«Εφυγε» σε ηλικία 96 ετών η γλύπτρια Ναταλία Μελά, αφήνοντας σπουδαία έργα σε κάθε γωνιά της ΕλλάδαςΑπό τη
Γιώτα Βαζούρα
Διάλεξε να ασχοληθεί με τη γλυπτική, γιατί, όπως είχε ομολογήσει με αφοπλιστική ειλικρίνεια, της είχε φανεί «εύκολο»! Τελικά, η Ναταλία Μελά, εγγονή του Μακεδονομάχου Παύλου Μελά, που άφησε την τελευταία της πνοή την περασμένη Κυριακή, σε ηλικία 96 ετών, απέδειξε ότι η γλυπτική δεν ήταν απλά μια εύκολη ενασχόληση για εκείνη, αλλά το «πάθος» της, το μεράκι της, με το οποίο ασχολήθηκε για περισσότερες από έξι δεκαετίες.
Η διακεκριμένη γλύπτρια, η «Νάτα», όπως την αποκαλούσαν φίλοι και γνωστοί, έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών, αφήνοντας δυσαναπλήρωτο κενό στον κόσμο της τέχνης. Λάτρις της κολύμβησης -κολυμπούσε μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής της για ώρες-, αλλά και του Ρολάν Γκαρός (ταξίδευε στο Παρίσι για να παρακολουθήσει το τουρνουά τένις), η Ναταλία Μελά ήταν μια αντισυμβατική δημιουργός.
«Φοβερή η δουλειά του γλύπτη. Πότε χάμω, πότε πάνω, να ξύνεις, να λασπώνεις και να χτυπιέσαι με τα υλικά. Αλλά και τι ωραία, συγχρόνως…» είχε πει σε μια παλαιότερη συνέντευξή της.
Εγγονή του Μακεδονομάχου Παύλου Μελά και της Ναταλίας Δραγούμη (αδερφή του Ιωνα Δραγούμη), από τη μια πλευρά, και εγγονή του Ιωάννη Πεσμαζόγλου (ιδρυτή της Εθνικής Τράπεζας) και της κόρης του Ανδρέα Μιαούλη, από την άλλη, η Ναταλία Μελά γεννήθηκε το 1923 σε μία από τις μεγαλύτερες και πιο επιφανείς αθηναϊκές οικογένειες.
Από μικρή πειραματιζόταν με τα υλικά και ασχολιόταν με την τέχνη, γι’ αυτό αποφάσισε να δώσει εξετάσεις στη Σχολή Καλών Τεχνών, ενάντια στη γνώμη των γονιών της. «Θυμάμαι πως έδωσα κρυφά εξετάσεις και τελικά πέρασα. Μάλιστα, τότε στη σχολή ήμασταν μόνο τρία κορίτσια – εγώ, μια κοπέλα που έφτιαχνε κούκλες και η Μπούμπα Λυμπεράκη, μετέπειτα σύζυγος του Γιάννη Μόραλη» είχε αποκαλύψει.
Αφοσιώθηκε στη γλυπτική και παρακολούθησε μαθήματα στα εργαστήρια του Δημητριάδη αλλά και του Τόμπρου, ενώ, μετά την αποφοίτησή της, άνοιξε το πρώτο της εργαστήρι στην οδό Βασ. Σοφίας 4, στον τελευταίο όροφο, όπου ήταν πλυσταριά. Εκεί άρχισε να φτιάχνει αγάλματα και προτομές με γύψο και πηλό, ενώ αργότερα αυτά τα πλυσταριά κάηκαν και το 1945 μεταφέρθηκε το εργαστήριό της στην αυλή του σπιτιού, στον στάβλο της οδού Μουρούζη 5.
Καταλυτική για τη μετέπειτα καλλιτεχνική εξέλιξή της υπήρξε η γνωριμία της με τον μετέπειτα σύζυγό της, τον αρχιτέκτονα Αρη Κωνσταντινίδη, με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά, τον Δημήτρη και την Αλεξάνδρα. Για μια σειρά ετών άφησε τη γλυπτική και ασχολήθηκε αποκλειστικά με την ανατροφή των παιδιών της, κάνοντας παράλληλα τα σκηνικά για διάφορες θεατρικές παραστάσεις.
Εκείνη είχε επιμεληθεί τις προτομές του Γεωργίου Πεσμαζόγλου στην Εθνική Τράπεζα, αλλά και το Μνημείο Πεσόντων στο Λεόντειο της Νεμέας μαζί με τον Δημήτρη Πικιώνη, ενώ στα μέσα της δεκαετίας του ’60 αφοσιώθηκε στη χρήση του μετάλλου, το οποίο χρησιμοποίησε κατά κόρον στις δημιουργίες της.
Φιλοτέχνησε το Μνημείο Πεσόντων στα Ιμια
Ανάμεσα στα πιο γνωστά έργα της ήταν η προτομή του Παύλου Μελά (1952, Θεσσαλονίκη), η προτομή Γεωργίου Πεσμαζόγλου, το άγαλμα της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας (Σπέτσες), αλλά και το Μνημείο Πεσόντων στα Ιμια (1996), το οποίο ανεγέρθηκε επί δημαρχίας Δημήτρη Αβραμόπουλου. Εχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό, ενώ το 2008 το Μουσείο Μπενάκη πραγματοποίησε ένα μεγάλο αναδρομικό αφιέρωμα με τις δημιουργίες της. Το 2012 ήταν και η τελευταία έκθεσή της, στην Γκαλερί «Σκουφά», όπου παρουσιάστηκαν έργα της («Τα Χάρτινα»). Η κηδεία της θα γίνει αύριο από το Α’ Νεκροταφείο, στις 14.00.
