετάνε εύφλεκτο υλικό. Ακουσα μπαμ και είδα τη φωτιά, η οποία αμέσως απλώθηκε. Εγώ ανέβηκα αμέσως πάνω διότι φοβήθηκα ότι θα μπουν μέσα στην τράπεζα τα άτομα. Ανέβηκα κατευθείαν στον τρίτο και βγήκα στο μπαλκόνι».
Σε αυτό το σημείο ο μάρτυρας είπε ότι υπήρξε διάλογος με τα άτομα που βρίσκονταν από κάτω, ωστόσο, όταν ρωτήθηκε τι ειπώθηκε, δεν απάντησε λέγοντας: «Δεν νιώθω ασφάλεια, είναι δύσκολη θέση μου. Υπήρχε διάλογος».
Ο μάρτυρας πάντως υποστήριξε ότι δεν έχει απειληθεί από κανέναν και τόνισε ότι δεν έχει έχει δει κανέναν από τους δράστες. «Το έχω διαγράψει από τη μνήμη, δεν μπορώ να θυμηθώ σωματότυπο» ανέφερε.
Ο υπάλληλος: «Οταν τους φώναξα μου έλεγαν να καείς»
«Τους φώναζα ότι υπάρχει κόσμος! Ελεγα να σταματήσουν! Θυμάμαι ότι είχα πάρει μια κούτα Α4 και τους απειλούσα ότι θα την πετάξω, και είδα να βαράνε τα τζάμια. Είδα μαυροντυμένους, κάποιος μου φάνηκε ότι είχε κάτι άσπρο στα χέρια, δεν θυμάμαι αν ήταν γάντια ή κάτι άλλο» ανέφερε ο υπάλληλος της Marfin Βαγγέλης Λαγουδάκος στην κατάθεσή του.
Πρόεδρος: Παρατηρήσατε οι δράστες να έχουν κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό;
Μάρτυρας: Οχι (…) Νομίζω ότι ένας ή μία φορούσε τζόκεϊ και είχε και μια τσάντα μαύρη. Αυτό μόνο…
Ο μάρτυρας κατέθεσε μάλιστα πως, όταν φώναζε στους δράστες να σταματήσουν, κάποιοι φώναζαν «να καείς, ρε»! «Οταν εγώ φώναζα, υπήρχαν κάποιοι που φώναζαν “να καείς, ρε” κι έκαναν χειρονομίες και μούντζες» ανέφερε ο μάρτυρας.
Το ίδιο περιέγραψαν κι άλλοι υπάλληλοι, οι οποίοι βρίσκονταν στα μπαλκόνια του υποκαταστήματος στην προσπάθειά τους να πάρουν αέρα και να γλιτώσουν από τους καπνούς. «Δεχθήκαμε και φραστικές επιθέσεις. Μας έβριζαν. Ζήσαμε την αγωνία του θανάτου πολύ έντονα. Δεν ξέραμε αν θα ζήσουμε από τον καπνό» ανέφερε η Μαρία Καραγιάννη.
