Ο καλλιτέχνης μιλά για την παράσταση στο θέατρο Αριστοτέλειο με κεντρικό ήρωα τον σπουδαίο ποιητή • Άρθρο «δημοκρατίας» Β. Ελλάδος Από την
Ελένη Σκάρπου
Είναι ο πρώτος που ερμήνευσε τα περισσότερα τραγούδια του Νίκου Γκάτσου και κάθε φορά που επιστρέφει σε αυτή την καλλιτεχνική συνθήκη μάς συγκλονίζει από κάθε άποψη, κουβαλώντας την προσωπική του μουσική φυσιογνωμία και αφήνοντας το κοινό να ταξιδέψει. Ο λόγος για τον Μανώλη Μητσιά, που τη Δευτέρα 12 Φεβρουαρίου, στις 21.00, μας υποδέχεται στη σκηνή του θεάτρου Αριστοτέλειον, για μια ξεχωριστή βραδιά υπό τον τίτλο «Ο Γκάτσος που αγάπησα». Μαζί με την κορυφαία Ελληνίδα ηθοποιό Καρυοφυλλιά Καραμπέτη θα αποδώσει τραγούδια που όλοι αγαπήσαμε και θα αγαπάμε πάντα, γιατί συνθέτουν τη συλλογική μας μνήμη και μας εμψυχώνουν στα εύκολα και στα δύσκολα.
Ηδη οι χειμερινές εμφανίσεις τους σε Αθήνα αλλά και άλλα μέρη της Ελλάδας έχουν κερδίσει κοινό και κριτικούς, γιατί αυτό το αφιέρωμα στον ποιητή των τραγουδιών θα γίνει από καρδιάς και μέσα από αυτό θα κάνουμε ως θεατές μια ολοκάθαρη μουσική διαδρομή στην Ιστορία και στον πολιτισμό της νεότερης Ελλάδας.
Μοναδική αγάπη
«Με αυτή την παράσταση γυρίζουμε την Ελλάδα και οι παραστάσεις που έχουμε παίξει είναι καταπληκτικές. Η εμπειρία από την αγάπη του κόσμου για τον Γκάτσο είναι μοναδική. Νόμιζα πως ο κόσμος δεν τον γνώριζε. Για μένα είναι ο άνθρωπος που χάραξε τη δισκογραφική μου πορεία, αλλά και το πρώτο πάτημά μου στην Αθήνα. Από τα πρώτα μικρά δισκάκια με τραγούδια, όταν ήμουν στρατιώτης και ακόμα ηχογραφούσα, η επαφή μου με τον Γκάτσο ήταν απίστευτη και μετά έγινε η μεγάλη συνάντηση με τον Χατζιδάκι. Λοιπόν, χρωστάω τα πάντα στον Γκάτσο…
Τον προσανατολισμό μου στη δισκογραφία, αλλά και την παρουσία μου σαν άνθρωπος στην κοινωνία» αναφέρει ο αγαπημένος Μανώλης Μητσιάς και νοσταλγεί στιγμές από το παρελθόν με τον μεγάλο ποιητή. «Πήγαινα στου Φλόκα και στη “Μεγάλη Βρεταννία” για να πιω έναν καφέ μαζί του και με τους φίλους του, τον Ελύτη, τον Ξαρχάκο, τον Χατζιδάκι, τον Μούτση και άλλους διανοουμένους της εποχής. Ολη η διανόηση της Αθήνας περνούσε από το τραπέζι του για να πει μια καλημέρα, να ακούσει κάτι, να πει τη γνώμη της.
Ολο αυτό ήταν πολύ σημαντικό για την πορεία μου» εξομολογείται ο Θεσσαλονικιός ερμηνευτής, που ήθελε χρόνια να κάνει αυτό το αφιέρωμα, αλλά δεν ήθελε να βγαίνει μόνο και να τραγουδά. Ηθελε να του δώσει μια θεατρική μορφή, κι έτσι ήρθε και κούμπωσε με το ταλέντο της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη.
«Δεν ήθελα να βγάλω χρήματα»
«Για μένα η Καραμπέτη υπήρξε αποκάλυψη. Μόνο εκείνη θα μπορούσε να κάνει αυτό το πράγμα» τονίζει ο ίδιος και αν θυμάται κάτι έντονα από τον Γκάτσο είναι η απλότητά του και ο τρόπος που έκανε τα σημαντικά ασήμαντα, ψάχνοντας την ουσία αλλού και όχι στα βραβεία και στις διακρίσεις. «Δεν του άρεσε το “γλείψιμο”. Ηταν πρακτικός άνθρωπος που ήξερε βαθιά τη δημοτική γλώσσα και το δημοτικό τραγούδι. Απέφευγε τα ποιητικά σαλόνια με τους λόγιους κι ακόμα κι όταν πήγαινε ήταν σοβαρός και μετρημένος. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν εκλείψει σίγουρα, αλλά η κοινωνία θα αναγκαστεί να βγάλει και πάλι τέτοιους ανθρώπους των γραμμάτων, που ίσως θα τους φέρονται καλύτερα.
