Η Λαμπρινή Κωστίκα μιλά για την έκθεσή της, τη Χαλκιδική και τη μεγάλη ανάγκη του Eλληνα να ανακαλύψει τη δική του θάλασσαΑπό την
Ελένη Σκάρπου
Αν αναρωτηθούμε κάποια στιγμή τι είμαστε όλοι εμείς σε σχέση με το φυσικό περιβάλλον μας, σίγουρα δεν φτάνουν λίγες λέξεις για να το περιγράψουν. Αν αφήσουμε όμως την τέχνη να μας το δείξει, τότε θα αντιληφθούμε την αξία, τη σημασία και την έκτασή του.
Αυτό πραγματεύεται η έκθεση «Mare Nostrum – Μεσόγειος, η θάλασσά μας» της εικαστικού Λαμπρινής Κωστίκα, που βάζει πλώρη για τις Κυκλάδες θέλοντας να κάνει ένα ταξίδι στην εσωτερική διεργασία του ατόμου σε αλληλεπίδραση με το φυσικό περιβάλλον. Μέσα από την περιπλάνηση των αισθήσεων στο ατέρμονο μπλε προκαλούνται εκρήξεις χρωματικών χορδών που συνθέτουν, αβίαστα, την απεραντοσύνη του εσώτερου εαυτού.
Ετσι το περιγράφει εκείνη και θα μας το αποκαλύψει από τις 20 έως τις 30 Ιουνίου, στο Κάστρο της Νάξου, στο Πολιτιστικό Κέντρο -πρώην Σχολή Ουρσουλινών- με θέα στο Αιγαίο και στον Ναό του Απόλλωνα. Στη συνέχεια, από τις 7 έως τις 11 Ιουλίου, η έκθεση θα μεταφερθεί στον μεσαιωνικό οικισμό της Ανω Σύρου, στην αίθουσα του πρώην δημοτικού συμβουλίου.
Σύγχρονα έργα
«Στην έκθεση θα δούμε έργα σύγχρονου εξπρεσιονισμού. Πρόκειται για μια ζωηρή, ενστικτώδη και συναισθηματική γραφή με αφαιρετική προσέγγιση. Τα έργα που απαρτίζουν τη “Μare Νostrum” είναι καμβάδες -λάδι σε μουσαμά- και σχέδια – λάδι και μολύβι σε χαρτί. Η έκθεση θα μεταφερθεί στη Θεσσαλονίκη μετά το καλοκαίρι και δρομολογείται η μεταφορά της και εκτός Ελλάδας» εξηγεί η Λαμπρινή Κωστίκα, που η ίδια της η καταγωγή υπήρξε καταλύτης για εμπνεύσεις και δραστηριότητες.
«Αισθάνομαι πολύ τυχερή που γεννήθηκα Ελληνίδα και μεγάλωσα στη Χαλκιδική. Φέρω μέσα μου εικόνες και εμπειρίες απλότητας, κάτι που προκύπτει από το περιβάλλον μου. Η παράδοση του τόπου με έχει διαμορφώσει ως άνθρωπο. Η Θεσσαλονίκη, όπου βρίσκονται το εργαστήριο και το σπίτι μου, αποτελεί για μένα ησυχαστήριο και βάση, όπου καθετί φιλτράρεται και ανασυνθέτεται. Η Μεσόγειος είναι μια ζεν κυρία προσφοράς. Αυτό επηρεάζει καθέναν, πόσο μάλλον τη δημιουργία. Η ελληνική θάλασσα σε συνδυασμό με τον ήλιο και το μεσογειακό κλίμα μού προσφέρουν πληρότητα. Η θάλασσα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου και είναι πηγή απαντήσεων και λύσεων σε κάθε σκέψη και προβληματισμό. Είναι μια πιστή, πάντοτε διαθέσιμη φίλη και δασκάλα που, όταν χορεύει, ελεύθερα εισπράττεις τα δώρα της» εξομολογείται η ίδια, που από την πρώτη στιγμή που επισκέφτηκε το Αιγαίο άρχισε να δουλεύει την ιδέα μιας τέτοιας έκθεσης.
«Οταν επισκέφτηκα την Ανω Σύρο, τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε, ήταν ήδη ξεκάθαρο: Ηθελα να φιλοξενηθεί μια έκθεση σχετικά με την όλη αίσθηση που θα μου άφηνε η διαμονή μου στις Κυκλάδες. Το ίδιο συνέβη και με την άφιξή μου στη Νάξο. Τα έργα που προέκυψαν είναι ένα αποτέλεσμα των τελευταίων ετών, όσον αφορά τη σκέψη και την προηγηθείσα διαδρομή, αλλά δουλεύτηκαν μόνο μέσα σε λίγους μήνες, με εντατική εργασία και παρατεταμένη συγκέντρωση».
«Η τέχνη οφείλει να αφυπνίζει»
Η κυρία Κωστίκα νιώθει την ανάγκη του σύγχρονου Ελληνα να ανακαλύψει τη δική του θάλασσα μέσα από την τέχνη.
«Νιώθω ότι είναι αναγκαίο για κάθε άνθρωπο, ανεξάρτητως ηλικίας και εθνικότητας, να ανακαλύψει τη δική του αλήθεια. Η τέχνη οφείλει να αφυπνίζει τη συνείδηση του ανθρώπου χωρίς συγκεκριμένο τίτλο. Είναι καθήκον της να μιλά στην ψυχή, η οποία εμπεριέχει δική της νοημοσύνη. Ο σύγχρονος Ελληνας έχει τη δυναμική ώστε να “ρουφήξει” τη θάλασσα τη φυσική, αλλά και της τέχνης, και να παραγάγει πολύτιμο έργο, όντας σε μια τόσο ευνοημένη από φυσικό πλούτο χώρα». Η Βορειοελλαδίτισσα εικαστικός παραμένει αισιόδοξη και αναμένει τις προκλήσεις που θα βρεθούν μπροστά της, με στόχο πάντα την ολοκλήρωση, την εξέλιξη, την ομορφιά και το νόημα.
«Δημιουργία εστί ποίηση και αυτή εμπεριέχει κάθε συναίσθημα και σκέψη, θετικό ή μη. Η τέχνη στην Ελλάδα μπορεί να επωφεληθεί από κάθε αντιξοότητα και να ξεχωρίσει σε διεθνές επίπεδο. Το όνειρο απαιτεί εργασία με τον εαυτό μας, αλλά και άφεση στην αυτόματη πλοήγηση όμορφων σκέψεων και συναισθημάτων! Τα όνειρα μπορεί να υπερβαίνουν την ύλη και τον χρόνο, αλλά το βέβαιο είναι ότι η τέχνη εναρμονίζεται εύκολα με αυτά» επιμένει η Λαμπρινή Κωστίκα.
