Η συγκλονιστική ιστορία ενός παιδιού του ορφανοτροφείουΑπό την
Κέλλυ Φαναριώτη
Οταν το 1957 η 18χρονη Χαρίκλεια Νούλα από το χωριό Στράνωμα της ορεινής Ναυπακτίας έμεινε έγκυος, δεν φανταζόταν την κινηματογραφική τροπή που θα έπαιρνε η ζωή της. Η μικρή τοπική κοινωνία στο χωριό της Αιτωλοακαρνανίας αδυνατούσε να αποδεχθεί μια ανύπαντρη μητέρα με το παιδί της.
Οι γονείς της την έδιωξαν από το σπίτι, την αποκλήρωσαν και εκείνη, μη έχοντας κανένα απολύτως στήριγμα, στις 30 Μαρτίου 1958 έδωσε το παιδί σε ορφανοτροφείο στην Αθήνα. Λίγες ημέρες αργότερα, ένα ζευγάρι από το Χιούστον των Ηνωμένων Πολιτειών υιοθέτησε το μωρό και η μικρή Λίντα μεγάλωσε, παντρεύτηκε και έκανε παιδιά στην Αμερική, μακριά από τη βιολογική της μητέρα, η οποία δεν έπαψε στιγμή να σκέφτεται τη μέρα που την παρέδωσε στο ορφανοτροφείο.
Υστερα από πολλές έρευνες, αμέτρητα τηλεφωνήματα και e-mails, η Λίντα έλαβε επιτέλους το πολυπόθητο μήνυμα που την ενημέρωνε πως η μητέρα της ήταν ζωντανή και την αναζητούσε.
Το πρώτο γράμμα
«Οταν διάβασα το γράμμα, με κυρίευσε ένα περίεργο συναίσθημα. Από τη μία ένιωθα ανακούφιση για το γεγονός ότι ζούσε ακόμη, απέραντη χαρά που δεν με είχε ξεχάσει ύστερα από τόσα χρόνια και ήθελε να με συναντήσει, αλλά και μια δόση μετάνοιας που δεν ξεκίνησα νωρίτερα να την ψάχνω. Ενας από τους λόγους που δεν την αναζήτησα τόσα χρόνια ήταν ότι ο Ελληνας δικηγόρος είχε πει στους θετούς γονείς μου ότι γεννήθηκα πρόωρα και η μητέρα μου πέθανε στον τοκετό» αναφέρει στη «δημοκρατία» η 61χρονη Λίντα Φόρεστ, η οποία έγινε χριστιανή ορθόδοξη και το νέο της όνομα είναι Ευτυχία.
Η πρώτη της επικοινωνία με τη βιολογική της μητέρα έγινε πέρυσι μέσω Skype, παρουσία μιας μεταφράστριας, καθώς η ίδια δεν μιλά ελληνικά. Οπως λέει, ένα μείγμα άγχους, περιέργειας και ενθουσιασμού την κυρίευσε μόλις είδε τη μητέρα της μέσα από την οθόνη του υπολογιστή.
«Λίγους μήνες μετά συναντηθήκαμε στο αεροδρόμιο της Αθήνας. Ακριβώς 60 χρόνια από την ημέρα που με άφησε στο ορφανοτροφείο της Αθήνας. Με περίμενε στην πύλη με ένα μπουκέτο λουλούδια και, αφού αγκαλιαστήκαμε, ξεσπάσαμε και οι δύο σε κλάματα» σημειώνει.
Από την ημέρα εκείνη η ίδια και η οικογένειά της επισκέφθηκαν την Ελλάδα συνολικά 11 φορές. Οπως λέει, πλέον θεωρεί τον εαυτό της Ελληνίδα και αυτό που αγαπά περισσότερο στη χώρα είναι η οικογένειά της.
«Ο σύζυγός μου μού λέει ότι η ιστορία αυτή του θυμίζει έντονα την ταινία “Big Fat Wedding”, όπου ένας Aμερικανός παντρεύεται μια Eλληνίδα και στη συνέχεια βαφτίζεται κι αυτός χριστιανός ορθόδοξος. Αυτό ακριβώς έκανε και ο άνδρας μου στις 16 Οκτωβρίου 2016. Βαφτίστηκε Ροβέρτος – Ευτύχιος στο μοναστήρι της Μεταμορφώσεως στη Ναύπακτο».
Θα κάνει ταινία της ιστορία της;
Αυτή την περίοδο η Λίντα Φόρεστ εργάζεται πυρετωδώς καθώς έχει συγκροτήσει μια μη κυβερνητική οργάνωση, μέσω της οποίας βοηθά εκείνους που υιοθετήθηκαν τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 να βρουν τους βιολογικούς γονείς τους. «Είμαι ένα από τα 3.000 παιδιά εκείνης της περιόδου που δόθηκαν για υιοθεσία και θέλω να βοηθήσω κι άλλους σαν εμένα» εξηγεί.
Παράλληλα ετοιμάζει ένα βιβλίο στο οποίο καταγράφει τον «γολγοθά» που πέρασε ώστε να καταφέρει να βρει τη μητέρα της, αλλά και τον εξευτελισμό που βίωσε η δεύτερη όταν έμεινε έγκυος χωρίς να έχει παντρευτεί. «Είμαστε σε επικοινωνία με έναν παραγωγό του Χόλιγουντ για το ενδεχόμενο να γίνει ταινία η ιστορία μας» καταλήγει.
