Σκεφτείτε σε τι ύψος θα τον είχε ανεβάσει η Αριστερά, αν δρούσε στις τάξεις της
ΓΙΑΝΝΗΣ
Δημητροκάλλης*
ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ» ήταν η γεμάτη συναίσθημα φωνή που ξεπήδησε από την ψυχή του λαού μας στο άγγελμα της δολοφονίας του Παύλου Μπακογιάννη στις 26/9/1989. Μια αίσθηση ενότητας που κανένας άλλος Ελληνας πολιτικός δεν είχε και δεν έχει γεννήσει αυθόρμητα στη ρημαγμένη από τον διχασμό πολιτική συνείδηση του λαού μας. Πολλοί πολιτικοί ηγέτες, μικροί και μεγάλοι, παλιότεροι και νεότεροι, όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου, διεκδίκησαν τον τίτλο του συμφιλιωτή, μα μόνο μέσα στα κόμματά τους τον απέκτησαν. Για τον Παύλο Μπακογιάννη, όμως, βγήκε αυθόρμητα από τα λαϊκά χείλη, ανεξάρτητα από κομματικές γραμμές.
Πολλές εκατοντάδες πολιτικά μνημόσυνα, ονοματοθεσίες δρόμων, μπουκέτα λουλούδια στον τόπο δολοφονίας του τίμησαν τη μνήμη του επί χρόνια, μα η επίσημη Πολιτεία και η παράταξη που υπηρέτησε απουσίασαν, αγνοώντας την εθνική προσφορά του και το λαϊκό αίσθημα. Αυτή η σημαδιακή για την πολιτική μας ζωή ημέρα μνήμης περνά χωρίς εθνική κινητοποίηση, χωρίς καμία επετειακή επισημότητα (στη Βουλή ίσως γίνει κάποια τυπική αναφορά), χωρίς να γεμίζουν τα ΜΜΕ από ειδήσεις εκδηλώσεων μνήμης, χωρίς αναφορές στις βαθιά δημοκρατικές ιδέες του, τις αποτυπωμένες στο συγγραφικό του έργο, στην έντονα αποτελεσματική συμφιλιωτική πολιτική δράση του, στο όραμά του για μια Ελλάδα με ενωμένο τον λαό της για πρόοδο και ευημερία.
Αρκετοί ηρωοποιήθηκαν, κυρίως από την Αριστερά, απλώς και μόνον επειδή σκοτώθηκαν άδικα ή από μια συγκεκριμένη πράξη τους. Ο Παύλος Μπακογιάννης, του οποίου η ζωή ήταν ένας δημοκρατικός συμφιλιωτικός αγώνας και προσέφερε τα μέγιστα από την αντιδικτατορική εκπομπή του στο γερμανικό ραδιόφωνο μέχρι την ημέρα που η Αριστερά και η Δεξιά αλληλοσυγχωρήθηκαν και έσφιξαν τα χέρια οι Φλωράκης και Μητσοτάκης μέσα στην ελληνική Βουλή και έχασε τη ζωή του, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, μένει στα ψηλά γράμματα των εφημερίδων.
Η δολοφονία του Παύλου ήταν μια μεγάλη απώλεια για το έθνος μας, μα και μια ντροπή για τη Δεξιά, που δεν έκανε τίποτα για να αναγνωριστεί επισήμως ο Παύλος ως εθνικός ήρωας, αν και ήταν ήδη ηρωοποιημένος στη λαϊκή πολιτική συνείδηση. Σκεφτείτε σε τι ύψος θα τον είχε ανεβάσει η Αριστερά, αν δρούσε στις τάξεις της.
Οταν μπορούσα να παίξω έναν σχετικό ρόλο, καθιέρωσα ένα σηματάκι, με ανάγλυφη την προσωπογραφία του, για το πέτο του σακακιού όσων πίστευαν στο έργο του. Το φόρεσαν δεκάδες χιλιάδες Ελληνες και το τιμούν ακόμη. Μεταξύ αυτών, κι εγώ. Ας είναι αιωνία η μνήμη του στην ψυχή του λαού μας.
*Ο Γιάννης Δημητροκάλλης είναι ιδρυτής της ένωσης υπεύθυνων πολιτών «ΠΟΛΙΤΙΖΩ»
