Πολύ δύσκολη η συναίνεση των βουλευτών για να δικαστεί συνάδελφός τους
Από την
Κατερίνα Κανάκη
Χαστούκια, πρόκληση δυστυχήματος, υλικές ζημιές, εισβολές σε γήπεδα είναι μόνο μερικοί από τους λόγους για τους οποίους έχει ζητηθεί η άρση ασυλίας των πολιτικών μας ταγών στο παρελθόν. Αυτό που προκαλεί αλγεινή εντύπωση είναι η κακώς εννοούμενη… αλληλοϋποστήριξη των βουλευτών, όταν ένας εξ αυτών έχει περιπέτειες με τη Δικαιοσύνη.
Είναι χαρακτηριστικό ότι από τη Μεταπολίτευση και μέχρι την απαρχή της κρίσης το 2009 έγιναν δεκτές από την Ολομέλεια της Βουλής περί τις 20 άρσεις ασυλίας από τις πάνω από 1.000 που συζητήθηκαν! Η απροθυμία των βουλευτών να συναινέσουν στην άρση της ασυλίας των συναδέλφων τους, ακόμη και όταν είναι από άλλο κόμμα, οδήγησε στην παγίωση του αισθήματος της διαχρονικής ατιμωρησίας των πολιτικών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα μη άρσης ασυλίας είναι εκείνη του Θεόδωρου Κατσίκη, πατέρα του νυν βουλευτή των ΑΝ.ΕΛ., ο οποίος το 1996 τράβηξε όπλο και έριξε μπροστά στα πόδια πολίτη, με τον οποίο είχε διαπληκτιστεί νωρίτερα. Η ασυλία του δεν ήρθη ποτέ.
Στο απυρόβλητο βρέθηκε έναν χρόνο μετά και ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Τσακλίδης, ο οποίος είχε εισβάλει στον αγωνιστικό χώρο μετά τη λήξη του ποδοσφαιρικού αγώνα Καβάλα – Ολυμπιακός και επιτέθηκε στον διαιτητή. Ωστόσο ούτε εκείνος δικάστηκε για τα αδικήματα της αυθαίρετης εισόδου στον αγωνιστικό χώρο, της βιαιοπραγίας και εξύβρισης σε αθλητικό χώρο, καθώς το αίτημα για άρση ασυλίας του καταψηφίστηκε.
Μεταξύ κυριολεκτικά εκατοντάδων ανάλογων κραυγαλέων περιπτώσεων ξεχωρίζει ακόμη εκείνη του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Φώτη Χατζημιχάλη, ο οποίος κατηγορούνταν για ανθρωποκτονία εξ αμελείας σε τροχαίο δυστύχημα. Δεν δικάστηκε ποτέ ούτε εκείνος. Ησσονος σημασίας φαίνεται πως θεώρησε η Βουλή και το χαστούκι που έδωσε ο Αντώνης Δροσογιάννης του ΠΑΣΟΚ σε τροχονόμο που τόλμησε να κάνει τη δουλειά του και να του δώσει κλήση…
