Η πρωταγωνίστρια Λένα Παπαληγούρα μιλά για την υπόθεση της τραγωδίας του Ευριπίδη, τον ρόλο της και την «αλήθεια» της παράστασηςΑπό την
Ελένη Σκάρπου
Μακάρι να ήξερε ο Ευριπίδης πως η «Ηλέκτρα» του θα είχε να μας διδάξει πολλά σε εποχές όπως η δική μας. Αυτή η τραγωδία του αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά έργα του, μια και θεωρείται από τους ειδικούς μια διεισδυτική σπουδή πάνω στις έννοιες της εκδίκησης, της ενοχής, της μεταμέλειας και της Δικαιοσύνης. Θα την απολαύσουμε απόψε στο Θέατρο Κήπου, στις 21.00, σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη, ο οποίος τη χαρακτηρίζει λυρικό θρίλερ.
Αντλώντας το θέμα του από τον κύκλο της καταραμένης γενιάς των Ατρειδών, το έργο παρακολουθεί βήμα βήμα την πορεία της Ηλέκτρας και του Ορέστη προς τη μητροκτονία. Ομως η ερμηνεία του μύθου που προκρίνει ο ποιητής αρνείται στην πράξη αυτή οποιαδήποτε δικαίωση, μετατρέποντας τη δική του «Ηλέκτρα» σε κάτι που θα μας ενθουσιάσει. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο κρατά μοναδικά η Λένα Παπαληγούρα.
Ευγνωμοσύνη
«Ο ρόλος της Ηλέκτρας είναι πανέμορφος και πανδύσκολος. Νιώθω ευγνωμοσύνη και τύχη που αναμετριέμαι μαζί του, και μάλιστα με τέτοια συνθήκη, με μια υπέροχη ομάδα συνεργατών. Η Ηλέκτρα κυριαρχείται από εμμονή, από μίσος, από πόνο. Προσμένει τον αδελφό της για να εκδικηθούν μαζί για τον φόνο του πατέρα τους. Υστερα από τη μητροκτονία όμως όχι μόνο δεν βιώνει τη λύτρωση, αλλά συνειδητοποιεί το αποτρόπαιο της πράξης και βιώνει την απόλυτη ματαιότητα. Αυτός ο επίλογος είναι και η πιο μεγάλη τραγωδία.
Ο Ευριπίδης είναι σαν να βάζει έναν μεγεθυντικό φακό και να συμπυκνώνει πρόσωπα, αισθήματα, καταστάσεις. Η Ηλέκτρα, όπως και όλοι οι ήρωές του, είναι ένα σύμβολο και όχι ένας χαρακτήρας. Είναι, ως εκ τούτου, απίστευτα πολύπλοκη, αλλά και απίστευτα γοητευτική» δηλώνει η γνωστή ηθοποιός, που αγαπά το θέατρο και το ονειρεύεται κάπως έτσι: «Δεν ξέρω αν υπάρχει ιδανικό θέατρο. Σίγουρα εμένα με γοητεύει το θέατρο που μετακινεί, που συγκινεί, το ομαδικό θέατρο, αυτό που στοχεύει στην επικοινωνία των ηθοποιών μεταξύ τους, αλλά και στην επικοινωνία με τους θεατές, το θέατρο που δεν παίρνει αποφάσεις, αλλά θέτει ερωτήματα, το θέατρο που έχει ουσία και αλήθεια» εξομολογείται η Λένα Παπαληγούρα.