Εχω δει τον Αβέρωφ να έχει πάρει κατά λάθος τη θέση του Γκάτσου και να ζητάει συγγνώμη και να φεύγει. Σήμερα κανείς δεν θα το έκανε από τους πολιτικούς μας» επισημαίνει με παράπονο και εστιάζει όσο μπορεί στην αγάπη του κόσμου, που μεγαλώνει με τα χρόνια και τον ανταμείβει για όλο τον αγώνα του. «Δεν έκανα κάτι ιδιαίτερο, απλά έκανα ό,τι μου άρεσε. Δεν ήθελα να βγάλω χρήματα, ήθελα απλά να εκφραστώ. Αυτή την αληθινή σκέψη που είχα… αυτήν εκτιμά ο κόσμος» λέει και στη Θεσσαλονίκη δεν παύει να νιώθει εντός έδρας.
Εδώ είναι οι φίλοι και τα αδέρφια του κι ας έχει αλλάξει η πόλη που ήξερε. Οσο για την εποχή που διανύουμε, έχει τη δική του γνώμη. «Υπάρχει μια δυσκολία, υπάρχουν σύννεφα. Θα δυσκολευτούμε να βρούμε τον βηματισμό μας, αλλά θα τον βρούμε, γιατί η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει».
Από τηνΕλένη Σκάρπου[email protected]
Είναι ο πρώτος που ερμήνευσε τα περισσότερα τραγούδια του Νίκου Γκάτσου και κάθε φορά που επιστρέφει σε αυτή την καλλιτεχνική συνθήκη μάς συγκλονίζει από κάθε άποψη, κουβαλώντας την προσωπική του μουσική φυσιογνωμία και αφήνοντας το κοινό να ταξιδέψει. Ο λόγος για τον Μανώλη Μητσιά, που τη Δευτέρα 12 Φεβρουαρίου, στις 21.00, μας υποδέχεται στη σκηνή του θεάτρου Αριστοτέλειον, για μια ξεχωριστή βραδιά υπό τον τίτλο «Ο Γκάτσος που αγάπησα». Μαζί με την κορυφαία Ελληνίδα ηθοποιό Καρυοφυλλιά Καραμπέτη θα αποδώσει τραγούδια που όλοι αγαπήσαμε και θα αγαπάμε πάντα, γιατί συνθέτουν τη συλλογική μας μνήμη και μας εμψυχώνουν στα εύκολα και στα δύσκολα. Ηδη οι χειμερινές εμφανίσεις τους σε Αθήνα αλλά και άλλα μέρη της Ελλάδας έχουν κερδίσει κοινό και κριτικούς, γιατί αυτό το αφιέρωμα στον ποιητή των τραγουδιών θα γίνει από καρδιάς και μέσα από αυτό θα κάνουμε ως θεατές μια ολοκάθαρη μουσική διαδρομή στην Ιστορία και στον πολιτισμό της νεότερης Ελλάδας.
Μοναδική αγάπη«Με αυτή την παράσταση γυρίζουμε την Ελλάδα και οι παραστάσεις που έχουμε παίξει είναι καταπληκτικές. Η εμπειρία από την αγάπη του κόσμου για τον Γκάτσο είναι μοναδική. Νόμιζα πως ο κόσμος δεν τον γνώριζε. Για μένα είναι ο άνθρωπος που χάραξε τη δισκογραφική μου πορεία, αλλά και το πρώτο πάτημά μου στην Αθήνα. Από τα πρώτα μικρά δισκάκια με τραγούδια, όταν ήμουν στρατιώτης και ακόμα ηχογραφούσα, η επαφή μου με τον Γκάτσο ήταν απίστευτη και μετά έγινε η μεγάλη συνάντηση με τον Χατζιδάκι. Λοιπόν, χρωστάω τα πάντα στον Γκάτσο… Τον προσανατολισμό μου στη δισκογραφία, αλλά και την παρουσία μου σαν άνθρωπος στην κοινωνία» αναφέρει ο αγαπημένος Μανώλης Μητσιάς και νοσταλγεί στιγμές από το παρελθόν με τον μεγάλο ποιητή. «Πήγαινα στου Φλόκα και στη “Μεγάλη Βρεταννία” για να πιω έναν καφέ μαζί του και με τους φίλους του, τον Ελύτη, τον Ξαρχάκο, τον Χατζιδάκι, τον Μούτση και άλλους διανοουμένους της εποχής. Ολη η διανόηση της Αθήνας περνούσε από το τραπέζι του για να πει μια καλημέρα, να ακούσει κάτι, να πει τη γνώμη της. Ολο αυτό ήταν πολύ σημαντικό για την πορεία μου» εξομολογείται ο Θεσσαλονικιός ερμηνευτής, που ήθελε χρόνια να κάνει αυτό το αφιέρωμα, αλλά δεν ήθελε να βγαίνει μόνο και να τραγουδά. Ηθελε να του δώσει μια θεατρική μορφή, κι έτσι ήρθε και κούμπωσε με το ταλέντο της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη.
