Ζει στη γυάλα της εξουσίας γιατί έξω καραδοκεί η αλήθεια! Από τη
Ζωή Ράπτη*
Οσοι πολιτικοί απομακρύνονται από την πραγματικότητα ταυτόχρονα απομακρύνονται και από τον ίδιο τον λαό. Ο ηθελημένος «αναχωρητισμός» τους από το πεδίο της άσκησης πολιτικής ,σε πραγματικές συνθήκες, για αληθινούς ανθρώπους, σε μια ζώσα κοινωνία γεμάτη με προκλήσεις και προβλήματα, γίνεται αντιληπτός όχι μόνο με τη μεταφορική έννοια του όρου, αλλά και ως πικρή κυριολεξία. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει απομακρύνει μόνο όποια σκέψη του από τις λαϊκές ανάγκες. Εχει φύγει και ο ίδιος! Ζει στην καλά προστατευμένη γυάλα της εξουσίας του και αποφεύγει τους δρόμους, τις γειτονιές, τις αγορές, τις συνοικίες, τους χώρους εργασίας. Εκεί καραδοκούν η αλήθεια και ο κίνδυνος της αποδοκιμασίας. Ενα από τα ηχηρότερα και θλιβερότερα παραδείγματα των ανωτέρω ήταν η προκλητική επιλογή του να πάει στη Σουηδία για ένα ηδύ ταξίδι αναψυχής -με ένα μη πειστικό πολιτικό πρόσχημα-, αφού κήρυξε εθνικό πένθος για τους νεκρούς από την πλημμύρα στη Δυτική Αττική!
Την ίδια στιγμή που οι αναξιοπαθούντες, που υποτίθεται ότι υπερασπίζεται ο κ. Τσίπρας, βυθίζονταν στο πένθος, στις λάσπες και στην ανέχεια, εκείνος, εν πλήρη αμεριμνησία, έβγαζε χαμογελαστές φωτογραφίες στη Σουηδία. Οσο για τη Μάνδρα, δεν τόλμησε να εισέλθει στην πόλη. Είδε τα αποτελέσματα της κρατικής διάλυσης μακρόθεν. Εκτός του… «πεδίου λεκτικών βολών» από τους συμπολίτες μας, που έχασαν δικούς τους ανθρώπους και καταστράφηκε το βιος τους.
Η επιλογή της φυγής, της απόδρασης, της δημιουργίας απόστασης ασφαλείας από τους Ελληνες πολίτες έγινε αισθητή όχι μόνο στις πρόσφατες πλημμύρες, αλλά -όπως όλοι θυμούνται- και στις πυρκαγιές του καλοκαιριού και τις περισσότερες εκ των περιστάσεων όπου η παρουσία του πρωθυπουργού κρινόταν όχι μόνο χρήσιμη και απαραίτητη, αλλά επιβεβλημένη.
Είθισται σε μία μεγάλη εθνική απώλεια οι πρωθυπουργοί και οι πρόεδροι των δημοκρατιών των δυτικών χωρών να παρίστανται στις κηδείες των θυμάτων φυσικών καταστροφών, ατυχημάτων ή τρομοκρατικών επιθέσεων που προκάλεσαν τις απώλειες, πολλώ δε μάλλον όταν κηρύσσουν τη χώρα σε εθνικό πένθος! Ο Αλέξης Τσίπρας, αδιαφορώντας αλλά και φοβούμενος τις μαζικές αποδοκιμασίες, απείχε επιδεικτικά. Δεν έκανε, όμως, το ίδιο για την κηδεία του δικτάτορα της Κούβας Φιντέλ Κάστρο, για την οποία ταξίδεψε 9.747 χιλιόμετρα για να ικανοποιήσει ιδεοληπτικές εμμονές του και επιβάρυνε τους Ελληνες φορολογουμένους με το κόστος του ταξιδιού και της διαμονής του ιδίου και των συνεργατών του.
Η Ελλάδα, όπως αποκάλυψε πρόσφατη έκθεση της Eurostat, είναι πρώτη στην ευρωζώνη στην παιδική φτώχεια. Η ανεργία και η ύφεση σαρώνουν ό,τι έχει απομείνει όρθιο στην αγορά, οι άνθρωποι δοκιμάζονται από την ανικανότητα διαχείρισης του κράτους από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ. και ο κ. Τσίπρας, αντί για την οδό της πολιτικής και του καθήκοντος, ασχολείται με την ντόλτσε βίτα. Και όσο γλυκαίνει τη δική του ζωή ο κ. Τσίπρας τόσο γίνεται αφόρητος ο βίος των πολιτών.
* Γραμματέας Σχέσεων
Κοινωνίας – Κόμματος στη Νέα Δημοκρατία
